Toyota Off The Map

Welkom

2020-12-10T21:45:00.000+01:00

Welkom op mijn Off The Map weblog

Op deze website vind je de reisverslagen van onze dubbele Trans Afrika reis die wij van oktober 2005 tot en oktober 2006 hebben gemaakt met onze Toyota Landcruiser. Wij hebben bijna 60.000 km gereden door 30 landen en hebben ongelooflijk veel gezien en meegemaakt. En ondanks de reputatie van Afrika als broeinest en gevaarlijk continent hebben wij deze ervaring dus niet. Daarentegen zijn wij talloze enorm aardige en gastvrije mensen tegengekomen. Ook qua corruptie hebben wij eigenlijk weinig problemen gehad. Hoewel we vaak hebben gezien dat de lokale bevolking werd lastig gevallen door de politie hadden wij daar als (blanke) toeristen zeer weinig last van.
Aan de andere kant lijkt er in Afrika meer respect te zijn tussen mensen onderling en met name tussen mensen van verschillende religies. Diverse geloven leven losjes en ontspannen naast en met elkaar.
Afrika heeft ons in veel opzichten zeer verrast, in positieve zin. Lees over onze ervaringen en klik op een land of onderwerp dat je interesse heeft!
We nodigen je uit een reaktie te plaatsen. Dat kan alleen nog op deze pagina. Onderaan vind je een button "Reacties".
We invite you to leave a reaction. That is currently only possible on this page. At the bottom of this page you will find a button "Reacties"

"For my part, I travel not to go anywhere, but to go. I travel for travel's sake. The great affair is to move; to feel the needs and hitches of our life more nearly; to come down off this feather-bed of civilization, and find the globe granite underfoot and strewn with cutting flints."
Robert Louis Stevenson

Explore Oz week 9 & 10 (of zo?)

2011-12-10T17:02:00.000+01:00

Week 9&10;
Darwin, Kakadu, Katherine, Barunga, Darwin;
Zoals gezegd, in Darwin komt Jolanda weer aan boord. Nog 10 dagen en dan zit het onafhankelijkÂ reizen erop. Op 15 Juni laat ik de auto achter in Darwin op het vliegveld voor vriend Andre die hem op 29 Juni op zal pikken voor zijn trip in het noorden van Australixeb.
.

Originale krant van 8 Augustus 1945, de dag na de bom op Heroshima, zeer indrukwekkend om ditÂ te lezen.
.
We genieten eerst nog een beetje van de faciliteiten van Darwin, bezoeken WO II museum en doen nog wat zonsondergangen die onovertroffen blijven alvorens het vervolg van onze trip richting Kakadu National Park gaat.
.
Sunset market op Mindil Beach
.
Een uniek park met een enorme Aboriginal geschiedenis. Kakadu is een Unesco WH site vanwege het unieke karakter en de bijzondere betekenis voor de Aboriginals. Het gebied komt net uit het natte seizoen en is daardoor erg groen maar ook nog erg nat. Ook hier is het natte seizoen te laat gestopt en zijn er veel high lights niet toegankelijk door het hoge water. Wat we wel te zien krijgen is echter al meer dan de moeite waard en omdat we niet zo veel tijd meer hebben is het eigenlijk geen probleem.
.
Kakadu, groen en nat
.
De focus voor dit laatste stukje auto reis ligt echter op het Barunga Aboriginal Cultural and Sports Festival. Op weg naar Barunga belanden we in Pine Creek, een mijnwerkers stadje met ongeveer 250 inwoners. De gemiddelde Aussie outbacker is wat ze in de US een red neck noemen. Tamelijk racistisch en conservatief. Zo ook de mijnwerkers die we in de bar in Pine Creek ontmoeten, vriendelijk, open en bere racistisch naar de Aboriginals toe. Ze moeten er niets van hebben. Er zijn natuurlijk ook outbackers die er iets genuanceerder over denken, meestal zijn dat de mensen die de lagere school wel hebben afgemaakt. Anyway, het kan verkeren zo op het platteland, al naar gelang met wie je in gesprek raakt.
In Katherine belanden we om de een of andere reden weer in de kroeg, om 11 uur 's morgens, maar dat is aan het rumoer en drukte niet te merken. De drank winkels mogen pas om 2 uur 's middags open om overlast door probleem drinkers te voor komen maar de kroeg gaat al om 09.00 uur open.
Daar wordt dan ook een oogje in het zijl gehouden door de security. Als je te veel op hebt en lastig wordt, dan krijg je gewoon niet meer. Simpel en effectief. De grens ligt echter wel redelijk ver getuige de behoorlijk dronken clientxe8le zo hier en daar. Maar je maakt wel snel vrienden op deze manier.
.
Â Tja, wat kan ik hier nog aan toe voegen......
.
Barunga is een gesloten Aboriginal Community, 80 km ten zuid oosten van Katherine. Aboriginal communities mag je als blanke normaal gesproken niet bezoeken zonder permit en een permit krijg je niet zonder goede aanleiding. Dit festival is dus een mooie gelegenheid om ook eens wat van de meer traditioneel levende Aboriginal te zien te krijgen. Voor wie nog nooit in Australixeb geweest is; het contact wat de gemiddelde toerist in Aus heeft met de Aboriginals is doorgaans niet best en blijft beperkt tot confrontaties met dronken, bedelenden, schreeuwende Aboriginals in de stadscentra. Dat zijn echter de sociale outcasts van de communities waar e.e.a. wel normaal functioneert. We zijn dus erg benieuwd wat we gaan aantreffen.
.
Karakter koppie in Barunga.

.
Met grote opluchting kan ik inmiddels mededelen dat Barunga een van de hoogte punten was in mijn 3 maanden in Oz en Jo dacht er hetzelfde over. Het was namelijk erg gezellig mede door het gezelschap van de Nederlanders Femke en Massai en de Duitse motor rijders Andre en Alexandra maar vooral ook was wat we aantroffen een evenwichtige, trotse groep Aboriginals met heel veel leuke lachende en spelende kinderen in een net en zeer opgeruimd dorpje op een mooie plek ergens in de bush. Diverse workshop over bush medicijnen, bush voedsel en voordrachten van traditionele Aboriginal verhalen lichten een tipje van de geheimzinnige sluier die de Aboriginal cultuur omgeeft. Ik heb zelfs mijn eigen Diggeridoo gemaakt, en hij doet het nog ook!
.

Story telling en basket weaving

Morele ondersteuning tijdens het diggeridoo maken. Â
.
Wat natuurlijk niemand geloofd is dat ik met traditioneel speerwerpen, waar ook ongeveer 10 Aboriginals aan mee deden, de beste gooi van de dag had in een veld van 30 deelnemers. Het doel was een papieren kangaroo op ca. 80 meter afstand. De aboriginal speer is anders dan alle andere, hij wordt namelijk op een indirecte manier geworpen met behulp van een woomera, een soort hefboom die je in de achterkant van speer haakt. Hierdoor kan een ervaren jager een speer wel 200 meter ver gooien en ook nog doel raken! Heel vernuftig. Daar waar veel speren tijdens de wedstrijd zwabberend alle kanten op vlogen en de woomera soms verder vloog dan de speer (de bedoeling is dat je de woomera in je hand houdt!) en er een enkeling redelijk in de buurt van het doel kwam (doorgaans niet dichterbij dan ca 20 meter) vloog mijn speer in een strakke lijn op de kangaroo af en miste ik op slechts 2 meter! Een luid OEEE en Ohhhh en luid applaus viel me ten deel. De hoofdprijs was $500,- voor diegene die raak gooide en de finale was de volgende dag maar helaas moesten wij de volgende ochtend vroeg op weg terug naar Darwin. De organisator probeerde me zelfs nog over te halen om te blijven omdat ze ervan overtuigd waren dat ik zou winnen.... Helaas zou ik er dus niet achter komen of het slechts een lucky shot was of dat ik er gewoon aanleg voor had. Desalniettemin erg leuk allemaal.
.

Traditionele beschildering van Aboriginal dansgroep
.

Aboriginal vrouwen dans groep
Terug in Darwin, Owen, een 'bekende' van de reizigers website "Horizonsunlimited" opgezocht want Owen beschikt over ruimte waar de auto gestald kan worden. Jolanda vertrok maandag avond de 15 Juni naar Bali en een paar uur later zou ik het vliegtuig pakken naar Sydney om mijn familie op te zoeken.
Met weemoed laat ik de auto achter op het vliegveld naast de hangaar van Owen's werk. De laatste etappe is aangebroken;Â familie bezoek in Sydney en de transcontinentale trein reis van Sydney naar Perth (4500 km!) met de Indian-Pacific.

groetjes, Noel

Explore Oz week 7 & 8

2011-12-10T17:00:00.000+01:00

Week 7 & 8;
Broome, Derby, Broome, Derby, Gibb River Road, Darwin.
In Broome is het warm en vochtig, unseasonal noemen de Aussies het! Dat is het woord dat we dagen lang 10 per dag moeten aanhoren. Katja is inmiddels gearriveerd. Zij is speciaal naar Australixeb gekomen om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan, via de Gibb River Road (de Gibb) de Kimberley ontdekken en bereizen! De vooruitzichten zijn echter niet goed. De Gibb is alleen in het droge seizoen begaanbaar en hoewel het droge seizoen normaal in April begint heeft het besloten dit jaar wat rustiger aan te doen en daarom regent het eind Mei nog steeds alsof er nooit een droog seizoen gaat komen. Zoals gezegd; unseasonal! Dat betekend dat het weer onaangenaam is, namelijk heet en plakkerig door de hoge luchtvochtigheid, het regelmatig hard regent wat niet fijn is als je kampeert maar het ergste is dat de Gibb afgesloten is i.v.m. overmatig water en modder, rivieren waar je met de auto door moet die te hoog staan etc. Dus er zit niets anders op dan wachten en steeds weer naar de toeristen info gaan voor de laatste updates. In de veronderstelling dat we in Derby betere info kunnen krijgen, want dichterbij het begin punt van de Gibb, gaan we die kant op. Daar worden alle geruchten uit Broome bevestigd en dat betekend nog minstens 4 dagen wachten.
.
Â Catch of the dayÂ op deÂ pier in Derby
.
Nu is Derby vergeleken met Broome een saai gat en dus besluiten we de 225km weer terug te rijden naar Broome omdat daar tenminste nog iets te doen is. We hebben de dagen vol gemaakt met niets doen, hetgeen me steeds makkelijker afgaat. Af en toe een beetje prutsen aan de auto maar niet te lang en niet te veel in die hitte. Als de 4 dagen om zijn gaan we weer naar Derby en blijkt de Gibb inderdaad open te zijn. Alleen zijn er een aantal bezienswaardigheden (gorges) die nog steeds gesloten zijn en ook voorlopig niet open gaan, waaronder ook Windjana Gorge, een van de hoogte punten van de Kimberley. Bummer!
Het begin van de illustere Gibb!
Dus na 10 dagen Broome is het dan eindelijk zover dat we verder kunnen. De Gibb is aanvankelijk een beetje gewoontjes maar naarmate we verder naar het oosten rijden wordt de omgeving mooier en spectaculairder. Fraaie plateaus, rode kliffen, heuvels en slingerende rode gravel wegen, De gorges die wel open zijn, zijn zeker de moeite waard hoewel ik steeds geneigd ben het met Karijini te vergelijken en dan wint steeds Karijini! Regelmatig komt de Kimberley echter langszij en dat is een hele prestatie aangezien Karijini het mooiste stukje Australixeb is wat ik tot nu toe heb gezien, mijn vorige trip van 6 maanden, 10 jaar terug meegerekend!
.

Kimeberley; veel rock pools en watervallen.
We hiken wat en klimmen door de gorges, soms behoorlijk pittig en zwemmen in de natuurlijke rock pools, er zijn geen crocs wordt ons verzekerd.
.

En nog meer watervallen
.
De Gibb is nog steeds erg nat en grote delen van de weg zijn blubberig en heel glad. Om niet van de weg te raken moet ik bijna permanent in 4WD rijden, anders sta je zo achterstevoren of erger. Niet zo leuk allemaal maar het hoort erbij.
.

En nog meer rock pools
.
Hoewel we aanvankelijk 14 dagen hadden gepland voor de Kimberley waren we er met een goeie week doorheen omdat veel stukken niet bereikbaar waren en omdat we bijna een week in Broome hebben moeten wachten. In het oostelijk deel van de Kimberley ligt El Questro, een grote cattle ranch annex wild park/camping waar ook de nodige gorges zijn. Een mooie en goed gerunde camping met veel faciliteiten is ons onderkomen voor de laatste paar dagen. Relaxen, wandelen en zwemmen en voor Katja paardrijden door de wildernis.
.
Â And another f...ing rock pool met watervalÂ ;)
.
El Questro, biggest plate ever!!

Op de Gibb heb ik een vervelend geluid gehoord in de 4WD aandrijving en ik vermoed dat het de versnellingsbak is. Ik word er een beetje nerveus van en voel dat ik op hete kolen zit. Ik heb niet zoveel tijd meer en Andre moet de auto straks overnemen. Dan moet ie wel in goede staat zijn. Ik wil dus eerder naar Darwin omdat daar alle faciliteiten zijn voor eventuele reparaties en de geplande volgende bestemming Kununurra overslaan. Katja kent Kununurra echter nog niet en wil het terecht niet missen omdat het een leuk dorp is met de nodige bezienswaardigheden en ze Darwin al goed kent omdat ze er 6 maanden heeft gewoond, 10 jaar terug. Omdat El Questro aan de rand van de Kimberley ligt en dus eenvoudig is te bereiken vanuit Kununurra besluiten we om daar uit elkaar te gaan. Ik rij in een ruk naar Darwin en zij volgt haar eigen schema en gaat eerst naar Kununurra.
.

De Aussies zijn gek op zonsondergangen; ze organiseren zelf sunset markets !
.
In Darwin besteed ik veel tijd aan het uitzoeken wat er aan de hand is. Uiteindelijk is het gelukkig niet de versnellingsbak maar is de voor as aan revisie toe, iets dat ik al wist maar wat dus veel erger blijkt te zijn dan ik aanvankelijk dacht. Het goede nieuws is echter dat het geen directe aandacht behoeft en mits verstandig gebruikt, geen problemen hoeft te veroorzaken.
Toch wel spannend met zo'n ouwe car rond rijden, zeker als je een machinisten oor hebt zoals ik en je elk rammeltje en tikje hoort!
En in Darwin komt Jolanda weer aan boord, leuk !

groetjes, Noel

Explore Oz week 6 (geloof ik?)

2011-12-10T16:58:00.000+01:00

Week 6;
Exmouth, Paraburdoo, Tom Price, Karijini NP, Indee Station, Eighty Mile Beach, Broome.
.

Als de ontvangst even wat minder is lost Bonny dat zo op!
Exmouth is de plaats waar Jo weer vertrekt. Vreemd idee want het gaat lekker en het is gezellig. Exmouth zelf is niet heel veel aan maar het nabij gelegen Cape Range NP is wel gaaf, dat gaan we eerst nog doen voor ze op de bus stapt terug naar Perth. CRNP is veel baaitjes met helder water. Heel mooi snorkelen en vooral lekker niks doen, beetje in het water hangen, beats the hell out of sitting in the office :)))
.

This is not the office :)
.
Minus 1 reisbuddy ga ik op weg naar Karijini NP, schijnt mooi te zijn. Grappig is dat je steeds dezelfde mensen tegen komt en zo dus eigenlijk al snel het gevoel hebt in een soort los verband met anderen te reizen. Karijini is een heel stuk rijden en ik verkijk me een beetje op de afstand. Als het donker wordt is het zeker nog een uur rijden en dat is niet handig in Oz i.v.m. de kangaroos. Die hebben net als konijnen vrij hardnekkige zelfmoordneigingen bij het zien van auto koplampen. Geeft lelijke deuken. In stop daarom maar in Paraburdoo (!!) , geen camping maar wel een voetbal veld met toiletten waar ik naar toe gestuurd wordt door de pompbediende. Mijn auto staat naast veld op de parkeerplaats. Het is zaterdagavond en dat is dus Footie time. Tegen zevenen is de parkeerplaats vol met Utes, 4WD en allerlei overdreven gepimpte Holdens en Fords. Paraburdoo is een mijnstadje en daar wordt heel veel geld verdiend, hetgeen te zien aan het auto park. Een footie is een partijtje Australian Football ! Rugby is voor watjes en dat is duidelijk te zien aan het verloop van deze wedstrijd. Volgens mij kunnen ze het beter Gras-matten noemen want de ene knokpartij is nog niet over of de volgende vindt al weer plaats en dat gaat niet zachtzinnig. Voluit meppen en zelfs schoppen als de tegenstander al op de grond ligt! Echt vermakelijk !!
.

Australisch gras matten
.
In Tom Price boek ik een toertje naar de locale ijzer erts mijn, is niet veel te zien, vooral stoffig en grote auto's hebben ze daar ook. Op de camping ontmoet ik een NL stel, ze zijn beide rechercheur bij de politie en om die reden mag ik geen namen noemen en foto's plaatsen ;) Ik noem ze daarom maar R en B. De foto van de mijn is afkomstig van R, met dank.
.

Het kan altijd groter
.
Karijini doe ik samen met R&B want alleen hiken in een dergelijke omgeving is niet verstandig. Als ik Karijini in rijd dan vraag ik me nog af wat hier nu zo bijzonder aan is, zie alleen een Afrikaans aandoende savanne. Als we eerste Gorge zien, snap ik het ineens. Dit is heel bizar. De grond is hier als het ware open gebarsten zoals de mud cracks in een droog gevallen meer, maar dan heeeel groot. Als je 50 meter van de rand staat zie je niets en als je een stukje doorloopt dan opent de aarde zich ineens voor je en kijk je in een heel diepe smalle kloof die geheel onder het maaiveld ligt. Sommige kloven zijn wel 100 meter diep. Op sommige plaatsen zijn de kloven wel 100 meter breed en op andere plaatsen zo smal dat je beide wanden aan kunt raken als je er door loopt. Overal staat water en stromen beekjes en het geheel is zo ongelooflijk dat ik gerust kan zeggen dat het met afstand het gaafste is wat ik tot nu in Australixeb heb gezien, inclusief mijn vorige trip, 10 jaar geleden. Het is ontzettend spannend en avontuurlijk om door de smalle kloven te klimmen en klauteren en over de smalle richels te schuifelen om te kijken of je toch maar weer een stukje dieper kunt komen en zien wat er om de bocht is. Echt heel heel bijzonder.
.

Karijini.....zo heb ik nog 100 waarvan een paar hieronder!
.

.

Jean Claude v. D is er niks bij!
.

.

.

.
Maar aan alle fun komt een eind en ik ga verder richting Broome maar dat is een heel eind dus ik hak de reis in 3 stukken. Voor nacht 1 plan ik een overnachting op een Cattle Station. Indee Station ligt precies op een mooie afstand en ik verwacht dat het niet duur is en dat er verder niemand zal zijn dus rustig en vroeg naar bed. Fout. Als ik om half zes in check deelt de dame in kwestie me mede dat het om zes uur Happy Hour is?? OK, ook leuk happy hour in je uppie maar om zes uur komen uit alle hoeken en gaten ineens mensen die ik voorheen niet kon ontdekken, rond reizende bejaarde Australiers, Couleur Locale met baarden, een stel Duitse meiden van de Universiteit van Perth, etc. En zo werd het toch nog gezellig en niet vroeg.
.

Happy Hour op een Cattle Station in the f....ing middle of nowhere.
.
Via een tussenstop in Eighty Mile Beach uiteindelijk in Broome terecht gekomen en wacht nu op Katja terwijl ik wat nuttige dingen aan de auto doe.
Broome is wel leuk, beetje slaperig maar gezellig. De zee heeft hier de neiging om nogal spectaculair heen en weer te schieten tussen eb en vloed. Bij vloed staat het water tot aan het grasveld van de camping waar ik sta en bij eb is het water gewoon helemaal verdwenen! Letterlijk weg, bijna niet meer te zien ! Wil je bij eb langs het water lopen, dan moet je eerst een kilometer of twee lopen voor je water ziet. Het tij is hier standaard al rond de 10 meter en bij springvloed kan het zelfs 15 meter zijn, schijnt een van de grootste tij verschillen ter wereld te zijn! Als je wilt zwemmen moet je er dus op tijd bij zijn, anders heb je pech, dan is de zee weg!
.

Welcome in Tropical Broome, tropische stormen bedoelen ze zeker!
.
groetjes, Noel

Explore Oz week 5

2011-12-10T16:55:00.002+01:00

Week 5;
Kalbarri, Monkey Mia, Carnarvon, Coral Bay.
Kalbarri NP was in meerdere opzichten gedenkwaardig. Mooi landschap met imposante kloven van grote geologische waarde. De scenery kan ik wel waarderen, de geologische achtergrond gaat een beetje aan me voorbij. Het park was in een ander opzicht ook gedenkwaardig. Ik heb Jolanda in de afgelopen weken nog niet horen schelden of zich zien opwinden maar in Kalbarri NP was het zover, en Jo was niet de enige. Iedereen, inclusief ondergetekende ging gebukt onder een terreur van tienduizenden vliegen die in je ogen, oren, neus, mond en wat er zo nog meer aan lichaamsopeningen bevliegbaar is, gaan zitten....Om totaal gestoord van te worden. Zonder petje met vliegengaas om het hoofd houd je het daar niet lang vol. Iets wat op meerdere plaatsen aan de west en noord kust van Australixeb geldt.
.

In WA maak je snel nieuwe vrienden
.
Volgende stop, Monkey Mia blijkt een hoog Cariben sfeertje te hebben, palmbomen, zon, azuurblauwe zee, fraaie zonsondergangen en heel veel dolfijnen. Dat is dan ook de hoofd attractie van MM. Al tientallen jaren komen dolfijnen naar MM omdat men ooit eens begonnen is met voeren, d.w.z. afval van gevangen en op het strand schoongemaakte vis in zee te dumpen. Dat is inmiddels uitgegroeid tot een enorme toeristische attractie waarbij men tegenwoordig meer verantwoord te werk gaat en de dolfijnen slecht zeer beperkt voert. Bijzonder om te zien hoe dociel en vriendelijk deze grote beesten zijn en zij ons, langzaam langs het strand zwemmend, net zo gexefnteresseerd en nieuwsgierig gadeslaan als wij hen.
.

Jo voert een visje aan Flipper
.

Pelikanen kunnen genieten van een mooie zonsondergang.
.

Wij ook, en het werd steeds indrukwekkender!
.
Na MM een dagje ge-4x4rd door Perron NP en de auto voor het eerst echt off road gereden in behoorlijk mul zand en over behoorlijke wasborden wegen. Banden spanning op 1.3 bar en gaan. Hij deed het voortreffelijk met de gecombineerde blad / spiraal veren voor en achter, echt iets wat ik straks voor mijn auto thuis ook ga overwegen.
.

Wie bekijkt wie?
.
Carnarvon is een leuk klein stadje maar niet meer dan een overnachtingplek voor ons. En een pleister plaats om de voorraden aan te vullen. Verder naar het noorden wordt alles nog duurder dus voedsel en met name de wijn wordt hier ingeslagen.
Het valt me in z'n algemeenheid op dat alle kleine stadjes op de west kust een bepaalde gezelligheid en atmosfeer uitstralen die ze een heel prettig en vriendelijk karakter geven met leuke boulevards, picknick tafels en palmbomen zodat wanneer je binnen rijdt, je het gevoel krijgt van, "hxe9 wat een leuk stadje". Ik had het me allemaal een stuk kaler en schraler voorgesteld. Ook de woestijn is ander dan ik had gedacht. De centrale outback is veel leger en kaler. Hier noemen ze een stuk land al woestijn als het helemaal begroeid is met groene bosjes.
Coral Bay is een van de high lights aan de west kust, vanwege, (no surprise there) het koraal van het Ningaloo reef! We hebben een gecombineerde duik en snorkel tour geboekt die de moeite waard was. We hebben naast de meest imposante koralen, niet qua kleur maar wel qua afmetingen, ook haaien gezien, en een enorme bull ray (soort sting ray die onder water de afmeting leek te hebben van VW Kever! ) en we hebben gesnorkeld met Manta's, 4 stuks nog wel waarvan de grootste een wingspan had van ca. 4 meter! De foto van de Manta is niet van ons maar wel locaal genomen.
.

Pffff, mooie duik maar de bril zat wel wat strak....
.

Altijd spanned snorkelen in Australie (Tigershark)
.

En de Manta, lieve diertjes ondank de naam Duivels Rog!
.
Volgende stop is Exmouth waar Jolanda vrijdag de 7de Mei weer haar eigen weg zal gaan, richting Melbourne voor nog een paar weken op de oost kust van Australixeb. Jammer, want Jolanda is een makkelijke en prettige reisgenoot. Ik ga dan richting de binnenlanden naar Karijini NP en daarna door naar Broome waar ik op 17 Mei Katja ga ontmoeten voor het volgende grote avontuur, The Kimberley, en daar heb ik erg veel zin in.
groetjes, Noel
?
?
?

Explore Oz week 4

2011-12-10T16:53:00.000+01:00

Week 4;

Freemantle, Cervantes, Dongara, Geraldton, Kalbarri;

Freemantle was aangenaam vertoeven. Een aangenaam klein stadje onder de rook van Perth. De camping was praktisch op het strand en we hebben wederom van de gelegenheid gebruik gemaakt om langs het strand hard te lopen, op blote voeten. Goed voor je voeten volgens Jo maar ook goed voor blarenx85..

De eerste stop na Perth is Cervantes, genoemd naar een Amerikaans schip wat daar lang geleden schipbreuk heeft geleden. Dat schipbreuk lijden komt nog een paar keer terug op dit deel van de Australische west kust en dan met name met betrekking tot Nederlandsche Schepen die in de gouden eeuw en kort er na collectief besloten hier op klippen te lopen, waaronder de Zeewyk, de Zuytdorp en de Batavia om er maar een paar te noemen. De Batavia is veruit de bekendste vanwege het bizarre verhaal, maar daarover later meer.

Pinnacles Desert, goed voor mooie zonsondergang plaatjes
.

Cervantes is de uitvalsbasis voor de Pinnacles Desert. Een stukje woestijn op een verder met eindeloze groene struiken begroeide kust bezaaid met puntige obeliskachtige rotsen. In het licht van de ondergaande zon goed een fraaie plaatjes. Nabij Cervantes is ook een zout water meertje met Stromatolieten, vermoedelijk de oudste levensvorm op aarde; 3500 miljoen jaar oud en stil going strong!

De stromatolieten, een bacterie, heeft in grote mate bijgedragen aan de vorming van de aardse atmosfeer zoals die nu is, ze hebben als eerste levensvorm op aarde een overschot aan CO2 omgezet in O2 en zo de weg vrijgemaakt voor verdere ontwikkeling, met als triest dieptepunt de komst van de homosapiens, die in rap tempo het CO2 gehalte weer omhoog schijnen te willen brengen, maar dat is weer een ander verhaal. De stromatolieten zijn niet zo spectaculair als bijvoorbeeld een kill van leeuwen in Krugerpark en ze zijn ook best wel dociel, zit niet zoveel actie is, maar bijzonder zijn ze wel.Â

Stromatolieten, trekken de gemiddelde leeftijd van het leven in west australie aardig omhoog!Â
.

Dongara was niet meer dan een tussenstop waar verder geen bezienswaardigheden waren, behalve dan misschien Jo en ik in de vroege ochtend hardlopend tussen de bejaarden door. Veel van de kleine kust plaatsjes kenmerken zich door een overkill aan rust, ruimte en bejaarden. Vergelijkbaar met de x91snowbirdsx92in Florida. Tot nu toe is Australie een beetje gezapig, niet heel vreemd als de laatste reis ervaring Zuid Amerika is en voor laatste een jaar dwars door Afrika.

Het echte Australie moet echter nog komen, iets verder naar het noorden en met name straks de Kimberley, een ruig natuurgebied van 10 x Nederland met 38.000 inwoners. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Eerst nog Geraldton.

Geraldton is een x91grotex92 plaats aan de West kust met wel 20.000 inwoners. Het is een van de grootste kreeft visserij plaatsten ter wereld. Kreeft komt in de west Australische wateren in overvloed voor en wordt ook in overvloed gevangen en over de hele wereld gexebxporteerd. We hebben een rondleiding door een van de grotere co-operaties gehad en voor $20,- zes kreeften gekocht, die we in 2 dagen met zx92n 2en hebben opgegeten. Zes hele kreeften in 2 dagen!! Erg lekker en decadent maar ik kan nu even geen kreeft meer zien.

Vanuit Geraldton hebben we ook een trip gemaakt naar de Houtman Abrolhos archipel, een verzameling van 122 koraal eilanden. Op deze eilanden zijn diverse Nederlandse schepen vergaan in de gouden eeuw, waaronder dus de Batavia. Het verhaal van de Batavia is iets te lang om hier enigszins compleet te vertellen maar het is zo triest en bizar dat ik een ieder kan aanbevelen om Wikipedia er even op na te slaan, een stukje vaderlandse geschiedenis.

Lobster dinner, lunch en cocktails .....

De trip naar de eilanden was per eenmotorige Cesna waar we met zx92n 2en in zaten. De vliegreis was kort, de landing spectaculair op een dirt strip, het uitstappen snel en binnen 5 minuten was het vliegtuig weer vertrokken en stonden Jo en ik op een verlaten, winderig vrijwel onbegroeid ruig eiland, niet heel veel anders dan Texel, maar dan met helemaal niets behalve een baai met geel zand en azuur blauw water.

Batavia wreck site, vaderlandse geschiedenis.

De afspraak was dat het vliegtuigje ons aan het eind van de middag weer zou ophalen en gelukkig was dat ook zo. Er is namelijk echt helemaal niets op het eiland, zelfs geen water. De dag is opgegaan aan liggern op het strand, schelpen zoeken en wandelen. We hadden snorkel spullen en Jo heeft ook even gesnorkeld maar ik niet, was te lui. Bovendien is het water verder naar het noorden beter geschikt en warmer.

Op de terug weg zijn we over de plek gevlogen waar de Batavia op het rif is gelopen en die exacte plek is nog zichtbaar door een kale plek in het koraal rif. De restanten van de Batavia zelf zijn enig jaren geleden geborgen en liggen nu in Freemantle in een museum. Al met al een bijzondere trip met een spectaculaire vlucht in een klein toestel over koraal eilanden en riffen.

Piloot speelt met GPS
.

Cesna in de spiegelode
.

Nutteloze Artifarty foto !
.
Thans zijn we in Kalbarri waar we weer een wasje draaien, de terksten voor de blogs typen, een beetje relaxen en ons opmaken voor het volgende deel. Bij Kalbarri ligt het Kalbarri NP waar een paar spectaculaire kloven moeten zijn. We gaan het binnenkort zien!

En nog een, door de achterruit van de Cesna op weg terug .

De Nokia doet het weer overigens en de Satphone die in de tussentijd ook de geest had gegeven is ook weer ok. Over en sluiten.

Explore Oz week 3

2011-12-10T16:51:00.000+01:00

Week 3;

Ik begin de slag van het vakantie vieren een beetje te pakken te krijgen. Heb al een een paar dagen niet echt onder de auto gelegen of anderszins technisch werk gedaan. Jolanda is gearriveerd en de auto bleek ruim genoeg ook haar en dx92r bagage een plekje te kunnen geven. De auto is uiterst praktisch met het klapdak. Ik betrap mezelf op gedachten dat ik zox92n dak thuis ook wel op mx92n auto zou willen hebben!

Jo vers uit Jo-Burg

De eerste 2 dagen hebben we uitrusting en voorraden compleet gemaakt. En er zijn heel wat voorraden en ingredienten ingekocht. Jolanda houdt nogal van lekker koken of eigenlijk van lekker eten en daarvoor moet je dus lekker koken. En het mooie is dat ze met weinig moeite steeds weer iets bijzonders tevoorschijn weet te toveren. Ik ga de komende weken goed opletten en heb al een opschrijfboekje gekocht om e.e.a. vast te leggen. Over een paar weken moet ik het weer even alleen doen.

eenvoudige lunch JO style

Donderdag zijn we vertrokken uit Perth richting zuiden, naar Margret River, een van de West Australische wijn gebieden en gezegend met een zeer fraaie omgeving. We hebben voornamelijk gesport en wijn geproefd op twee Wineries en in een bar.

Voyager Winery in Cape Dutch style, afkomstig uit Zuid Afrika!

Zo groot is de Toyota helemaal niet hoor!

De trip naar MR was voor mij ook een beetje een shake down van de auto, om een beetje vertrouwen te krijgen. Ik heb de afgelopen dagen allemaal bonnetjes gevonden van de auto de aangeven dat de motor en versnelingsbak minder dan 100.000 km terug volledig zijn gereviseerd. Dat is goed nieuws. Het blijft een oude auto maar de geheimen ontrafelen zich langzaam en nog even en ik ben vertrouwd met Digger en weet precies wat ik aan hem heb!

De obligate surfer in Margret River

Thans weer terug in Perth, of eigernlijk Freemantle op een camping aan het strand met een pelikanen kolonie als buren.

Slik!!!!!!!!!. M'n ogen waren weer groter dan m'n maag, of was het andersom.

De afgelopen dagen was het weer iets minder maar vandaag was het top. Morgen trekken we door richting Lancelin en naar het noorden toe wordt het warmer en droger J

En finally, m'n mobiele telefoon doet het niet meer maar ik heb de SIM in m'n satelliet telefoon gedaan die ook als GSM functioneert. Alleen SMSen is een beetje lastig met dat ding.

ExploreOz week 2

2011-12-10T16:48:00.000+01:00

Week 2;

Er is niet veel te melden deze week;

-Heb de auto opgehaald

-Heb een hoop spullen gekocht

-Ben tot de conclusie gekomen dat Australie behoorlijk duur is

-Heb de auto uitgemest

-Wat storingen verholpen

-Het interieur wat gefatsoeneerd.

-Moet nog een nieuw stukje vinyl of hout zien te scoren voor op de vloer.

-Moet de start motor nog even na (laten?) kijken.

Die lijkt een beetje te haperen af en toe en dat is niet handig als je de busch in gaat. Was toch al van plan om een reparatie setje mee te nemen maar als ik hem nu nakijk dan kan ie weer jaren mee.

Sta nu op een camping tussen de Ozzies, aardige mensen maar niet zo interessant. Ik sta naast een stel dat permanent in een vouw wagen woont!! Hij werkt in de mijnen en trekt van mijn naar mijn met hun trailer. Het is nu zondag avond en heb net ontdekt dat de camping ook WIFI heeft dus dat is de gelegenheid voor een update.

Jolanda komt dinsdag aan en dan moeten we maar even zien wat we gaan doen, naar noorden of zuiden, oosten of westen oh nee westen kan niet van uit hier... Verder alle opties open.

Meet Digger.

Explore Oz; week1

2011-12-10T16:44:00.000+01:00

Explore Oz 2010.
Week 1.
Noodgedwongen "backpackend" tussen de 20-jarige working holiday jongeren die vaak voor het eerst verder komen dan het tuin hekje van ma, losgeslagen aan het zuipen en feesten. Record houders coma zuipen zijn nog steeds de Britten en Ieren, alsof het ze thuis met de paplepel is ingegoten. De Duitsers en Nederlanders (en daarmee is 98% van de aanwezige nationaliteiten gecovered) zijn duidelijk iets serieuzer. De Duitsers stoppen kort voordat ze in coma liggen en Nederlanders laten het helemaal niet zover komen.

Words not required
Iedereen zeult tegenwoordig een halve rugzak met elektronica mee en iedereen heeft een netbook. Backpacken 2010 is 6 uur voor pampus liggen in een lounge stoel, 6 uur per dag Skypen of MSNen met vriendjes en vriendinnetjes thuis via een gratis WLAN of WIFI netwerk en 6 uur per dag zuipen tot je er bij neer valt. Wellicht iets te veel gegeneraliseerd maar het is wel een patroon hier.

The age of Internet
De Australiers zelf zijn onveranderd vriendelijk en het straat beeld onveranderd rustig. Perth, een stad van 2 miljoen mensen is een groot dorp, geen herrie, geen driftig getoeter, geen luide muziek. Onthaasten is hier niet zo moeilijk, het gaat vanzelf.

Northbridge, Perth op een steenworp afstand van het centrum.

Aan karikaturen nooit gebrek in Oz.

Typisch Australische stijl hotel
Een auto had ik gelukkig redelijk snel gevonden; een Toyota Landcruiser HJ75 met pop-up roof, ingericht als camper met koelkast (Engel) en zonnepaneel (geschat ca 80 watt) op het dak... De HJ75 bestaat niet in Europa. Het is qua carrosserie dezelfde auto als mijn eigen Landcruiser maar met de 6cylinder 4.0 diesel motor uit de HJ60 maar wel weer met de mechanische 2H/4H/4L bak uit de HZJ75. Ik heb hem op de brug bekeken, olie pluggen verwijderd, niveaus gecheckt, spelingen gecontroleerd etc. Alles leek in redelijk tot goede staat maar je moet altijd maar afwachten. De auto is van de Duitse Franz die al sinds 1983 in Australie woont met z'n Nederlandse vrouw Hanneke. Hij heeft de auto gebruikt voor het uitoefenen van z'n hobby, gold digging! Het laatste jaar is de klad er een beetje ingekomen, hij vond het niet leuk meer en daarom wordt de auto nu verkocht. En hoewel ik nooit een geschikte naam voor m'n cruiser thuis heb kunnen bedenken was het voor deze kar een makkie; Digger!
De auto is geschikt om langere tijd onafhankelijk in de bush te kunnen verblijven. Het interieur is niet helemaal praktisch maar daar ga ik zelf e.e.a. aan veranderen. Door het klap dak is het mogelijk om er met 3 mensen in te slapen, 2 boven en 1 beneden. Voorin zitten kan ook met 3, allemaal netjes op een rijtje met gordels en al! Foto's volgen zo snel mogelijk.
Kan de auto waarschijnlijk pas dinsdagavond (6 april) ophalen omdat de betaling door de feestdagen wat vertraging heeft opgelopen. Zodra ik de auto heb ga ik verkassen naar een camping, niet echt goedkoper als je alleen bent maar een stuk meer ruimte en privacy.

Het weer is hier wel aardig ;)Â

DVD and Book

2011-12-10T15:08:00.001+01:00

AND NOW ALSO......

MARICA'S BOOK 'ROND AFRIKA'

A detailed 294 page book covering all details of our voyage;Â the people, the stories, the countries, the wild life, the burocracy, visa problems,Â etc. Stocked with 12 pages full colour photographs and 60 b/w pictures dotted between the text. Unfortunately as for now only available in Dutch ;

It can be ordered via below link;
http://www.boekscout.nl/html/boek.asp?id=818

Video;

The video thumbnails in the post headers can be clicked and via the mini display you can move on to the actual Youtube channel.

Enjoy.
Noel

2011-12-10T15:00:00.004+01:00

Tips & Tricks;

I will try to give a summary here of things that might come in handy or may be used as advice for the preparations of your own trip. I will separate 3 areas i.e. the car inside and out, equipment and the paperwork. Note that there is a big component of personal opinion in the below summary. Other overlanders might totally disagree with some of it. What I have noticed however, is that we, compared to other people, traveled almost trouble free. I think I can safely say; that wasnâ€™t luck but thorough preparation.

1; Vehicle;

The first and most important tip is to buy your vehicle well in advance, i.e. minimum 1 year before your intended departure. Unless you buy a vehicle that is already fully equipped, it will take a lot of time and money to prepare the car for an overland expedition, because an expedition it is! I bought my car 3 years before departure but that is because I had no fixed plans at the time of purchase, only intentions. This long period of preparation is not only a big part of the fun but it also give you the rest to sought out things properly, to get to know your car and familiarize yourself with the mechanics of it.

An added advantage is that the expenses are spread out over a longer period which makes them easier to bear.

1.1; Basic vehicle condition;

The following recommendations are based on my experience and the problems we have seen along the way with the various types of cars. They are based on a car condition which is good to begin with. My recommendations are;

- install new heavy duty shock absorbers

- install new heavy duty springs, 5 cm raised . Leaf or coil.

- check and renew (if necessary) oils seals of gear box and diffs,

- check and renew (if necessary) wheel bearings

- check and renew alternator brushes

- check and renew starter motor brushes and main contact

- install new front brake pads and check rear shoes

- check exhaust brackets and reinforce them. (make it corrugation proof)

- replace the radiator core with a new one, irrespective whether it is leaking or not

- replace the fan belts; keep the old ones as spares

- install new first class tires, type is subject to the route and terrain you will encounter.

Tubeless would again be my first choice. Below more about tires

1.2; Vehicle modifications;

The sky is the limit. You can spend a years salary on kit and pieces such as bull bars, bash plates etc. In reality you do not need a lot of these modifications. I choose to install the following kit;

Weight distribution;

In general you can say Less is More. The less weight you carry the fewer problems. Main concerns are water and fuel. You can carry water and fuel in Jerry cans but Jerry cans are usually stowed on the roof rack of the car which makes it top heavy. All the weight on top of the car doesn't do much good for the stability. Several times we have been in situations that the car was leaning side ways to such a degree that I was very very happy not to have all of this weight on the top of the car. Friends of ours can confirm what happens if the car is top heavy. They had all their fuel and water on the roof and on one occasion, as the tires on one side of the car sank into the mud, the car just fell over, very slowly but unstoppable.

Fuel;

I fitted a (self made) under body long range fuel tank (extra 160 liter) because I wanted to have the option of going into remote areas. Having in total 250 liter of diesel on board does provide a lot of extra freedom to go where you want to go without having to worry about fuel. It was one of the best modifications I have made and I would do it again. The 2 tanks are connected to the fuel filter suction connection via a manual switch over valve. When one tank was empty we could, while driving, switch over to the other tank. Strictly seen you do not need all of this. With 4 x 20 liter jerry cans you can go a long way too.

Water;

I fitted a (self made) stainless steel water tank (60 L) with fixed electric water pump inside the car. We started out with an installed ceramic filter and carbon filter to purify the water. The ceramic filter however clogs easily and is maintenance sensitive. After a couple of weeks I removed the ceramic filter and started to use chlorine in the tank to kill the living organisms and the carbon filter to remove chemical pollution. It also removes the chlorine so the water comes clear and odorless out of the carbon filter. We used a camping type of water tap with a combined shower head. When the water was not rationed, we could shower, which was at times extremely pleasant. Strictly seen you do not need any of this and a couple of plastic black military 20L jerry cans will do the job. But hey, who says that camping has to be primitive.

Car seats;

I took out the standard seat and installed 2 Recaro type high quality seat. Adapted the mounting frames myself. Total cost for the two seats, Euro 150,- on E-bay. Worth every penny and more. An absolute must; good seats.

Extra batteries;

For utility consumers such as fridge, lighting, battery chargers, Laptop etc, you will need to install an extra battery, or as in my case 2 extra batteries. The Landcruiser is 24V so 2 batteries is easier. I made the mistake to install ordinary starting batteries. I did this with the idea that they would be interchangeable with the starting batteries and could function as back-up. This does work but starting type batteries are very sensitive for complete unloading. It will happen inevitably and after 2 or 3 times, the batteries will be damaged and need to be replaced. You can install all kind of low voltage protection systems but the fact remains that empty lead batteries is not a good thing. In stead it is better to install gel batteries or so called deep cycle batteries. They will tolerate unloading a lot better and can also function as starter batteries in case of emergency. Unfortunately they are twice the price of normal lead batteries but I will buy then next time anyway.

Electric or hydraulic winch;

You will most probably not need it. We have crossed the African West coast (jungle) during the wet season. It was at times extremely muddy and slippery but we never needed a winch. For security I had a Tirfor 1600 kg with sufficient cable, plasma rope and shackles. We did not need the Tirfor either. The investment and weight of a winch are not justified unless you intend to do some Camel Trophy challenges. It the desert a winch it is utterly useless unless you are with other cars. Sand anchors are useless to in the desert.

Bull bar, side bars;

If you won't take a winch then you won't need a bull bar. I never had a moment that I wished I had side bars. You car should have sufficient clearance.

Extra front lighs;

Although it should be a golden rule not to drive at night or after sunset anywhere in africa, and I assume the same rule applies for other adventurous areas outside africa, it sometimes just can not be avoided. During our one year trip we had to drive in the dark 4 or 5 times. We did not have extra lights but at these times I wish I had installed them. Next time I will fit some extra lamps, nothing fancy though.

Roof rack;

I had a (self made) stainless steel roof rack which proved to be very good and handy. A roof rack is a very sensitive piece of equipment and we have seen so many broken roof racks that we lost count. The problem with roof rack is that they have to flex with the car. If the rack is too ridged, it will break due to car flexing. If it is too weak, it will break because of the load on the rack. The professional safari equipment roof rack will probably be fine but they are also very expensive. The roof racks that you see driving around on commercial vans will probably be fine too if you reinforce the clamping system to the roof. The standard clamp system of commercial van roof racks are definitely not strong enough and need to be replaced. It should have minimum 8 supports of 10 cm wide x 1 cm thick. The supports must be reinforced with gussets between support and rack to prevent lateral movement. Secure all bolts with Locktite.

Snorkel (with air cyclone);

The purpose of a snorkel is primarily for installation of a cyclone. The cyclone filter will pre-filter the dusty air which you will encounter all over africa. The air intake filter will remain cleaner and function longer. It will keep your engine happy. A snorkel without a cyclone is only useful for water crossing, deeper that approximately 80 cm to 1 meter. For a normal overland trip this will be an exception. We came across such deep water only once. Nonetheless, a useful gadget which will increase your vehicles versatility. I would say, yes install a snorkel but definitely fit it with a cyclone filter.

Car vault or safe;

We have not encountered any problems with break-ins or other problems but it is a fact that a solid vault or safe gives a lot of mind piece. I installed a (self made) safe of three mm steel with a four mm door which could hold our valuable paper work, a laptop and our video and camera equipment. Not the lightest piece of equipment but I was happy to have it in the car on the occasions that we had to leave the car for some time.

Tires;

The choice of tires should be subject to the route and terrain you are going to cross. If you do not intend to do a lot of off roading A/T tires will probably be good enough. If you intend to go off road as much as possible, in mixed terrain, you will probably be better of with M/T. Mud Terrain tires are superior in mud (obviously) but also on stony rocky underground. They are equally good as A/T in the desert! They are a bit difficult if you need to brake very hard and suddenly on wet asphalt. As far as I am concerned, this is the only disadvantage of the M/T's. The massive thread blocks of the M/T tires are much more resilient against rough, stony terrain compared to the serrated (water discharging) blocks of the A/T.

Now this is important; M/T tires tend to become noisy when they are worn but I have found out that this can be completely avoided by never changing the direction of rotation of the tires. Because you need to change tires with spare tires to keep even thread depth, this is easies done if you buy 6 tires but for an overland trip you need 2 spares anyway. Always keep 3 tires for one side and the other 3 tires for the other side of the car. This works perfectly fine. My M/T tires have done sixty thousand km through africa, they still have about six mm of thread and are as quiet as new tires! It is not necessary to take two spare wheel (with rims) but one complete wheel and one tire only is enough. The extra rim is very heavy and you do not need it.

2; Equipment and kit;

Fridge (compressor type only)

Strictly seen not necessary and if you have limited auxiliary battery power (less then 70 AH) it will be a constant worry during days that you are immobile and you don't have access to external power or you don't have solar panels on your roof. The fridge will drain the battery in one or (max) two days. On the other hand, cold drinks and fresh meat are really nice to have. I would not leave home without the fridge. Absorption Coolers are a nono. They are cheap but they do not work above 30 degrees C and they will drain your battery in a matter of hours. If you take a fridge, buy a compressor type make Waeco or Engel.

230V battery charger

I did not have one and missed it dearly. When you are on a camp ground with external 230V power it is only too easy if you can hook up and don't have to worry about flat auxiliary batteries anymore. When will you be on camp grounds with powerâ€¦ in the whole of southern africa.

12 or 24/230VAC inverters;

I had a 500W inverter installed for the Laptop and for small electric hand tool. The problem with such a big inverter is that even if it is running on low loads (laptop only) it drains the batteries in record time (4 hours). The efficiency of these things is very poor (80% or so). Next time I will take 12V or 24V hand tools and a small 100W inverter for the laptop only. Less load for the batteries.

24/12V converter

Because the Landcruiser is 24V, I need the converter to make 12V. An essential piece of electronic to power the small batteries charger, lighting, radio, GPS, etc.

Don't buy the cheapest one but buy the best one, which matches your power requirement.

GPS

I can write 50 pages about the GPS but I will keep it simple; buy the nicest, biggest, meanest GPS (Garmin) that you can afford. You won't regret it. Together with the long range fuel tank by far the 2 best investment of the trip! One tip; do not wait until the last day. It is a complex piece of equipment and it requires study. Buy it as early as possible and familiarize yourself with it. Check out the Tracks4Africa site for extremely detailed maps of southern africa

and the more common overland routes. Real adventure is to know where you are going, not to ask where you are going!Also very handy if you are stopped by the police (kenia and tanzania) with speed check laser guns. Usually these are fakes or broken hair dryers (really) but its difficult arguing. With the GPS (to them a magical piece of equipment) you can bluff your way out. The GPS has exactly recorded your car speed and so you proof that you did not go to fast! We never had to use this bluff but for friends of ours it worked.

Laptop

Almost impossible to leave it at home with the digital camera's, web sites to update etc. Make sure you can stow it away dust free and bone jangling road proof. We met some people with broken motherboards. We had two laptops and only some small problems due to dust.

Music (MP3)

Since there will be hardly any radio station along the way, you will need a good selection of music. CD's won't work with the bad roads. Creative Zen or Ipod with a big hard disk for MP3's is common now. We had the Creative Zen 30Gb with a Belkin FM transmitter! Worked flawless for the whole year!

CB radio/Walky Talky

I had a CB radio but never used it. Nobody else had one so that was a worthless piece of equipment to carry around for one year. We also had a set of cheap walky talkies. They were a lot more useful. When driving with others, you can communicate over the WT. Next time I will buy a set of much better ones, Motorola orso.

Solar panels

A good investment if you intend to keep the car after your trip. Too expensive if you will sell the car afterwards. Technically a good thing to have if you intend to bush camp a lot. Keeps your auxiliary batteries alive when you are camping in the bush for more than a day or two. I am considering buying one for future trips.

Awning (fitted to the side of the car)

If you decide to take one, make sure that it can be set-up and folded away in max 2 minutes with very little effort otherwise you won't use it! We took one with us which did not comply with this requirement. Result; we hardly ever used it, even though we wanted to, for instance for a 30 minute lunch break in the burning hot sun with no trees around. I bought an Ezi Awn in south africa (set-up time 1 min, fold up time 1 min) and we used it all the time. I am really happy to have it.

Camping gear

Cooker, pans, plates, cutlery etc. No need to waste words about these items. Chairs and table. Buy good quality and comfortable chairs. Make sure the chairs fit the height of the table. The â€œtube type fold up chairs are comfortable but usually too low as dining chairs. This can be solved by lowering the table or buying a table with adjustable legs.

Stowage boxes

An important piece of kit are the stowing boxes! I have spent months finding good ones. The aluminium boxes are sturdy but expensive and not practical. I wanted transparent boxes because it is so much easier to find stuff but they are usually not very strong. After a long search, I found the Really Useful Box from Office Centre. They are available in many sizes, transparent, square and very strong. We had about ten of these boxes from very small (medicine box) to large (clothing). During the one year trip, only 1 box broke, after it was launched through the car when we jumped, because I forgot to lash it down! We used them to do our washing in, to have a foot bath, storage of food, small gear, vegetables, etc. Truly Really Useful Boxes!

Sand ladders

Bulky, expensive, heavy (even the aluminium ones), dangerous when used wrongly, difficult to stow but indispensable if you intend to visit desert areas. Can also be used in muddy circumstances. I will take them any time.

Hand winch (a.k.a. Tirfor)

Bulky, heavy (even a small one of one-thousand-sixhundred kg) and expensive if bought new. It is a consideration if you do not have a bumper winch to take a hand winch. On an earlier trip to australia, I had very little recovery equipment with me and because of that (and I was traveling alone) I avoided certain tracks and areas because of the risk of getting stuck. A winch provides additional freedom of movement. I am still in doubt to keep the hand winch or install a bumper winch. For normal Overlanding you do not need a bumper winch. If you take a hand winch, make sure you have enough shackles, pulleys and (plasma) rope, or steel cable to hook up to a tree or rock. The hand winch cable is usually not more than ten meters and very stiff.

Spare part list

See log 31

Medical check list

For a medical check list you can try; www.joho.nl

3; Paper work (Dutch Citizens);

Double passports

Via employer or, if you are self employed, by writing a letter, you can apply for a second passport. Very handy for obvious reasons of thievery but also because of the available extra space for Visas. Some countries have the tendency to place more than one stamp (one by Immigration, one by Gendarme and another one by Security Police!) The visa space evaporates like snow in the sun. We needed 1 ½ passport for all the Visas. Recent tip I got is to make several colour copies of the ID part of the PP and laminate it. These look like formal ID card and can be left if the they are conficated for bribe money. (This hapened to us only in Cameroon by the way!)

Carnet de Passage

The Miracle Document! Good for everything! Intended for temporary import of a vehicle into a country. Basically designed for international truck transport . For some countries you do not need it. For others it is essential. It is not possible to enter egypt without Carnet. Some countries issue a Lassai Passe for temporary import. Most border officials know the document well so border crossing is easy. On obscure borders you may have to tell Customs what they are looking at and how it works. It is absolutely worth getting one (25 pages).

Added functionality; we have used it on several occasions when Police or Military asked for other documents than the regular docs. For instance if they ask for a Vignette? (to corner you for a bribe). At such situations we always showed the Carnet. The document looks so official that none of the police officers that stopped us dared to deny the importance or legality of it. It is the license to carry a roof rack, a bull bar, have sand ladders on the side, drive around in a dirty two tone colored car, etc. J. The argument was always that it has been allowed in to the country as it is by the Customs so the Police have no jurisdiction to disapprove anything about the car.

Maps

I have plasticized all our maps. It is a bit of work but they last forever. No problems with rain, coffee, thee etc. Really advisable to do so.

International drivers license.

Cheap and easy to get and even easier to leave behind as a bond with corrupt police. Same as for the Passport , make several colour copies of your regular drivers licence and laminate it. These look like formal licences cards and can be left if the they are conficated for bribe money. (This hapened to us only in Cameroon!)

International Car registration

Same as International Drivers License. My ICR is still waiting for me to be picked up at some police post in Cameroon J

Inoculation book

In some countries Yellow Fever inoculation is required. Only way to proof that you have it is this book. We needed it several times. Even police has asked us for it a few times.

Money and credit cards

North West and Central West Africa (all French speaking); Euros and Visa (only)

Angola; Dollars and Visa

East Africa; Dollars, Mastercard and Visa

Namibia and SouthAfrica; anything.

Visas

Make sure you have a plan! Make a list of which embassies are where and issue what visas. We have met too many people who had to go back (sometimes more than thousand km) just because they assumed that... etc....With visas and embassies; do not assume but be sure! It is an important part of your preparation before you leave. In case of doubt check on Travel forums (like www.horizonsunlimited.com) and ask for actual and recent information. Situations on embassies and visas can change per day.

Travel Budget

There is the budget for the car and you have the travel budget. If you buy the car well in time, the pressure on your travel budget will be less! You can spend as much money on the car as you want. Ball park I would say, a reasonable car will be Euro 5.000,- a good car Euro 8000 to 10.000 and for Euro 10.000 plus you should get an excellent car. On equipment and gear described above you can spend another Euro 10.000 if you want but count on a minimum of Euro 5.000.

The travel budget is easier; we spent with 2 persons in one year Euro 55,- per day. That includes literally everything! Note that 50% of this budget was for diesel. Our Landcruiser used on average 1 litre per 6,5km. If you have a more economic car you will be able to save a lot of money.

Road Tax (for Dutch citizens only)

Per April 2009 Dutch road tax (and APK and Insurance) can now be suspended via internet.

No doubt that I forgot half of what is interesting but if you have any questions, please don't hesitate and send me an email. I will try to answer as soon as possible.

Cheers

Noel

The Dark Continent

2011-12-10T14:40:00.000+01:00

Tekst Noel / Fotografie Marica

Tja, Afrika in retrospect! We zijn sinds 15 oktober 2006 weer thuis. Na een jaar in Afrika rond te hebben gedoold moeten we weer proberen in het keurslijf terug te keren. We hebben veel meegemaakt en hebben een hoop om over na te denken. In een jaar tijd onderga je natuurlijk alle emoties die je kunt bedenken. Uit dit hele spectrum van emoties wil ik er één uitlichten die toch overheersend is geweest en die onderweg tot vele en veelal pittige discussies heeft geleid tussen ons en de diverse mensen die we hebben ontmoet. Daarbij was vooral opvallend dat bijna alle mensen die we hebben ontmoet er hetzelfde over dachten als wij!

Afrika, "The Dark Continent". Waarom het donkere continent? Vanwege de donkere bevolking of meer vanwege de donkere geschiedenis en nog donkerdere toekomst perspectieven! Waarschijnlijk beide.

Voordat we vertrokken hadden Marica en ik beide het idee dat als we ergens een heel mooi plekje zouden ontdekken dat we daar misschien wel langere tijd zouden willen blijven en er eventueel werk zoeken. Dat gevoel is echter geleidelijk aan als sneeuw voor de zon verdwenen. Niet omdat het niet mooi, leuk, spannend of wat dan ook maar was, maar puur vanwege de vaak totaal ontwrichte situatie waarin bijna alle Afrikaanse landen zich bevinden. Extreem rijk naast extreem arm en niets ertussen in! Geen enkele controle op wat regeringen uitspoken door totale afwezigheid van een middenklasse. En het erge is dat dit door de Westerse wereld gedoogd c.q. in de hand gewerkt wordt. Extreem corrupt regeringen worden niet genegeerd, geboycot of aangepakt maar worden gefinancierd met ontwikkelingsgelden.

Tijdens de koude oorlog was dit nog enigszins te begrijpen. Toen was het voor Afrikaanse regeringen een keuze tussen Amerika of de USSR. Wie biedt meer! Maar met het einde van de koude oorlog zou je verwachten dat er een afrekening zou hebben moeten komen. Nou niet dus! Sommige dictators zitten al 30 jaar vast gemetseld in hun troon. In ruil voor mining c.q.olie boor rechten worden ze in het zadel gehouden door het westen. Eén van de consequenties hiervan is dat geen enkel westers bedrijf in deze landen wil investeren. De moedige bedrijven en particulieren die het toch hebben geprobeerd werden na verloop van tijd steevast geconfronteerd met de afpersings-praktijken van corrupte ambtenaren. In heel noord west Afrika kom je vrijwel geen enkele vorm van industrie tegen. Zelfs geen landbouw gerelateerde industrie zoals bijvoorbeeld food-processing. In de schappen van de winkels vind je bijna alleen maar gexefmporteerde artikelen; blikken met Nederlandse opschriften als gepelde tomaten, doperwten, etc zijn meer regel dan uitzondering. Allemaal gesubsidieerde overproductie uit de EU die voor dump prijzen de Afrikaanse markt overspoelen. Dat is toch goed zou je zeggen. Dan hebben ze goedkoop voedsel. Dat is wellicht zo maar aangezien 90% van de bevolking in de landbouw werkzaam is, heeft deze dump politiek een ernstige verstorende werking op de lokale economie. Een boertje die niet kan concurreren met dump handel uit de EU heeft ook geen geld om die zelfde goedkope troep dan maar zelf te consumeren. Resultaat; alleen zeer kleinschalige landbouw voor eigen consumptie met als bijproduct dat er vrijwel geen economisch verkeer is. Dus als het een jaartje een keer erg droog is en de oogst mislukt dan sterven de mensen op het platteland door honger.

Het punt is dat, als Afrika een groter stuk van de taart zou krijgen, iemand anders een stuk taart moet inleveren. En dat zouden wij wel eens kunnen zijn! Maar dat willen we natuurlijk niet. Afrika wordt volgens mij bewust en opzettelijk arm en dom gehouden!

Dan is er nog de kwestie van de NGO's (non gouvernementele organisaties) zoals WorldVision, Novib etc. We hebben ze veel gezien maar voornamelijk in de lokale Patisseriexebn waar een cappuccinootje al gauw een lokaal dag salaris kost. 95% van de nieuwe veel te grote en veel te dure Landcruisers met SatNav en UHF radio's zal je nooit kunnen betrappen op een moddervlekje op de strak gepoetste lak. Voordeel is wel dat de banden lang mee gaan want de stad komen ze niet uit. Projecten die ergens in Amerika of West Europa bekokstoofd zijn, worden door de strot gedrukt van de Afrikaan. Een water pomp project in een dorpje op het platte land wordt uitgevoerd en als de put is geslagen en het pompje werkt worden de handen geschud en afscheid genomen. Een jaar later is er een boutje gebroken en doet de pomp het niet meer. De dorpsinwoners hebben echt geen flauwe notie wat ze moeten doen. De betreffende NGO is in geen velden of wegen te bekennen en dus gaan de inwoners maar weer naar de sloot op 2 uur lopen waar ze vroeger hun water haalden. Maar helaas, hun darmflora is daar niet meer aan gewend met alle gevolgen van dien. Dat is een typisch voorbeeld van hoe NGOx's in Afrika te werk gaan. Participatie van de bevolking ontbreekt.

Ik kan zo nog wel een paar pagina's door foeteren maar ik wil afsluiten met het volgende; de mensen in Afrika zijn zeldzaam vriendelijk, warm en gastvrij. Overal word je met interesse gadegeslagen of met open armen ontvangen. Er is veel armoede en de mensen bedelen vaak. Maar wat zou jij doen?

De Islamitische landen zijn erg veilig en prettig om door te reizen. In de meeste Islamitische landen wonen ook Christenen die vaak al eeuwen vreedzaam naast de Islamieten leven. In de Dogon in Mali leven Christenen, Islamieten en Animisten al hondereden jaren bij en met elkaar. Niemand die daar moeite mee heeft. Daar kunnen wij nog wat van leren. Of zijn het de a-typische Islamieten in Nederland die daar nog wat van kunnen leren. Het is in ieder geval niet normaal dat Christenen en Islamieten lijnrecht tegenover elkaar staan zoals je de laatste tijd in Nederland ziet.

De volgende passage van Paul Theroux vat onze mening mooi samen;

"Heel Afrika ligt op zijn gat. Afrika is in materieel opzicht meer vervallen dan toen ik het pas leerde kennen, er was meer honger, meer armoede, minder onderwijs, meer pessimisme, meer corruptie, en de politici zijn niet te onderscheiden van medicijnmannen. De Afrikanen, minder dan ooit gerespecteerd, kwamen mij voor als de mensen die het allermeest worden voorgelogen, gemanipuleerd door hun regeringen, afgebrand door buitenlandse specialisten, om de tuin geleid door liefdadigheidsorganisaties, en van alle kanten bedrogen. Afrikaanse leiders waren dieven, maar missie en zending beroofden de mensen van hun onschuld, en hulpverleningsinstanties vol eigenbelang schonken hun valse hoop, wat nog erger leek. In reactie daarop traineerden Afrikanen de zaak, of ze proberen te emigreren, ze bedelen, ze smeekten, ze eisten geld en schenkingen vanuit het brutale, eigenaardige gevoel dat ze daar recht op hadden. Niet dat Afrika één gebied is. Afrika is een verscheidenheid van uiteenlopende republieken en slonzige stammengemeenschappen. Ik werd ziek, ik bleef steken, maar verveeld heb ik me geen moment: in feite was mijn reis een verrukking en een openbaring. Een dergelijke alinea verdient enige nadere uitleg, op z'n minst een boek; misschien dit boek!

uit "Dark Star Safari", een reis van Cairo naar Kaapstad.

De Afrikanen verdienen beter dan wat ze nu toebedeeld krijgen. Helaas denk ik dat het nooit beter voor ze zal worden! Ondanks onze frustraties over dit onderwerp kunnen we terug kijken op een geweldige, vrijwel probleemloze reis door een fraai continent met een overdosis aan aardige mensen, overweldigende natuur, enorme diversiteit aan cultuur maar helaas ook te veel dictatuur.

tot ziens!

Noel & Marica

We zijn dr bijna.. we zijn dr bijna ...

2011-12-10T14:34:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Libie / Tunesie

Bardiyah - Tripoli - Zuara - Djerba - Monastir - Tunis.

Over Libie en Tunesie ga ik niet teveel schrijven. We zijn via de kortste lijn door Libie gescheurd hetgeen tot ernstig onbegrip bij onze gids leidde. We hebben Leptis Magna wel bezocht maar ook dat was slechts een bliksem bezoek. De oude stenen vermoeidheid was nog niet helemaal over maar Leptis Magna is wel de moeite waard. Het is één van de grootste en best bewaard gebleven Romeinse steden die er zijn.

Tripoli hebben we ook in een uurtje gedaan en het viel niet tegen. Een mooie mediterrane stad, tenminste het gedeelte bij de haven. Het had ook Italie of Griekenland kunnen zijn.

We halen onze planning om in 3 dagen door Libie te knallen en dat kost ons 340 liter diesel! Plankgas gebruikt de auto 1 liter op 5 kilometer maar dat is geen punt in Libie. We gooien de tank vol

(250 liter) voor 12 Euro!

Op de grens met Tunesie nemen we afscheid van Salah, onze gids die zeker geen slecht gezelschap is geweest en uiterst flexibel gewoon met ons mee kampeerde.

In Tunesie kamperen we eerst nog anderhalve dag op het strand en zwemmen wat alvorens de laatste etappe te aanvaarden. Het is nog zo'n 700 km tot Tunis. In Monastir wil Marica nog wat foto's maken en als we wat rond rijden op zoek naar een camping worden we ingehaald door een Tunesische Landcruiser waarvan de bestuurder wat door zijn geopende raam naar ons brult! Wat nu weer! Het gebrulde is echter een "hallo" in duidelijk Nederlands. Het is Alfred Schonbeck, die al 15 jaar in Tunesie woont en werkt, lid is van de Landcruiser Club en die mijn Nederlandse kenteken en stikker van de Landcruiser Club niet zomaar aan zich voorbij kon laten rijden. Hij nodigt ons uit mee te gaan naar zijn huis. Zijn tuin blijkt een geschikte slaapplaats te zijn voor onze laatste nacht in Afrika! Het grappige is dat Alfred net terug is uit Nederland waar wij naar op weg zijn en dat hij de volgende dag afreist naar Cairo, waar wij net vandaan komen. Tevens blijkt zijn broer op slechts 500 meter bij mij vandaan te wonen in Ede en kennen we diverse dezelfde mensen van de Landcruiser Club. Het wordt een gezellige avond met Alfred, zijn vrouw Nicole en hun drie dochtertjes.

De volgende dag vertrekt onze boot om 22.00 uur en we zijn ruim op tijd in Tunis om nog even de stad in te gaan. Voorlopig de laatste uurtjes in Afrika en zeker de laatste van deze lange reis.

Ik ga nog een soort afsluiting schrijven met daarin een bondige omschrijving van wat wij (ik) zoal ervaren hebben en hoe we Afrika voor en na de reis zagen en zien maar daarvoor wil ik e.e.a. eerst een beetje laten bezinken. Wat ik al wel zeggen kan is dat Afrika veel veiliger is dan ik ooit had verwacht, dat Afrikanen veel vriendelijker zijn dan dat wij gewend zijn van onze Europese medemens en dat je vooral van de arme mensen een vriendelijkheid en hartelijk ontvangt die je als rijke westerling maar moeilijk kunt begrijpen.

Bedankt en tot ziens

Noel & Marica

The traveller may feel assured, he will meet with no difficulties or dangers, excepting in rare cases, nearly so bad as he beforehand anticipates. In a moral point of view, the effect ought to be, to teach him good-humoured patience, freedom from selfishness, the habit of acting for himself, and of making the best of every occurrence. . . Travelling ought also to teach him distrust; but at the same time he will discover, how many truly kind-hearted people there are, with whom he never before had, or ever again will have any further communication, who yet are ready to offer him the most disinterested assistance." -Charles Darwin

Ernstige oude stenen vermoeidheid

2011-12-10T14:20:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Egypte

Aswan - Luxor - Al Karga - Dakhla - Farafra - Bagharia - Cairo - Alexandrie - Soloum

Alle ons tegemoet komende overlanders hadden ons al gewaarschuwd dat de Egyptische grens erg lastig en tijdrovend is met een hoop gesjacher en verzoeken om bakshish wat volgens de Egyptenaren fooi betekend maar in feite steekpenningen zijn. Het valt ons eigenlijk wel mee. Het duurt lang maar dat komt voornamelijk doordat de haven ongeveer 15 km van de stad ligt en de douane in de haven is gevestigd maar de politie in de stad, evenals het verzekeringskantoor. Dat betekend dus een paar keer heen en weer met de taxi. Al met al zijn we er 8 uur zoet mee. Voor Bob ligt het aanzienlijk ingewikkelder. Hij moet proberen een auto het land in te krijgen waarvan de eigendomspapieren en het Carnet de Passage niet op zijn naam staan.

Volgens de Egyptische wet mag dat niet maar Bob en Joe hebben een speciale brief laten opstellen door de Egyptische Ambassade in Pretoria en die laten bekrachtigen door de Zuid Afrikaanse Hoge gerechtshof om de situatie uit leggen en met het verzoek een speciale vergunning te verstrekken zodat Bob de auto in Alexandrie kan afleveren. De Douane legt de brief echter ongelezen naast zich neer. De Douane houd vol dat Joe zelf moet komen om de auto in te voeren. Na enkele dagen ruzixebn en bellen met Zuid Afrika krijgt Bob toch toestemming om de auto naar Alexandrie te rijden maar alleen onder begeleiding van een douane man.

Hij moet binnen 3 dagen naar Alexandrie rijden en alle kosten inclusief retour vlieg ticket betalen. Echt een schande! De Egyptische douane zijn inderdaad een stelletje horken. We zien Bob een week later terug op de motor in Bagharia. Hij is totaal over de rooie van al het gezeur van de afgelopen dagen maar zeer opgelucht dat ie eindelijk van de auto af is en weer lekker op de motor verder kan.

Wij hebben in de tussentijd een hoop ouwe stenen bekeken in Aswan en Luxor en hebben een tripje door de Witte Woestijn gemaakt in de buurt van Farafra. Dat was wel weer een highlight op de reis. De Witte Woestijn is zo'n extreem landschap dat je mond er van open valt, zelfs na alles wat wij al gezien hebben. Het landschap lijkt zo te komen uit een Science Fiction animatie film waarin de regisseur zijn fantasie totaal de vrije loop heeft gelaten voor wat betreft het decor van de film. Werkelijk uniek.

Als we op weg zijn naar Cairo blijkt dat er net dan een etappe van de Farao Rally ons tegemoet rijdt. We zien hoe professionele rally rijders met 180 km per uur door de woestijn stuiven. Erg indrukwekkend.

Ik vertoon intussen ernstige oude stenen vermoeidheid maar sleep me met veel moeite nog langs wat in driehoekjes opgestapelde stenen in Cairo en geprobeerd het hoofd koel te houden in het verkeer in Cairo.

Dat is niet gelukt. We hebben de auto op de camping achtergelaten en hebben ons alleen nog maar met de taxi verplaatst. Eén jaar Afrikaans verkeer met uitgebreide rijervaring in 27 Afrikaanse hoofdsteden is niet voldoende om je op het verkeer in Cairo voor te bereiden. In Cairo rijden uitsluitend zeer diep gestoorde, extreem gevaarlijke gekken rond die zonder uitzondering allemaal direct gexefnstitutionaliseerd dienen te worden. Het normale verkeer daar lijkt nog het meeste op de chaotische toestanden die je ziet tijdens een eindsprint van de Tour de France op de Champs Elysee. Maar dan met auto's!

Vanuit Cairo gaan we in feite zonder veel omwegen naar huis rijden. Eén dag naar de Libische grens, 3 dagen door Libixeb tot de Tunesische grens, 1,5 dag tot Tunis met een reserve dag voor op het strand. De middelandse zee bij Alexandrie verrast ons met zijn azuur blauwe kleur en doet qua helderheid en kleur niet onder voor welk Caribisch tafereel dan ook.

Op de Libische grens worden we keurig opgewacht door onze (voor de Libische wet verplichte) gids Salah, die netjes de visa bij zich heeft. Reis Agent Shati Zuara heeft zijn werkt netjes gedaan en de zoveelste soepele grensovergang is een feit. We komen steeds dichter bij huis en dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg.

"For the born traveller, travelling is a besetting vice. Like other vices, it is imperious, demanding its victim's time, money, energy and the sacrifice of comfort." -Aldous Huxley - "Along the Road"

The Aliens have landed

2011-12-10T14:12:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Soedan

Gallabat - Gedaref - Wad Medani - Khartoum - Meroe - Atbarra - Karima - Dongola - Wadi Halfa

Hoe moeilijk het verkrijgen van het visum voor Soedan ook was, het passeren van de grens loopt soepel. Binnen een uur staan we in Soedan en kunnen we gaan. Bob was echter enorm zenuwachtig. Hij is vorige week terug gestuurd naar Addis Ababa omdat zijn visum niet in orde was. Dat betekende voor hem een vertraging van een week en 2000 km omrijden! Zo kan het dus ook gaan in Afrika! Wij hebben tot op heden bij geen enkele grens moeilijkheden gehad. Wellicht omdat zowel Marica als ikzelf nogal precies zijn met het uitzoeken en voorbereiden van de benodigde documentatie. Wij nemen bijvoorbeeld geen genoegen met een visum waar schrijf, spel of datum fouten in staan. Dat is essentieel in Afrika.

De officials zijn erg bureaucratisch en zullen nooit risico nemen. Als er maar de minste onregelmatigheid valt te ontdekken in de papierwinkel dan ben je de Sjors! In Bob's geval had men op de ambassade in Pretoria de geldigheidsdatum van het visum gewijzigd met tipex! Dat soort dingen zijn dodelijk in Afrika! We zullen later nog een paar staaltjes bureaucratische bullshit meemaken met Bob als we Egypte binnen willen gaan. Bob's verhaal is wel een beetje bijzonder want de Landcruiser waar hij in rijdt is niet van hem. Die is van Joe, een andere Zuid Afrikaan die met een zeer ernstige vorm van malaria is gexebvacueerd uit Ethiopixeb. Bob zelf was op weg vanuit ZA naar Europa op een BMW 1200 GS motorfiets. Die ligt nu dus op het dak van de Landcruiser!! Bob heeft Joe beloofd om zijn kapitale Landcruiser voor hem naar Alexandrie in Egypte te rijden. Een belofte die hij koste wat het kost na wil komen. De Landcruiser van Bob weegt met de motor op het dak zeker 4,5 ton!

Na Ethiopie is Soedan een verademing. Iedereen laat je met rust, geen bedelende en joelende kinderen meer en veel minder mensen langs de weg. De weg naar Khartoem is grotendeels geasfalteerd maar het stuk net over de grens is modder en Bob komt muurvast te zitten met zijn loei zware en topzware Landcruiser. Er moet een vrachtwagen aan te pas komen om hem los te trekken. De reis naar Khartoem verloopt voorspoedig

De autoriteiten in Soedan zijn wel een beetje paranoxefde want iedere buitenlander wordt grondig in de gaten gehouden. Wij moeten ons bijvoorbeeld melden bij het "Aliens Control Department", je hebt voor fotograferen een speciale permit nodig en in ieder dorp of stadje waar je door komt moet je je melden bij de Security Police. Als we een lokale markt in Omdurman bezoeken en Marica er lustig op los fotografeert worden we bruut aangesproken door een Security officer en mee ontboden naar het kantoor. Hij blaft dat we niet mogen fotograferen maar gelukkig kunnen we hem de foto permit overhandigen. Maar hij zegt dat we een probleem hebben omdat op de permit nergens staat dat we markten mogen fotograferen. Dat klopt echter als een bus want op de permit staat expliciet wat we NIET mogen fotograferen en filmen en alles wat dus niet genoemd wordt mag wel worden gefotografeerd! En hoewel de permit in het Engels en Arabisch is houd hij vol dat we een overtreding hebben begaan en een probleem hebben. Als ik voor de derde keer de tekst van de permit voor hem uitspel wil hij nog steeds niet begrijpen dat we niets verkeerd hebben gedaan en als hij gewapende versterking roept via zijn mobiele telefoon realiseren we ons dat dit wel eens lastig kan gaan worden. Al die tijd zitten we samen met Bob en Noriko in de Landcruiser van Bob en de security officer en een agent zitten bij ons op de achterbank. Marica en ik worden nu beide kwaad van frustratie en beginnen tegen de man te schreeuwen. In overleg met Bob besluiten niet te wachten tot de versterking is gearriveerd. We maken de twee mannen duidelijk dat ze het heen-en-weer kunnen krijgen en dat we rechtstreeks naar de Nederlandse ambassade in Khartoem gaan. Dan moet hij daar maar uitleggen wat wij verkeerd hebben gedaan. Bob geeft gas en de mannen kijken wat onzeker en na een paar honderd meter zwicht de security officer. OK, stop, stop, roept hij, laat ons eruit! Als ze zijn uitgestapt speert Bob weg met de auto en barsten we in lachen uit, deels van de lol en deels van schrik! We laten een paar verbouwereerde Security Officers achter aan kant van de weg. Zij hadden er geen

rekening mee gehouden dat zij vandaag door een stel Aliens ontvoerd zouden worden.

Op weg naar het noorden komen we langs onze eerste piramides. De piramides van Meroe zijn gebouwd door de Nubiers en zijn ongeveer even oud als de Egyptische maar zijn veel kleiner. We doorkruisen een stuk woestijn dat wel een bouwterrein lijkt. De Soedanesen zijn een asfaltweg aan het aanleggen van de noord grens naar de zuid grens, van Wadi Halfa naar Gallabat! De overlanders van de toekomst kunnen het grootste land van Afrika straks in 2 dagen doorkruisen als ze willen. Niet echt een vooruitgang, avonturen-technisch gezien.

We slaan ons kamp op in de woestijn en ik ontdek dat er weer een bladveer gebroken is. De derde topveer was in Oeganda al gebroken en nu dan de vierde. Nu is de set topveren compleet vervangen. Dit is nog steeds het gevolg van de klapper die we in Angola hebben gemaakt. Gelukkig had ik zoiets al voorzien en vanaf Zuid Afrika heb ik reserve topveren mee gesjouwd. De linker achter veer is in twee uurtjes vervangen. Als ik net klaar ben en het begint een beetje te schemeren zie ik ineens iets onder de auto vandaan kruipen. Het lijkt een enorm grote schorpioen maar nader onderzoen wijst uit dat het geen schorpioen is. Het heeft geen stekel staart. Wat het wel is weten we niet precies maar het lijkt nog het meeste op een spin. Maar wel een heeeele grote. Zijn lichaam bestaat uit drie delen die scharnieren ten opzichte van elkaar. Het achterste en grootste deel is zeker vijf cm lang en de andere twee delen zijn een centimeter of twee per stuk. Het heeft acht poten (wat het volgens mij per definitie een spin maakt hoewel schorpioenen ook acht poten hebben) en twee rode giftanden van wel een cm per stuk! Het ding is zandkleurig en razend snel. Het is een beest uit een horror film. Noriko is bang voor spinnen. Ze gaat in de auto van Bob zitten en komt er niet meer uit. Nadat we het ding even hebben gevolgd, verdwijnt het in de bosjes maar daar blijft het niet bij. Even later zien we er nog een, iets kleiner maar net zo eng, en nog een, en nog een. De ene is nog niet verdwenen of de volgende rent al weer tussen onze voeten door. Het krioelt er van deze dingen en het lijkt wel of een aflevering uit Tales from the Twilight Zone. En ze kunnen nog springen ook zie ik, als er een vanaf de grond in de kruising van de stoelpoten springt wat zo'n 30 cm hoog is. Als ik er één een flinke klap met een schep geef om het nader te kunnen bekijken loopt het ding tot mijn verbazing gewoon door en verdwijnt in de bosjes! Very Scarry. Ik ben blij dat ik in de auto slaap. Maar als het helemaal donker is zijn de creatures net zo plotseling weer verdwenen als ze gekomen zijn! We zijn allemaal behoorlijk onder de indruk van dit onverwachte bezoek. Helaas hebben we geen foto's wat dit verhaal wellicht ongeloofwaardig maakt maar het is helemaal waar en niet overdreven!

We vervolgen onze weg door de woestijn en langs de Nijl die maar liefst drie keer over moeten steken met pondjes. De dorpjes langds de Nijl zijn allemaal Nubisch meestel erg fraai en pitoresk. We gaan richting Wadi Halfa vanwaar we de boot moeten nemen die ons over Lake Nasser naar Aswan in Egypte moet gaan brengen.

Er loopt gewoon een asfalt weg tussen deze steden maar die is om onduidelijke redenen al jaren gesloten. Dus moeten we de boot nemen voor de 350 km die de steden uit elkaar liggen en dat kost maar liefst 450 Euro. We moeten drie dagen wachten op de boot en aansluitend nog drie dagen op de boot zitten. Dit zijn de langzaamste en duurste kilometers van de hele reis.

We besluiten die drie wachtdagen in de woestijn door te brengen in de nabijheid van Wadi Halfa. Het is midden September en enorm heet. We meten temperaturen van 47 graden in de schaduw en we drinken de hele dag door water. Op het moment dat je de fles water van je mond haalt wil je alweer opnieuw drinken. De koelkast gaat helemaal op tilt en kan het met deze extreme temperaturen niet meer bijbenen. Het water in de tank onder de auto neemt uiteraard gewoon de omgevingstemperatuur aan en als het 's avonds een beetje afkoelt (van 47 graden overdag naar 39 graden 's nachts!) we willen een douche nemen maar het water uit de tank is bijna te heet om onder te douchen. Ook dit klinkt achteraf overdreven maar is echt waar! Het water van omgevingstemperatuur was te heet om onder te douchen!

Donderdags komt de boot eindelijk en we gaan op weg naar Egypte!

"Old men and far travellers may lie with authority." -Anonymous

youyouyou

2011-12-10T14:04:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Ethiopie

Turmi- Dimeka - Jinca - Mago NP - Konso - Awassa - Addis Ababa - Bahir Dar - Gondar

Zijn we al in Ethiopie? Geen idee! Er is geen grenspost, geen slagboom, geen lijntje. Er isÂ niets. Volgens de GPS zijn we de grens al wel gepasseerd. Er staat zelf een grens post op de GPS maar die is er niet. Als we gaan zoeken vinden we een steen in de bosjes met een plaquette erop. Dat zal de grens wel zijn dan. In het dorpje dat we naderen ontstaat enige opwinding. Auto's! Dat is toch al weer even geleden dat hier mensen door zijn gereisd. We worden binnen de kortste keren omsingeld door de zeer primitieve bevolking.

Zowel mannen als vrouwen zijn half naakt en hebben meestal niet meer aan dan een lende doek. De hutten zijn de primitiefste die we sinds lange tijd hebben gezien. Brr!, brr!, brr! roepen ze allemaal in koor en houden hun hand op. We zijn inderdaad in Ethiopie. De Birr is de lokale munt eenheid maar de mensen kappen het woord af zodat het lijkt alsof ze het koud hebben, brrr! Na 5 minuten totale omsingeling vind ik het mooi geweest en we rijden een stukje door. Van een afstandje zien we hoe Ben en Maria geheel omsingeld zijn. Als ze langzaam doorrijden rent de hele meute met de auto mee. Ze geven het op als de snelheid te groot wordt maar ze blijven joelen tot we uit zicht zijn. De eerste kennismaking met Ethiopie is intens.

We komen Ethiopie binnen via de Omo Valley. Een enorm afgelegen gebied in het zuid westen en zeker niet het typische Ethiopie dat berucht is vanwege zijn bedelende bevolking. De Omo Valley huisvest diverse zeer traditionele stammen zoals de Hamar, Bama, Mursi en de Konso.

De Hamar en de Mursi zijn bekendste uit het rijtje waarbij de Hamar bekend zijn vanwege hun fraaie haardracht en hun vriendelijkheid en de Mursi vanwege de ongelooflijk lelijke schotels die de vrouwen in hun lippen dragen en hun agressiviteit. Nogal tegengestelde eigenschappen dus. In Dimeka bezoeken we een Hamar markt en het valt inderdaad op dat de mensen erg vriendelijk zijn. De Hamar lijken in veel opzichten op de Himba die we in Namibie hebben gezien. Het haar van de vrouwen is gevlochten en ingesmeerd met een mengsel van boter en klei. Dat mengsel smeren ze ook op hun huid omdat het beschermt tegen de zon. Door dit smeerseltje zijn alle Hamar vrouwen rood. De kleding lijkt ook veel op de Himba kleding, geitenvellen in dezelde rode oker kleuren, en ze ruiken zelfs hetzelfde. De Hamar zijn leuke lui.

Vanuit Jinca bezoeken we Mago NP waar de Mursi wonen. We hebben al veel verhalen gehoord van andere overlanders en we zijn wel een beetje benieuwd wat dat gaat worden.

In het park hoofdkwartier halen we de gewapende ranger op. Die moet ons beschermen tegen al te opdringerige Mursi! Na een tocht van een paar uur komen we in het dorpje waar de Mursi verveeld onder een boom zitten te wachten tot er weer een stelletje toeristen langs komen.

Sommige vrouwen flippen snel nog even een schotel in hun lippen want staat beter op de foto. Na 1 minuut heb ik het eigenlijk al wel gezien. Dit is een grote ontaarde toeristen trap. Deze mensen doen niets anders meer dan poseren voor foto's en daar 2 Birr voor eisen want vragen kan je niet meer noemen. Ze duwen en trekken aan je om er maar voor te zorgen dat je hun foto neemt. Het gaat op een nogal onbehouwen manier en ze proberen je te intimideren. Maar ik wordt er niet warm of koud van. Gewoon terug duwen en net zohard terug schreeuwen als ze bij ons doen. Ik ben ervan overtuigt dat het allemaal show is en het wordt inderdaad nooit echt agressief.

Marica kan echter niets met deze mensen. Ze staan te dichtbij, willen zich niet natuurlijk gedragen, gaan alleen maar in gemaakte poses staan etc. Ze blijven aan haar rukken en trekken. Na een half uurtje vinden we het mooi geweest. Dit zijn een stelletje bavianen die die toeristen belangstelling eigenlijk niet verdienen. Apart is het wel en lelijk zijn ze ook. De achtergrond voor deze vreemde gewoonte is dat jonge Mursi vrouwen vroeger (tot zo'n 40 jaar geleden) nogal eens ontvoerd werden door stammen uit het naburige Soedan. Door hun vrouwen toe te takelen met deze schotels werden ze onaantrekkelijk gemaakt waardoor ze met rust gelaten werden. Een strategie die inderdaad erg goed werkt! Man, wat zijn die vrouwen lelijk. Die wil je nog niet voor niets hebben!

Via Konso en Awassa gaan we naar Addis Ababa. In Awassa blijven we een paar dagen bij Jana. Een Duitse vrouw die met een Ethiopixebr is getrouwd en haar huis tot overlanders camping heeft omgebouwd. Erg gezellig en erg goed eten. Jana had voor de camping namelijk een restaurant!

Addis Ababa is geen stad waar je lang wilt blijven. Het is er een beetje shabby, geen aantrekkelijke cafeetjes enzo. We zijn er naar het Nationaal Historisch Museum geweest en op ziekenbezoek bij Lucy, een skelet van 3.2 mio jaar oud dat als een soort van missing link kan worden gezien. Ook Ethiopie heeft veel archeologische vindplaatsen en wordt algemeen als de bakermat van de mensheid beschouwd. Na Addis Ababa willen we naar de Blue Nile Watervallen. Deze watervallen zijn het bij de oorsprong van de Blauwe Nijl die zich in Khartoum bij de Witte Nijl voegt en vanaf daar gewoon Nijl heet.

We zetten koers richting Gondar om daar nog wat kastelen te bekijken en gaan daarna richting Soedan. In Gondar komen we Bob tegen die we ook al in Jungle Junction hebben ontmoet. Hij reist een poosje samen met Norico, een japanse op een motorfiets. Ook Norico kennen we nog van Jungle Juncion. We besluiten om Soedan samen te gaan doen.

Voor wat betreft de bedelende mensen in Ethiopie; Het merendeel is gewoon erg spontaan en enthousiast. Sommige kinderen roepen vaak you, you, you, you! Maar de kinderen die dit roepen zwaaien meestal. Veel kinderen maar ook volwassenen roepen give me, give me, give me, Money, Money, Money, hetgeen geen misverstand kan oproepen. Vaak is het een commando; you ! give me money ! En men is verontwaardigd als je niets geeft! We geven nooit iets want dat bevestigd alleen het idee dat westerlingen er zijn om uit te delen.

Algemeen kun je stellen dat het bedelen wel veel intenser is dan in andere landen en de oorzaak hiervan ligt bij Bob Geldof! We noemen dat het Bob Geldof after effect! Na live Aid in 1985 is de hulp aan Ethiopie nooit meer gestopt en dat terwijl Ethiopie het groenste en vruchtbaarste land is waar we in tijden door zijn gereisd. Het probleem in 1985 zat hem niet in dat er geen voedsel was. Het was een distributie probleem. Honger in het zuid oosten en tegelijkertijd voldoende voedsel in de hooglanden van het noord westen. Maar geen middelen om het te transporteren. Wegen waren er toen niet. Die zijn er nu wel. De infrastructuur in Ethiopie is nu goed voor elkaar. Alle kritische verbindingen zijn geasfalteerd en een hongersnood zoals in 1985 zal in Ethiopie nooit neer voorkomen. Maar de hulp gaat gewoon door! 20 jaar hulp heeft bedelaars zonder eigenwaarde gemaakt van deze mensen. Sir Bob Geldof vond het zelf noodzakelijk om in 2005 wederom een Live Aid te organiseren. Als Sir Bob Geldof Ethiopie bezoekt dan is hij 2 dagen op reis in een dikke 4x4 en de rest van de tijd zit hij in het Sheraton in Addis Ababa! Dat is wat hulp aan Africa vaak is; business en zelfverering. Kotsmisselijk worden we ervan.

"What am I doing here?" -Rimbaud writing home from Ethiopia

Kenie-ja

2011-12-09T21:14:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Kenia

Tororo, Eldoret, Nakuru NP, Masaai Mara NP, Nairobi, Isiolo, Maralal, South Horr, Loyangalani, Sibiloi NP, Ileret.

In Jinja hebben we een adres gekregen van een camping in Eldoret in Kenia. Aangezien dat op een haalbare afstand ligt van de grens besluiten we daar maar naartoe te gaan hoewel Eldoret zelf niets te bieden heeft. De camping zelf blijkt echter min of meer een bezienswaardigheid te zijn want de Indiase eigenaren hebben hun creatieve inspiratie de vrije loop gegeven. Het resultaat is een zeer fraaie camping met een soort van ondergrondse bar met watervallen, rots muren, zitkuilen etc. De bar is immens en een feestje voor 1000 man kan er zonder problemen worden gegeven. Ze hebben er zelfs Biltong, gedroogd vlees uit Zuid Afrika, waar je als je er eenmaal de smaak van te pakken hebt geen genoeg van kan krijgen. Deze Biltong is echter wat erg peperig en ook erg taai, maar dat zorgt weer voor goede kaakspieroefeningen.

De plannen voor Kenia zijn beperkt. Zoals al eerder gezegd, we zijn een beetje Nationale Parken moe en dat is toch de voornaamste attractie in Kenia. We hebben geen zin in de Masaai Mara maar we willen wel naar Lake Nakuru waar veel Flamingo's zouden moeten zijn en daarna naar Nairobi om ons gereed te maken voor de laatste etappe; Nairobi naar huis. De beruchte Marsabit - Moyale highway through Hell (extreem slechte weg en regelmatige gewapende overvallen door Somalische bendes) willen we proberen te vermijden door een andere weg te kiezen, nl langs Lake Turkana. Dat is echter nogal afgelegen woestijnachtig gebied en daar moeten we ons wel een beetje op voorbereiden, eventueel andere autox's zoeken om het samen mee te doen. Maar dat is voor als we in Nairobi zijn.

Lake Nakuru overtreft onze verwachtingen totaal en we zijn zeer onder de indruk van de enorme hoeveelheid Flamingo's. Het zijn er volgens schattingen meer dan 1 miljoen en het hele meer is roze gekleurd.

We zien ook een zeldzaam tafereel dat alleen in Nakuru en Lake Navasha gezien kan worden; in bomen klimmende leeuwen! We treffen het weer. Ook wemelt het er van de neushoorns.

Maar ons grootste geluk moet nog komen! Dat is die avond op de camping van Nakuru. Daar zien we een stel Zuid Afrikanen. Op zich zijn die niet zeldzaam hoewel je er niet veel tegenkomt in Kenia. Nee het geluk zit hem erin dat ze ons ervan weten te overtuigen dat we wel naar de Masaai Mara moeten gaan omdat dat grote Gnoe en Zebra migratie momenteel in volle gang is. Met de beelden voor ogen van de National Geographic documentaires van duizenden Gnoes die de Mara rivier oversteken en die aangevallen worden door reusachtige krokodillen besluiten we het dan toch maar te doen. Een besluit waar we geen spijt van krijgen!

De weg naar de MM is erg slecht en het kost ons meer dan een dag om er te komen. Gelukkig is de entree een stuk betaalbaarder dan de parken in Tanzania. Een overnachting in MM kost $100,- maar daarvoor mag je er 's morgens vroeg in en de volgende dag 's avonds laat er weer uit. Dus als je het een beetje handig aanpakt dan ben je gemiddeld $50,- per dag kwijt voor 2 personen en een auto. Dat is een kwart van Tanzania en daarmee heeft Kenia mijn sympathie een stuk meer verdiend dan het toerist onvriendelijke Tanzania. Nee, Kenia is wel OK!

We hebben van de Zuid Afrikanen aanwijzingen gekregen waar we naar toe moeten om de crossing te zien en we steken dan ook meteen door naar het meest westelijke deel van het park. Op weg naar het westen zien we al enorme kuddes over de vlaktes galopperen. Het is een grote zwarte krioelende massa en alles is op weg naar het noord westen, richting de Mara rivier. Er hang een ondefinieerbare elektrische spanning in de lucht. Er gaat iets groots gebeuren.

Wij steken de Mara rivier ook over maar daarvoor maken wij gebruik van een brug. We vragen ons af waarom de Gnoes en Zebrax92s die brug niet gebruiken, om de gevaarlijke met krokodillen bezaaide rivier te vermijden. Maar volgens de lokale parkwachters zijn de Gnoes daar te stom voor. Alleen bavianen gebruiken de brug om over te steken.

Als we in de Serena Lodge een kopje koffie gaan drinken zie ik een bekende auto staan, Andre en Laila! We zouden hen pas in Nairobi zien maar dit is veel leuker! We spreken 's avonds af op de camping en gaan op zoek naar gnoes die over willen steken. Omdat we aan de Noord kant van de rivier zijn komen de dieren ons tegemoet zodat je het hele oversteek gebeuren beter kunt zien. Maar na een dag op en neer langs de rivier rijden hebben we eigenlijk nog niet zoveel gezien. Het is moeilijk in te schatten waar de volgende crossing zal zijn. De gnoes en de zebrax's komen uit het zuid oosten en stuiten dan op de rivier. Daar stoppen ze en langzaam ontstaan er enorme ophopingen op de zuid oever.

Tien duizenden dieren staan een beetje te dralen, en te grazen en een beetje gnoeachtig (variant op schaapachtig) naar de overkant te staren en maar wachten tot er een keertje eentje gaat. Die ochtend hebben we al wel een soort mini crossing gezien maar die was niet echt spectaculair. Te weinig dieren. Nu ziet het er echter veel belovend uit. Gnoes zover als het oog reikt en volgens een van de profi gidsen kan het nu elk moment gaan gebeuren.

We zijn op alles voor bereidt maar dit toch niet. Op het moment dat een enkele Gnoe uit die kudde van tienduizenden, misschien wel honderdduizenden dieren, besluit dat hij lang genoeg gewacht heeft en het water in springt, breekt de hel los. Ineens zet alles zich in beweging. Als een organisme, gestuurd vanuit een centraal bewustzijn, beginnen alle dieren te duwen. De voorste dieren worden gewoon het water in geduwd en beginnen aan hun zenuwslopende totale paniek run om de overkant te halen. De krokodillen zijn nog nergens te bekennen maar de paniek is er niet minder om. De gnoes komen met honderden tegelijk van de helling af gestort en tuimelen over elkaar heen het water in.

En enorme stofwolk stijgt op en het lawaai is oor verdovend. Aan de steile andere oever worstelen ze om uit het water te komen en klimmen ze over elkaar heen op zoek naar veiligheid. De stof wolk boven de rivier word steeds groter en we staan met de auto zo dicht bij de oever waar de dieren omhoog komen, dat de gnoes links en rechts langs de auto rennen. Het is een groot pandemonium waar maar geen einde aan lijkt te komen. De gnoes die inmiddels de rivier over zijn gestoken, verzamelen zich op de noord oever en het is een grote zwarte vlakte van gnoe ruggen. Zij zijn nu veilig en kunnen hun weg vervolgen naar betere graas gronden, waar het gras nog groen en sappig is. Ondertussen gaat de oversteek voor ons in alle hevigheid door. De helling waar de gnoes naar beneden komen is niet erg breed. Misschien 10 of 15 meter. Daarnaast zijn aan beide kanten 10 meter hoge kliffen maar ook daar verzamelen zich nu dieren. De druk van achteren is enorm en we zien tot onze schrik dat er dieren naar beneden springen, 10 meter of meer vertikaal omlaag. De springers stuiteren zeker een meter omhoog als ze de grond raken. Onvoorstelbaar en afschuwelijk om te zien maar ze staan gewoon op en rennen het water in op weg naar de overkant.

Dan net zo plotseling als het begonnen is, is het ook weer afgelopen. Een gnoe besluit dat hij toch terug gaat en de hele meute gaat terug. Als de druk van achteren afneemt en er geen dieren meer naar beneden rennen en springen trekt de stof wolk enigszins op. We zien dat toch niet alle dieren goed zijn neer gekomen en er liggen een paar gnoes bewegingsloos onderaan de klif. Gebroken nekken. Een jongen gnoe ligt met een gebroken voorpoot langs de water rand. Hij probeert wel op te staan maar hij is ten dode opgeschreven. De krokodillen zwemmen al langs de plek waar hij ligt te wachten op een zekere dood. De crossing heeft zeker een uur geduurd en is een van de spectaculairste en indrukwekkendste dingen die ik in mijn leven heb gezien. We staan te trillen op onze benen! Dit alleen zou een reis naar Kenia al de moeite waard maken.

Nairobi of Nairobbery zoals ook wel vaak genoemd is een moderne stad, althans het centrum en het deel waar wij ons in wagen. Alles wat we nodig hebben is in Nairobi verkrijgbaar en we laten ons de luxe welgevallen. Lekker eten en heerlijke koffie in trendy cafe's.

Belangrijkste doel in Nairobi is echter het verkrijgen van het Soedan visum! We verblijven in Jungle Junction, een overlanders camping in een van de betere wijken. De uitbater is Christoph, een Duitser met een BMW motorfietsen werkplaats die zijn tuin van zijn meer dan riante huis ter beschikking heeft gesteld aan overlanders, omdat hij dat wel gezellig vind. We zien daar ook Andre en Laila weer die we een paar dagen later op het vliegtuig zetten terug naar Nederland. Het is erg gezellig en Jungle Junction is eigenlijk de eerste plek waar we veel andere overlanders treffen. Olaf en Inge bijvoorbeeld zijn op weg naar het zuiden en we wisselen veel info uit. Olaf is ook lid van de Landcruiser Club en ik had hem al een keer in Nederland ontmoet op een Club cursus dag in Veenendaal. We zijn totaal 11 dagen in Jungle Junction gebleven en hebben ons geen moment verveeld! We hebben er ook Ben en Maria ontmoet, een Australisch-Nederlands stel die de zelfde kant op gaan als wij. We besluiten om de Turkana route samen te doen en spreken af in Maralal. Ook het Soedan visum probleem gaan we samen aanpakken.

Wij hebben net als zij een maand geleden een aanvraag ingediend in Dar es Salaam en daar gevraagd om de feed-back naar Nairobi te sturen. Bij navraag op de ambassade is het antwoord nagatief. Geen feed-back! Morgen terug komen. Volgende dag, Geen bericht. Kunnen we svp met de Consul spreken. Dat kon. Kopje thee, preek over hoe slecht het westen is en hoe goed Osama Bin Laden! (echt waar!) Morgen terug komen. Volgende dag, geen consul. 's Middags terugkomen. Geen consul. Morgen ochtend terug komen! Consul vraagt hoe we door Soedan willen reizen. We geven het schema en de secretaresse zegt ; "geef paspoorten en geld en om 2 uur terugkomen!" Zou het dan echt gaan gebeuren? We komen om 2 uur terug en ze werpt ons de paspoorten toe. We bladeren vol spanning door de paspoorten en inderdaad de Soedan visa staan erin! Het is gelukt en dat is een klein feestje waard. We zouden echt de eerste niet zijn die geen visum krijgen en moeten verschepen vanuit Mombassa. Maar dat blijft ons gelukkig bespaard.

Via Mount Kenia rijden we naar Isiolo. Als we in Isiolo stoppen om te lunch te kopen worden we door een lokalo gewezen op het feit dat er in Isiolo een hotel is dat van Nederlanders is. Daar gaan we natuurlijk een kopje koffie drinken. We treffen er Peter en Rita, gepensioneerde Nederlanders die er de luxe Gaddisa Lodge hebben maar er eigenlijk meer een complexe verzameling van sociale projecten runt om de lokale bevolking te helpen. De omgeving van Isiolo is semi-woestijnachtig en heeft de afgelopen jaren geleden onder een enorme droogte. Veel nomadische stammen hebben al hun vee verloren en hebben geen bestaansbron meer. Zij zijn o.a. bezig om waar mogelijk deze nood enig sinds te ledigen door kleinschalige landbouw projecten op te starten. Ook helpen ze kinderen van wie de familie door AIDS is gestorven. Ze zijn een bakkerij begonnen en verschaffen zo werkgelegenheid voor deze kinderen. Het wordt een zeer interessante middag waarin we veel leren en worden getrakteerd op een eerste klas lunch. We hadden er wel willen blijven kamperen maar we hebbeen een afspraak met Ben en Maria in Maralal.

Op weg naar Maralal komen we door Samburu land. Een stam die gerelateerd is aan de Masaai en minstens net zo kleurrijk. Ze zijn nog erg traditioneel gekleed en het valt ons op hoe vriendelijk ze zijn.

Ondanks hun traditionele voorkomen en hun leven op de grote vlakte ver van alle stadse invloeden, vraagt een Samburu jongen ons toch of we niet nog een mobieltje voor hem hebben. Wij hadden er totaal geen ontvangst maar een mobieltje is altijd handig als wekker of als status symbool, denk ik. Zelfs in Samburu country.

In Maralal zien we Ben en Maria weer en we zetten koers richting Lake Trukana. De weg is slecht en tot onze schrik worden we gewaarschuwd voor bandieten. Ook hier is er droogte geweest en hebben mensen alle vee verloren en daarmee hun bestaansbron. In dat soort gebieden heerst een zekere fatalistisch wanhoop en kan er van alles gebeuren. We zien allerlei mannen langs de weg slenteren met Kalashnikofs en ander wapentuig over hun schouders. Voorlopig zwaaien ze nog vriendelijk maar het zijn geen militairen of politie agenten. Als we pauzeren voor lunch stopt er een auto die ons waarschuwt en zegt dat we verder moeten rijden. Dit is bandieten gebied. Een kilometer of 30 nog door de bergen over een zeer slechte weg en dan zou het over moeten zijn.

We halen het zonder problemen maar spannend is het wel. De weg word echter niet veel beter en het is een hele toer om een beetje vordering te maken. Als we in South Horr overnachten belt mijn vader met de mededeling dat er overstromingen zijn in Ethiopie. Bij navraag blijkt het de Omo rivier te zijn die ernstig buiten zijn oevers is getreden. Honderden doden en een grote crisis. Wij zijn op weg naar de Omo valley! Swell!

Het landschap wordt almaar kaler en ruiger en als we Lake Turkana naderen is het alleen nog vulkanisch gesteente, zover als het oog reikt. We naderen het smaragd groene meer vanaf een plateau. De wind is enorm aangewakkerd en de schuimkoppen staan op het water. In 4 dagen rijden we langs het meer, via het Sibiloi NP naar de grens met Ethiopie. Sibiloi is overigens een park waar niemand naar toe gaat voor de dieren. Het is zo afgelegen dat er sowieso geen normaal mens naar toe gaat. De bezoekers van Sibiloi zijn meestal wetenschappers die er komen werken want in Sibiloi worden veel fossiele resten gevonden. Zo worden er geregeld menselijke resten van meer dan 3 mio jaar oud gevonden. We kamperen in het park aan het meer. Het is er erg heet maar de harde warme wind brengt geen verkoeling. Rustig zitten in de schaduw is het enige wat je kunt doen. Ben gaat vissen en na een paar uur brengt hij zowaar een emmertje vis mee, en een opgezwollen hand. Een of andere klein visje heeft hem gestoken.

Het laatste stuk Kenia is puur woestijn en als we in Ileret aankomen dan blijkt er niet eens douane te zijn. De lokale politie agenten zijn echter vriendelijk en hulpvaardig. Ze zijn blij met de afleiding. Ileret ligt ruim 2 dagen rijden van de dichtstbijzijnde stad/dorp. Het is het soort outpost waar je als politie man niet graag naar toe gezonden wordt. Bij gebrek aan douane stempelen de politie mannen zowel paspoorten als Carnet de Passage. Een stukje verder moet ergens de grens met Ethiopie zijn. We zijn een beetje ongerust over de overstromingsberichten, die door de politie agenten worden bevestigd. We gaan verder en zetten ons schrap want Ethiopie is berucht onder de overlanders vanwege de enorm opdringerige en bedelende bevolking. Maar ook geroemd vanwege de mooie landschappen. We zullen het allemaal spoedig mee gaan maken..

All journeys have secret destinations of which the traveller is unaware." -Martin Buber

Gorilla's bijna de mist in!

2011-12-09T21:03:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Rwanda

Nyakahanga, Kigali, Gisenyi, Ruhengeri, (Uganda ) Kisoro, Kampala, Jinja.

Belangrijkste doel in Rwanda zijn de berg gorillax92s in Parc National de Volcane. Rwanda is weer Frans talig en men rijdt er rechts! Niemand had ons dat gezegd en we hadden sinds Namibie links gereden. Toen ik dus bij het grens kantoor wegreed, zagen we her en der wild gebarende en wijzende mensen. Sommige wijzen naar de andere kant van de weg en sommigen wijzen naar hun voorhoofd. We vertrouwen het niet helemaal en stoppen bij een man om te vragen aan welke kant we moeten rijden. Rechts natuurlijk is het antwoord en de man loopt hoofdschuddend weg. We wachten aan de kant van de weg tot er een auto passeert en die rijdt inderdaad rechts. Vooruit dan maar. En het is echt even wennen om weer rechts te rijden. Maar gelukkig niet meer dan een paar kilometer.

Kigali is een stad waarvan de naam veel mensen een bittere smaak in de mond geeft. Het is het toneel geweest van de genocide van 1994. Hoewel het moorden in het hele land heeft plaats gevonden is het in de hoofdstad wel heel erg uit de hand gelopen. De straten van Kigali lagen letterlijk bezaaid met lijken en met machetes afgehakte lichaamsdelen. De meeste slachtoffers waren Tutsix92s maar het zou niet fair zijn om te zeggen dat de Hutux92s de genocide op hun geweten hebben. Daarvoor is het conflict tussen de twee stammen te complex en al te lang lopend. Wij konden echter helemaal geen verschil ontdekken tussen Hutu's en Tutsi. Daarom noemden wij ze voor het gemak maar Hutsi's.

Ik zal hier heel kort en bondig proberen te beschrijven wat er gebeurd is; tijdens de koloniale overheersing door de Belgen werd het land bestuurd via de Tutsi opperhoofden. Hoewel de Tutsi's een minderheid vormden was hun stammenstructuur duidelijker dan die van de Hutu's. Na de onafhankelijkheid kregen de Hutu's vanzelfsprekend de macht omdat ze een meerderheid vormen. Dat beviel de Tutsi's niet waarop die een rebellen leger op de been hebben gebracht die vanuit Oeganda overvallen pleegden op Rwandese Hutu dorpen. Dit alles vind plaats in een periode van 30 jaar! Begin jaren negentig krijgt in buurland Burundi de Hutu minderheid het aan de stok met de Tutsi meerderheid. Duizenden worden vermoord. De Hutu's in Rwanda nemen daarop wraak op de Tutsi's. Dat is het eerste conflict begin jaren negentig. Als de Rwandese Hutu president onderhandelingen opstart met de Tutsi rebellen, nemen Hutu extremisten hem dat niet in dank af. Vervolgens wordt het vliegtuig van de President van Rwanda neergehaald met een raket (waar op dat moment ook de president van Burundi in zit) De lezingen over wie dat heeft gedaan varixebren tussen de Hutu extremisten en Tutsi rebellen maar feit is dat dit het begin is van de ellende. De vlam slaat in de pan en de VN laat het big time afweten. Sterker nog, de VN troepen die er zitten worden terug getrokken en zo wordt de weg vrij gemaakt voor een van de grootste drama's van de 20^ste eeuw! Iedereen doet mee, van kinderen tot oude vrouwen en van oude mannen tot dominees en zusters. De totale bevolking lijkt wel krankzinnig geworden. 1 miljoen mensen worden vermoord in 100 dagen. Voor wie een beetje een gevoel wil krijgen van wat er is gebeurd; ga de Oscar genomineerde film Hotel Rwanda zien. Het heeft op ons vel indruk gemaakt.

Na Kigali gaan we naar Ruhengeri. De plaats vanwaar we berg gorillas gaan tracken. We hebben veel geluk gehad want normaal moet je maanden van te voren bespreken maar dat was ons niet gelukt ivm met de gebrekkige internet verbindingen. Ze laten maar 32 mensen per dag toe in 4 groepen van 8 personen die verschillende groepen gorilla's bezoeken. Maar als we op maandag gaan informeren blijkt er een gaatje te zijn op woensdag! Het volgende gaatje is pas over 3 weken. We zijn erg opgetogen en vertrekken direct richting Parc National de Volcan. We kiezen voor de grootste gorilla groep met 37 leden. Deze groep is 15 jaar lang door Diane Fossey bestudeerd voordat ze werd vermoord door stropers. Haar verhaal is de basis geweest voor de film Gorilla's in de Mist. Het nadeel is, dat deze groep wel ver weg kan zijn. En dat blijkt ook zo te zijn. We moeten van 2400m naar 3600m klimmen door dichte glibberige jungle. Negen maanden achter het stuur doet niet veel goeds voor je conditie. Op een gegeven moment zijn we zo kapot dat we beginnen te twijfelen of we het wel gaan halen. Maar we zijn toch maar door gegaan. Het was erg zwaar en na bijna 4 uur klimmen tot op het punt van bijna hyperventileren weten we ze te vinden. Het was de moeite waard,... zeg maar!

Van Rwanda gaat het naar Oeganda. Op weg naar Oeganda komen we no langs wat oude koloniale dorpjes een fraaie meertje waar we overnachten en 2 andere overland auto's treffen.

Van Oeganda weten we niet veel behalve dat Idi Amin er eens heeft huisgehouden. We willen er ook eigenlijk alleen maar door rijden. De eerste stop is Kampala. In Kampala staan op de camping Red Chilli Hideaway en we treffen een Nederlandse die op de trekker (als in tractor) op weg is van Nederland naar de zuidpool!!! Ze heet Manon Ossevoort en heeft al veel media aandacht gehad. (www.tractortractor.org) We hebben een leuke tijd samen met Manon en Rik, nog een Nederlander op wereld reis, die we ook al in Lusaka (Zambia), Kigali en tijdens de Gorilla tracking hadden ontmoet.

We blijven veel langer dan gepland in Kampala maar na een dag of 5 moeten we toch weer verder. We nemen afscheid en gaan richting Jinja, waar de Victoria Nijl zijn oorsprong heeft. In Jinja kan je ook spectaculair raften en kayakken op die zelfde Nijl. Maar daarvan had ik, en Marica ook, al genoeg gehad in Zuid Amerika. Dus onder het motto 'seen that, done that' hebben we dat maar aan ons voorbij laten gaan. Maar vanaf de oevers kan je ook spectaculaire foto's maken.

Tijd om weer verder te gaan en Kenia wacht met zijn vele natuur parken en we hebben afgesproken met Andre en Laila. Andre is ook mee geweest op de Libie trip in 2005 en is inmiddels meer dan een medereiziger! Zij zijn de eerste bekenden die we zullen zien in meer dan 9 maanden!

travel is more than the seeing of sights; it is a change that goes on, deep and permanent, in the ideas of living."
- Miriam Beard

Tanzanienee

2011-12-09T20:46:00.004+01:00

Text Noel, Fotografie Marica;

Tanzania
Mbeya, Iringa, Dar Es Salaam, Zanzibar, Arusha, Tarengeri NP, Ngorongoro NP, Serengeti NP, Itonga, Mwanza, Geita, Nyakanazi, Ruvuvu.

Als we de grens van Tanzania zijn gepasseerd en 'ent passant' op volstrekt legale wijze zo'n US$ 100,- zijn lichter gemaakt gaan we op zoek naar een pompstation. Met een volle tank gaan we naar Mbeya. Die avond moet Nederland tegen Portugal voetballen (al weer even geleden dus!) en we gaan op zoek naar een hostel met TV. De Katholieke Missie heeft camping gelegenheid en een TV maar de TV kamer gaat op zondag niet open, zo wordt ons medegedeeld ?! Snel wegwezen dus. Aan de overkant van de straat is een motel en daar hebben we meer succes. Ze hebben zelfs een mooie lounge met luxe stoelen en een enorm TV scherm en last but not least, er staat voetbal op het menu. Alles goed en wel dus. Mooi plekkie, zeer aardig personeel, mooie TV dus lets play football. Enfin, de rest kennen we L.

De volgende dag gaan we op weg naar Dar Es Salaam maar dat is te ver om in een keer te halen dus overnachten we halverwege in Iringa. Dar Es Salaam is een grote stad en daar houden we niet van maar Dar valt erg mee. We zijn in Dar om een paar visa te regelen en om naar Zanzibar te gaan. Het tropische eiland voor de kust van Tanzania.

Over Zanzibar kunnen we redelijk kort zijn maar dat doen we natuurlijk niet. De belangrijkste stad op Zanzibar is Zanzibar Town maar de belangrijkste attractie is Stone Town. Een oude, Arabische aandoende, wijk van Zanzibar Town. Stone Town er erg leuk.

Vooral door de open lucht barbecues's avonds aan de boulevard. Voor een habbekrats kan je een mooie maaltijd samenstellen met allerlei soorten vlees en vis en heerlijk Naan-brood.

We willen natuurlijk ook nog even naar het strand en gaan een paar dagen naar het noorden van het eiland. Dat viel een beetje tegen want door de bouw drift van de Zanzibari is de mooie kust met het azuur blauwe water behoorlijk verrabbezakt. Overal staan half afgebouwde constructies en vaak op zo'n onhandige plek dat het hele zicht op de zee wordt geblokkeerd. De voorzitter van de welstands commissie bij ons zou er een beroerte van krijgen.

Maar niet getreurd, Marica weet er evengoed wel mooie foto's van te maken want het is niet allemaal kommer en kwel. Soms moet je gewoon even de andere kant op kijken om de storende elementen niet te zien. Maar dat geld niet alleen op Zanzibar.

Terug op het vasteland komen we twee Duitsers tegen die we al eerder hebben gezien in Ghana. Zij zijn ook via de west kust naar ZA gekomen en gaan via de oost kust weer terug. Het goede nieuws dat ze hebben is dat zij in 2 dagen het Soedan visum hebben gekregen. Dat gaan wij dus ook proberen. Een van de bijlagen die we bij de visum aanvraag moeten inleveren is een introductie brief van de Nederlandse Ambassade. Vraag me niet waar dat goed voor is maar het schijnt te helpen. Dat is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. De Nederlandse Ambassade in Dar Es Salaam is net Fort Knox. Een centimeter dik kogelvrij glas (althans zo ziet het er uit) scheidt ons van de dame achter de balie. Als we uitleggen wat we willen kijkt ze bedenkelijk en gaat bellenx85x85nee dat doen we niet, mag niet van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Huh? Hoezo niet. De Duitse Ambassade, die is het loketje ernaast is gehuisvest doet het immers wel! Maar daar hebben ze geen boodschap aan. Dat is Duitsland en dit is Nederland. We druipen af en gaan naar de Sudanese Ambassade. Daar blijkt dat we die brief toch echt nodig hebben en we gaan de volgende dag weer naar de Ned. Ambassade en leggen nogmaals uit waarom we die brief nodig hebben. Het antwoord blijft x93neex94. We vragen om een Nederlandse medewerker (de dame achter de balie is duidelijk een lokalo) en krijgen die ook te spreken. Nee, is het antwoord. Dan gooi ik het over een andere boeg en probeer ze onder druk te zetten met het verhaal dat we schrijvers zijn van reis boeken en voor magazines (deels is dat dus waar) en dat door toedoen van de Nederlandse Ambassade onze reis hier en nu eindigt. Dat zal niet zo goed overkomt voor de Nederlandse diplomatieke dienst als we daar eens eventjes uitgebreid verslag van zullen gaan doen. De Nederlandse dame begint te twijfelen en zegt het nog een keer te zullen bespreken met de Consul. Na een minuut of 10 komt ze weer terug en zegt dat het wel kan, dat het een misverstand was en dat we om 2 uur terug kunnen komen om de brief op te halen. Buuuuh. We moeten Euro 45,- betalen voor de brief met 1 zin. Dat is net zoveel als het hele Sudanese visum kost. Het is donderdag 6 Juli als we alle vereiste papieren bij elkaar hebben gesprokkeld en het pakketje inleveren bij de Sudanese Ambassade. Maar de Visa-pief zegt dat we Dinsdag maar weer terug moeten komen om te zien hoe het er mee staat. De aanvraag moet namelijk naar Karthoum en daarop heeft hij geen invloed. Wij vragen hem of het mogelijk is om de feedback per fax naar Nairobi te sturen zodat we niet nog 4 dagen in Dar Es Salaam hoeven te blijven. Dat was geen probleem en dus zijn wij vol goede moed weer op weg gegaan richting Arusha in noord Tanzania, de uitvalsbasis voor de Ngorongoro krater en Serengetti NP (hierna afgekort tot NgNP en SeNP)

Arusha is lekker toeristisch en dat betekend goed gevulde supermarkten en lekkere koffie in prettige cafeetjes. De paar dagen in Arusha worden gebruikt om te wassen. Op te ruimen en wat onderhoud aan de auto te plegen. Voordat we naar NgNP gaan bezoeken we eerst Tarengeri NP. Een klein maar landschappelijk erg fraai park waar we o.a. een Cheetah familie zien. Hier zien we ook voor het eerst een roedel leeuwen op jacht.

De volgende stop is de Ng krater. Dit park is uniek omdat het de bodem van een uitgebluste vulkaan is. De krater randen zijn vrij stijl en daarom is het wild dat in de krater leeft, en dat is heel wat, tamelijk honkvast. Het vervelende van deze parken is dat ze tamelijk duur zijn zoals we van andere overlanders al hadden gehoord. We moeten zeker op US$100,- per dag rekenen. Als we het park in willen worden we echter zeer onaangenaam verrast. Per 1 januari is er een Crater service fee (?) van US$100 van toepassing. Die komt boven op de toegangsprijs. Dat komt dus op een totaal van US$200,- voor 1 dag! Zonder kamperen! Na een uurtje ruzie maken moeten we een principe besluit nemen. Doen, of niet doen. Maar we zijn met name voor NgNP en Serengetti naar Tanzania gekomen dus om nu weer om te keren zou wel heel zuur zijn. We besluiten toch maar te gaan maar hebben een behoorlijke kater. Toeristisch Tanzania heeft voor ons helemaal afgedaan. In vergelijk met bijv. Etosha in Namibie (US$25,-/ dag) en Kruger NP in ZA (US$30,-) zijn de bedragen in Tanzania helemaal van de pot gerukt en wij zullen niemand ooit aanraden om naar Tanzania met vakantie te gaan.

De krater was op zich nog wel heel mooi maar Serengetti was eigenlijk niet echt de moeite waard. Doordat de migratie van de gnoes, zebra's en antilopen reeds begonnen was (die trekken noordwaards naar de Masaai Mara in Kenia) was de Serengetti een tamelijk lege boel.

We verlaten de parken en zetten koers naar Mwanza. Aan de rand van het park overnachten we en proberen voor het eerst zelf brood te bakken in een houtvuur. We hebben het recept en de technische details van Zuid Afrikanen gekregen en die gaan we nu uit proberen. Het lukt aardig maar het brood is tamelijk zwaar. Twee boterhammen om 8 uur 's morgens en je hebt tot 1 uur 's middags geen honger meer! Best handig. En je kunt er iemand een gat mee in zijn kop gooien, als de nood aan de man komt. Volgende keer iets langer laten rijzen.

In Mwanza, dat aan het Victoria meer ligt, kamperen we weer eens op het terrein van een jacht club hoewel deze naam erg geflatteerd is voor die 3 roeiboten die er liggen. Maar het is een mooi plekje aan het water met vele vissersbootjes op het water die tot diep in de nacht door gaan met vissen om de volgende ochtend vis te kunnen verkopen op de markt.

"Worth seeing, yes; but not worth going to see."
Samuel Johnson

About Flying Bananas, Boys to the light and girls to the reft

2011-12-09T20:36:00.001+01:00

Tekst Noel & Marica, Fotografie Marica

Zambia / Malawi

Zambia ; Livingstone, Lusaka, Chipata
Malawi; Lilongwe, Kandee, Livingstonia, Chitimba

De grens overgang van Botswana naar Zambia is een dure. We moeten Carbon Tax betalen voor de CO2 luchtverontreiniging die onze auto gaat veroorzaken. Maar het niet misselijke bedrag van US$ 70,- gaat waarschijnlijk rechtstreeks naar de president zodat hij de brandstof voor zijn prive jet kan betalen. Ik denk dat ze dat bedoelen met carbon tax. Daarna moeten we nog een huppeldepup fee betalen die gelukkig mee valt en ook nog een verzekering van US$ 35,- Gelukkig konden we de visum kosten a US$ 25,- P/P omzeilen door dat we ons hadden laten uitnodigen door het hostel waar we in Livingstone zouden gaan verblijven. De Zambia regel heet dat. Als je een pakketje boekt bij een toeristische organisatie in Zambia dan hoef je geen visum te betalen.

Na een uurtje rijden bereiken we Livingstone, de stad aan de Zambiaanse kant van de Victoria watervallen. Het is 11 Juni en dus moet Nederland zijn eerste wedstrijd spelen. We weten alleen niet hoe laat. Van oranje koorts is in Afrika weinig te merken en als het al oranje is dan is het voor Ivoorkust die tot onze verbazing ook een oranje legioen heeft! Een half uur nadat we in ons hostel aankomen begin de wedstrijd. Great timing! Er zijn nog 10 andere Nederlanders in het hostel en de sfeer is goed. We winnen.

Die avond is het toevallig volle maan en dat betekent dat er 's nachts een regenboog te zien is, veroorzaakt door de spray van de waterval. Een hele speciale gewaarwording.

Zelfs overdag is het nog altijd moeilijk om een indruk te krijgen van de omvang van de watervallen. In juni is het waterniveau zowat op zijn hoogst en door de geweldige hoeveelheid water die honderd meter in de diepte stort, ontstaat er zoveel spray water en mist, dat slechts een klein gedeelte van de waterval te zien is. Op het moment dat we proberen de rest te ontdekken, worden we alleen maar door en door nat.

De Victoria watervallen liggen voor de helft in Zambia en de andere helft ligt in Zimbabwe. We verlaten heel even Zambia en lopen de brug over de Zambezi rivier op, die de grens vormt. Van hieruit kunnen we de watervallen vanuit een geheel andere hoek bekijken. De omvang begint ons een beetje duidelijk te worden. De Victoria watervallen zijn 1,6 km breed en het water valt 100 meter omlaag in een heel smalle T-vormige kloof waarbij de bovenkant van de T de waterval is en de steel van de T een kloof waardoor het water weer wegstroomt. Als je aan komt rijden dan kun je water spray die continu boven de kloof hangt al op kilometers afstand zien, als laag hangende bewolking. We lopen echter niet naar de overkant van de brug, Zimbabwe in. Dat zou eenvoudig kunnen met een dag-visum maar we boycotten Mugabe en zijn vreemde regime dat Zimbabwe, net als de Victoria watervallen heel hard in een afgrond doet storten.

Na alle luxe in Namibie en Zuid-Afrika is vandaag de dag aangebroken dat er weer op de hand moet worden gewassen want het tijdperk van wasmachines en Laundromats hebben we weer achter ons gelaten met het verlaten van ZA. Het is ook even wennen aan het gebrek van een warm waterkraan in de douches. We zijn weer terug in donker Afrika.

In Zambia is het verschil tussen arm en rijk nog altijd overduidelijk aanwezig. Of je hebt genoeg geld om in een four wheel drive te kunnen rijden, of je kunt je net een fiets permitteren. Iets ertussenin is er niet. In Afrika ontbreekt de middenklasse, een van de redenen waarom regeringen in Afrika vaak niet zo betrouwbaar zijn. Ze worden niet gecontroleerd door een sterke middenklasse, die invloed kan uitoefenen. Het is een verdeel en heers politiek. De allerarmsten op het platte land hebben helemaal geen stem en zijn vaak te ver weg van de steden om te kunnen protesteren ook al komen ze om van de honger en dorst. De armen die rondom de steden wonen zullen niet gauw omkomen van honger of dorst. Daar zorgen de regeringsleiders wel voor. Daarop wordt de pappen en nathouden strategie los gelaten. Die zijn chronisch arm en ontevreden maar net niet zo erg dat ze in opstand willen komen of een revolutie zullen starten. Toch wekken veel mensen in Afrika primair niet de indruk erg ontevreden te zijn. Een van de medewerkers van ons hostel neemt Marica mee achterop de fiets naar zijn woonwijk, om zijn huis te laten zien.

Terwijl Marica iedereen zo vrolijk buiten bezig ziet in hun netjes aangeveegde voortuintjes, hangt er een sfeer die je bij ons alleen in de zomer vind tijdens een buurt barbecue of zo of zoals je die in Italixeb of Spanje nog wel hebt als op een warme zomeravond iedereen buiten is en gezellig met elkaar keuvelt. Mede door het warme klimaat, leeft iedereen hier buiten. Mensen koken buiten, eten gezellig met zijn allen voor het huis. Hierbij vergeleken is Nederland vaak een stuk killer daarmee bedoel ik niet het klimaat.

We doen Zambia eigenlijk een beetje tekort want het heeft een paar mooie Nationale Parken maar we zijn park moe en deze parken zijn ook nog eens heel moeilijk te bereiken. We slaan ze dus zonder gewetensbezwaren over en voor ons ligt alweer een grens. De landen worden weer kleiner. We zijn aangekomen in Malawi. In de hoofdstad Lilongwe stopt een auto naast ons op de camping. "Hallo", roept een stem in het Nederlands. "Weet je nog, Bamako!", komt er achteraan. Het zijn Hilde en Mark, die we meer dan 6 maanden geleden leerden kennen in Bamako. Het wordt een gezellige avond en samen Mark, Hilde, Thomas en Peter bouwen we een mooie barbecue. Terwijl we al die tijd onafhankelijk van elkaar hebben gereisd, zijn we tot veel dezelfde conclusies gekomen over Afrika. Het wordt tijd dat we dit continent eens serieus gaan nemen. Weg met al die NGO's in hun te dure auto's. Help Afrika op een commercixeble manier, bouw een conserven fabriek, geef de mensen iets te doen. Ophouden met het creeren van een volk dat alleen maar de hand op houd. Alle landbouwoverschotten uit Europa, die tegen dump prijzen op de Afrikaanse markt worden gestort ruxefneren de economie. Dat geldt ook voor de kleding die wij zo netjes bij het leger des heils afleveren. De markten in Afrika hangen er vol mee. Ze krijgen het niet, ze moeten het nog altijd kopen. Lekker goedkoop, maar alle naaisters, die prachtige Afrikaanse gewaden in elkaar zetten, zitten zonder werk. Afrika krijgt gewoon de kans niet om een eigen economie te ontwikkelen.

We trekken verder naar het noorden en luieren een beetje aan Lake Malawi en lachen om de Engelse uitspraak van de Malawi. Ze verwisselen de l en de r en dat zorgt voor hilarische taferelen. Een campingmedewerker probeert ons uit te leggen waar de toiletten zijn; Boys to the light and girls to the reft ?

Ik koopt een paar groot uitgevallen bananen en vraag voor de zekerheid of het geen bak bananen zijn, zogenaamde plantains; 'Are these plantains?' Ze verstaan me niet. 'Are these frying bananas?', vraagt ik ter verduidelijking. 'No, no, these are no flying bananas', is het uiterst serieuze antwoord. Meestal wel lachen maar soms uiterst verwarrend. Het verwarrende is dat niet iedereen de R en de L verwisselt en ook niet consequent. Als we een keer vragen of we op de goede weg zitten naar het meer is het antwoord 'yes, this is good way but way is very wrong???? Hier bedoelde de mevrouw dus 'very long'.

We willen in Malawi nog even voltanken, want de diesel is hier goedkoper dan in het buurland Tanzania. In Karonga komen we echter voor een vreemde verrassing te staan, er is geen diesel. Er zijn vier verschillende pompstations en alle vier hebben ze een groot bord waarop staat Diesel, maar er is gewoonweg geen druppel van het goedje te krijgen. Het depot in Mzuzu is leeg en in het hele noorden van Malawi is geen diesel te krijgen. Natuurlijk zijn er al wel wat handelaren over de grens naar Tanzania geweest en is er diesel in jerrycans te krijgen, op de zwarte markt, tegen woekerprijzen. Gelukkig zijn we nog niet zo wanhopig. We hebben nog genoeg om Tanzania te bereiken.

"Charity is always help that is offered too late, just as revolution is help that is offered too soon."
- John Krich

Dombo kan zwemmen!

2011-12-09T20:26:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Botswana
Lobatse, Gaborone, Palapye, Serowe, Orapa, Kubu Island, Gweta, Maun, Okavango Delta, Moremi, Third Bridge, Savuti, Kasane.

Op de grens van ZA en Botswana moeten we zoals gewoonlijk eerst langs de Immigration office en vervolgens langs de Customs maar deze keer gaan we voor het eerst ook langs het x93Tax Refundx94 kantoortje. Bij het verlaten van ZA kan je namelijk de BTW terug krijgen van in ZA gekochte artikelen. In ZA heb ik een nieuwe gexefntegreerde bumper/bullbar gekocht en een speciale luifel. Beide artikelen zijn in Nederland ook verkrijgbaar maar voor bijna de dubbele prijs. De gelegenheid wilde ik dus niet laten liggen. De artikelen waarover je de BTW terug vraagt mogen echter niet op de auto gemonteerd worden maar zoals je zult begrijpen voeren we de nieuwe bumper/bullbar en de luifel niet mee op de imperiaal. Een gokje dus! De douane beambte vraagt ons de auto te openen en de betreffend artikelen te laten zien! Omdat we ook een paar boeken hebben opgevoerd op de lijst beginnen we daar maar mee en zuchten en puffen demonstratief bij het onderuit de kisten opduiken van de betreffende boeken. Hij ziet de bui al hangen. Dit gaat wel even duren! Het volgende artikel is een CD van een lokale populaire Zulu band. Hxe9 dat is een goede CD zegt de beambte en kijk gexefnteresseerd naar welke nummers erop staan. Ik kijk Marica aan en we denken het zelfde. Omdat we de muziek al op de MP3 speler hebben gezet hebben we eigenlijk niet zoveel meer aan de CD. We hebben niet eens een CD speler bij ons. Of hij hem wil hebben, vraag ik? Een beetje overvallen stamelt hij x93ja graagx94. Hij klimt vervolgens uit de auto en zegt dat het verder wel ok is. Hij vraagt niet meer om de bumper en de luifel even te laten zien. We gaan terug naar zijn kantoortje en het benodigde papierwerk wordt zonder verdere vragen afgewikkeld. En zo dragen wij ons steentje bij aan de corruptie in ZA. Shame on us. ? We gaan op weg naar Gaborone, de hoofdstad. De wegen in Botswana zijn goed en het kost geen moeite om flink op te schieten. Gaborone in een groot dorp met een paar vreemde misplaatste hyper moderne gebouwen. We pinnen er alleen geld en gaan weer verder. We zijn op weg naar de Makgadikgadi Salt Pans en Kubu Island. Kubu Island is een soort eiland in een droog gevallen zoutpan en is bedekt met de meest vreemde Baobab bomen. De Baobabs geven het eiland in het vroege ochtend en late avond licht een spookachtige uitstraling. Maar oh wat mooi. We zien zelfs nog een familie flamingox92s een avond wandelingetje maken op weg naar wie weet waar naar toe.

We staan 's ochtends voor zonsopgang op en Marica gaat helemaal los in het warme ochtend licht.

Als we later op weg gaan naar Maun om vandaar uit de Okavango Delta te kunnen bezoeken, zien we ook waar familie flamingo op weg naar toe was. Het nabij het eiland liggende overgebleven meertje. Het meertje is het territorium van koeien en flamingo's. Een vreemde combinatie.

Vanuit Maun maken we een rond vlucht met een Cesna boven de Okavango Delta samen met Jens en Peggy, een Duits stel dat naast ons staat op de camping. Marica, Jens en Peggy vinden de vlucht erg mooi maar mijn maag kan de duik vluchten van de piloot niet echt waarderen. In mijn geval was het zonde van het geld, zeg maar ? !

In Moremi NP, wat onderdeel van de Okavango Delta is, zien we weer heel wat dieren en vooral veel mooie grote vogels.

Als we 's avonds ons kamp bij Third Bridg moeten we ons een weg banen door een kudde van zeker 40 olifanten. Later die avond hebben ze ons kamp omsingeld en staat een olifant een boom om te duwen op nog geen 10 meter van ons kamp. In tegenstelling tot Namibie en ZA zijn er hier geen hekken! We knijpen hem wel een beetje. Olifanten zijn beduidend groter dan de Landcruiser, die toch al niet klein is. De 8 Zuid Afrikanen die ook in het kleine kampje verblijven gooien nog wat olie op het vuur met de mededeling dat er afgelopen nacht een groep leeuwen in het kamp is geweest. Uit voorzorg besluiten we die avond maar wat minder cola te drinken zodat we er niet midden in de nacht uithoeven om naar de wc te gaan. Een ander probleem is echter dat olifanten gek zijn op sinasappels en daar breken ze zelfs auto's voor open. We hebben nog 3 grote sinasappels in de auto en Marica hoeft niet. Dus eet ik ze alle drie op en gooi de schillen in een prullenbak ver weg van de auto. Helaas help het minder drinken niet en moeten we er 's nachts alsnog beide uit. Very Scary. Maar de leeuwen hebben geen honger die nacht. Dus de volgende dag zetten we heel vroeg koers richting onze volgende kamp, Savuti in het Chobi NP. Niet ver van ons kamp van die nacht stuiten alsnog op de leeuwen die die nacht wel in de buurt maar gelukkig niet in ons kamp zijn geweest.

We gaan van Moremi NP naar Chobi NP. Botswana is een en al park dus dat is wat je daar doet. Tussen de twee parken rijden we langs de Khwai River, een stuk dat geen NP is maar tot onze verbazing wemelt het hier van de nijlpaarden, olifanten, vogels, krokodillen etc.

In Chobi gaan we nog een keer op zoek naar luipaarden maar helaas, geen succes. We krijgen wel veel aandacht van over-nieuwsgierige hoornsnavel vogels. Grappige beesten die niet te beroerd zijn om uit je hand te eten.

Vanuit Kasani maken we een sun-set cruise op de Chobi river. We zien zulke grote hoeveelheden olifanten en waterbuffels langs de oevers van de rivier slenteren dat dit een van de meest indrukwekkende Game-viewing ervaringen is tot nu toe.

De oever is werkelijk zo ver als het oog reikt bezaaid met kleine en grote kuddes olifanten en buffels die hun dorst komen lessen en een bad komen nemen om het stof van dag van zich af te wassen. De olifanten komen trompetterend de heuvel af rennen en plonzen zo het water in. Net een groep schoolkinderen. Ze lopen tot hun middel de rivier in en plukken daar het malse gras wat overal in de rivier groeit.

De zonsondergangen op de Chobi rivier zijn adembenemend en zelf de olifanten willen graag meewerken aan een mooi plaatje.

We hebben nu al 9 Nationale Parken bezocht en na Chobi kan het niet veel beter meer worden en dat terwijl de Serengeti en Ngorogoro in Tanzania nog op ons wachten. We worden wel een beetje park-moe en besluiten om voorlopig maar geen parken meer te bezoeken. Alleen de 2 parken in Tanzania nog en natuurlijk Gorillax92s kijken in Rwanda. Tot die tijd gaan we vooral van strand genieten en een beetje doorrijden. We hebben nog ongeveer 4 maanden (ten tijde van het verlaten van Botswana) om terug te rijden naar Nederland.

"All the pathos and irony of leaving one's youth behind is thus implicit in every joyous moment of travel: one knows that the first joy can never be recovered, and the wise traveller learns not to repeat successes but tries new places all the time." -Paul Fussell

Change of plans

2011-12-09T19:45:00.001+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Zuid Afrika

Vioolsdrift - Springbok - Clanwilliam - Piketberg - Cape Town! - Stellenbosch - Oudshoorn - Port Elisabeth - Sani pass - Mokhotlong Lesotho - Bokong - Bergville - St Lucia - Mlilwane Swaziland - Nelspruit - Kruger NP - Pharaborwa - Sabie - Pretoria

Onze route is via de west kust naar Cape Town waar we eigenlijk pas in Oktober hadden moeten aankomen. We hebben onze plannen echter omgegooid en hebben Cape Town of meer precies Kaap de Goede Hoop omgedoopt tot ons half way return pointx94 van waaruit we weer naar huis gaan rijden. Maar nu via de oostkust. We hebben het bereiken van ons half way punt gevierd met een fles alcohol vrije Champagne want het was zondag en op zondag mag er in ZA geen alcohol verkocht worden!

Voor Zuid Afrika geldt wel ongeveer het zelfde als voor Namibie wat betreft het Afrika gevoel. Dat is er niet echt. Het is mooi en het is meestal lekker weer. Overdag een graad of 28 en 's nachts lekker koel tot aardig koud. Zuid Afrika heeft een beetje een gespleten persoonlijkheid. Meer nog dan Angola. In Angola is het grootste deel van de bevolking arm en is er een heel kleine groep zeer rijken. In ZA is die groep rijken er ook maar er is een tussen groep van zeg maar 'welgestelden'. Het grootste deel van de bevolking is zwart en arm maar een niet onaanzienlijk deel heeft het heel goed. Meestal het blanke deel. Dat valt vooral op in het straatbeeld en op parkeerplaatsen. Wij hebben met verbazing gekeken naar de enorme hoeveelheid spik-splinter nieuwe Mercedessen, Audi's en Landcruisers die er op een gemiddeld parkeerterrein staan. Daaromheen en tussendoor zwerven de (zwarte) armen die je onmiddellijk aanklampen wanneer je je auto hebt geparkeerd en bedelen om geld of aanbieden om op je auto te passen of om te voorkomen dat de auto (ongevraagd) gewassen wordt! Villa wijken staan hier naast sloppenwijken.
De bevolking is ook een beetje schizofreen. Alle huizen van enige omvang zijn 'opgesierd' met bordjes; ADT security Armed Response! Hoge hekken met schrikdraad en Rotweilers in de tuin maken de decoratie af. Maar als je met de mensen praat dan hoor je dat het allemaal wel meevalt en dat de media alle problemen opblaast en dat het in ZA, met uitzondering van Jo'burg, redelijk veilig is. De signalen zeggen volgens mij dat de mensen er in werkelijkheid iets anders over denken. Als het gesprek over Zuid Afrika na opheffing van de apartheid gaat, dan zegt met plichtsgetrouw dat het heel goed gaat. Maar als je over specifieke onderwerpen als economie, gezondheidszorg of onderwijs hebt dan klaagt men steen en been. Vooral onderwijs en economie moeten het ontgelden. ZA is in een paar jaar tijd erg duur geworden. Wij ondervinden dat aan den lijve met de tarieven die hostels berekenen. Staat in onze gids van 2003 nog bijvoorbeeld een tarief van US$ 4,- pppn voor kamperen, dan is dat dus in 3 jaar tijd gestegen tot gemiddeld $ 8,- pppn.
Nu zijn bij ons de prijzen sinds de invoering van de Euro ook erg gestegen maar bij ons leeft niet 70% van de bevolking op of ver onder de armoede grens. De gevolgen zijn hier veel ernstiger dan bij ons. Het nivo van het onderwijs is volgens velen de laatste jaren enorm gekelderd en de mensen met geld sturen hun kroost naar Engeland om ze daar een fatsoenlijke universitaire studie te kunnen laten volgen. We hebben zelfs mensen ontmoet die hun jonge kinderen helemaal niet naar school sturen maar zelf onderwijzen. In ZA is er namelijk wel leerplicht maar geen schoolplicht, als ik het goed heb begrepen.
Wat betreft onze persoonlijke beleving is het ook hier wel aardig vakantie, net als Namibie. Het is in eerste instantie meer een westers land dan een Afrikaans land. Ook hier beginnen de regeltjes te overheersen. 4 jaar geleden mocht men nog met de auto over het strand rijden maar dat is nu verboden, terecht of niet! Ook wild kamperen is niet meer toegestaan. Vrijwel alle grond is in eigendom en alles is omheind. De openbare onverharde wegen zijn zo goed dat je dat geen off road rijden meer kan noemen. Iets dat wij na de vele slechte wegen in West Afrika eventjes helemaal niet erg vinden. Nee, off road rijden in het 4x4 gekke ZA betekend dat je een reservering moet maken bij een track-owner om in het weekend een stukje te kunnen gaan spelen. En dat is iets dat de Z-Afrikanen veelvuldig doen met hun 4x4 bakkies (pick-ups), quads, crossmotoren enz. Op de campings zijn we regelmatig getuige van het ZA camping life. Dat betekend meestal het installeren van giga grote caravans met enorme voortenten met daarin soms zelfs complete wand meubels en manshoge koelkasten om alle vlees, butternut, jam-squash en mais mee te kunnen voeren, het uitwerpen van een paar enorme hengels, het opstoken van enorme braais (a.k.a. barbecue). In de supermarkt liggen voor dit doeleind steaks van (niet overdreven) 50 x 50cm met een gewicht van 2 kg. En dat vlees is, gelukkig voor de Z-Afrikanen, in vergelijk met onze prijzen nog wel echt goedkoop. Op xe9xe9n van deze campings, annex game park, waar weer in opperste verbazing een Zuid Afrikaanse familie hebben gadegeslagen, krijgen we visite bij het ontbijt. Een vast beraden vrouwtjes struisvogel wil gezellig mee eten en alleen een ferme tik kan haar ervan overtuigen dat zij niet is uitgenodigd.

Dan heb je nog de taal. In ZA kent men (geloof ik) 12 officixeble talen. 10 Afrikaanse stammentalen, het Engels en het Afrikaans. Men zegt dat het Afrikaans een aparte taal is, gebaseerd op oud Hollands. Maar hoe meer wij er van horen hoe meer we ons er over verbazen dat men in deze taal nog normaal met elkaar kan communiceren. Veel Afrikaanse woorden zijn letterlijk vertaald uit het Engels. Bijvoorbeeld 'take away food' is 'weg neem etes', 'Information pull off areax' (parkeerplaats bij informatie bord) is 'inligting aftrekplek' en 'Hogere School' is 'Hoer Skool', om er maar een paar te noemen.

Zo zijn er legio voorbeelden van vertalingen die soms hilarisch zijn. Het vreemde is echter dat het Engels dat hier gesproken wordt nog wel normaal Engels is terwijl die ook een soortgelijk ontwikkeling had kunnen door maken als het Nederland dat Jan van Riebeeck in de 17de eeuw heeft meegenomen naar de Kaap. Om die reden ben ik van mening dat Afrikaans geen taal is maar een bizar dialect. Wij vermaken ons er in ieder geval kostelijk mee.
Van Kaapstad zijn we richting Stellenbosch gereden. Het hart van de Z-Afrikaanse wijn industrie. Een bezoekje aan een Wijngaard mocht daarbij natuurlijk niet ontbreken. Via de overbekende Garden route zijn we de zuid oost kust 'opgezakt' richting Mozambique en Kruger. Waarom het de Garden route heet is me een raadsel. Het is een mooie omgeving maar ik heb geen 'garden' gezien. Binnen de landsgrenzen van Zuid Afrika heb je ook nog Lesotho en Swaziland. Beide onafhankelijke landen met ongeveer de afmetingen van Nederland. Swaziland is niet bijzonder maar Lesotho des te meer. Als je vanuit de Z-Afrikaanse Drakesberge, via de Sani Pass, Lesotho binnen rijdt dat voelt het alsof je 200 jaar terug in de tijd gaat.

Het is alsof je in Tibet bent beland. Lesotho ligt op een hoog vlakte van tussen de 2000 en 3000 meter. Is het aan de Zuid Afrikaanse kant van de Drakesberge (max 1500m) nog groen en begroeid en lekker weer, in Lesotho is het kaal, koud en guur. Maar mooi!
Een groter contrast voor en na een landsgrens heb ik nog niet gezien. De bevolking is ook compleet anders dan aan de Z-Afrikaanse kant. Auto's zie je niet meer en het paard is het standaard vervoersmiddel geworden. Jassen hebben de meeste mensen niet maar dekens des te meer. Iedereen is in dekens gewikkeld tegen de kou. In het verre zuiden dat het verste verwijderd is van de hoofdstad Maseru zijn de dekens meestal grijs. Bij ons zouden we dit een paardendeken noemen. Naarmate we verder naar het noorden komen worden de motieven van de dekens bonter en fraaier. Hieraan merk je dat je meer in de buurt van de bewoonde wereld komt.

We brengen 2 nachten door in Lesotho waarvan 1 op de top van een pass van meer dan 3000 meter. Als we 's morgens wakker worden is het wit van de sneeuw.

Via de oostkant van de Drakesberge gaan we naar de kust, naar de Santa Lucia Wetlands. Daar krijgt Marica voor het eerst de kans om hippo's van dichtbij te fotograferen. Ze doen erg hun best om dik te lijken.

Swaziland is verder weinig interessant hoewel het zuiden wel een meer Afrikaanse sfeer uitademt door de traditionele bouwstijl van de hutten.

Via Swaziland gaan we naar Kruger National Park of Kruger Wildtuin zoals de Zuid Afrikanen het noemen Het doel is uiteraard om weer zoveel mogelijk wild te spotten maar dat blijkt niet mee te vallen. Het gras staat hoog en de bosjes ook!
Maar met een beetje geduld mogen we weer niet klagen. Helaas geen leeuwen en luipaarden. Van de Big 5 hebben we er 4 gezien. Het luipaard ontbreekt nog.

Via de Kleine Drakesberge, de Blyderiver Canyon en nog een paar obligatoire high lights die we bezoeken omdat we er toch langs komen, rijden we naar Pretoria alwaar we een eerste poging gaan ondernemen om het Sudan visum te bemachtigen. Wordt vervolgd.

"A good traveller has no fixed plan and is not intent on arriving."
-Lao Tzu

Vakantie

2011-12-09T19:35:00.001+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Namibie
Ondangwa - Tsumeb - Namutoni (Etosha) - Opuwo - Epupa - Sesfontein - Brandberg West - Swakopmund - Namib Naukluft Parc - Windhoek - Sosusvlei - Luderitz - Aus - Fish River Canyon

De overgang van Angola naar Namibixeb is tamelijk extreem. Van weinig tot niets in de winkel en vrijwel geen mogelijkheden tot overnachten buiten de Missie posten naar Alles te koop en hostels en backpackers in alle kleuren en maten! Maar vooral de overvloed van producten in de supermarkt is shocking! We hebben maanden achtereen onze inkopen bij elkaar moeten sprokkelen en meestal hadden we de keuze uit tomaten puree, uien en sardientjes in blik of uien, sardientjes in blik en tomaten puree! Op een of andere wonderlijke wijze wist Marica er bijna altijd wel weer iets anders mee te bereiden. We hadden veel basis kookgrondstoffen voorraad uit Nederland meegenomen en daar hebben we zeker vijf maanden plezier van gehad maar dat was inmiddels ook op. Nu staan we weer oog in oog met de westerse welvaart en we weten niet waar we moeten beginnen. Eerst maar eens een paar kilo steak op de braai en chips en chocolade en yoghurt en worst en koekjes en bruin brood en bosbessenjam en en en ..... De vier weken die we in Namibixeb hebben door gebracht waren goed voor minstens xe9xe9n kilo per week. Inmiddels begint de kleding te knellen en gaan we (noodgedwongen) weer een beetje op rantsoen. Daarbij hebben we onze plannen een beetje omgegooid. Het plan was om na Namibixeb eerst richting Kenia af te buigen en vervolgens via de oost kust weer naar het zuiden te rijden om zo in Zuid Afrika te eindigen. We hebben nu het plan opgevat om gewoon via de oost kust weer naar huis te rijden! Dus via Botswana, Zambia, Tanzania, Kenia, Ethiopixeb, Sudan, Egypte, Libixeb, Tunesixeb, Italixeb etc. Of dit gaat lukken hangt voornamelijk af van het Sudan visum. Dit visum is het lastigste te verkrijgen en kan ergens tussen 48 uur en 2 maanden gaan duren! Wij gaan voor de 48 uur versie. En om even terug te komen op het rantsoen, dat zal in Ethiopie, Sudan en Egypte geen probleem zijn. Dus de vetlaag die we nu gekweekt hebben zal dan (hopelijk) wel weer verdwijnen. Als het allemaal niet mocht lukken met het Sudan visum, dan zullen we de auto vanuit Mombassa verschepen en vanuit Kenia naar huis vliegen. Dat zou wel een beetje een anti climax zijn maar ja als het zo is dan is het niet anders Het schrijven over Namibie valt me zwaar want het is zo'n gewoon land. OK men zegt dat het het mooiste land van Afrika is en dat is misschien ook wel zo maar tijdens een reis als deze is mooi niet het enige dat telt. De manier waarop je je omgeving ervaart is minstens zo belangrijk. De intensiteit van het reizen zoals we dat vooral ervaren hebben in landen als Mali, Burkina Faso en Niger ontbreekt hier. We komen hier veel Fly-Drive Toeristen tegen die dikke 4x4 auto's hebben gehuurd om mee over eersteklas gravel pistes te rijden. Vakantie is het wel maar het echte Afrika was toch een beetje anders. Nog even en ik ga Angola missen !!! Het is ook nooit goed. Anyway, Namibixeb was fun en erg mooi. Deze update zal daarom meer aan foto's dan aan tekst gewijd zijn. Wat ik nog wel even wil noemen is ons bezoek aan Sonja en Alain, twee ex-collega's van Marica uit de tijd dat ze in de VS werkte. Sonja en Alain zijn 8 jaar geleden "met lege handen" in Namibie aangekomen, zagen een opportunity en zijn inmiddels mede-eigenaren van 5 hotels en lodges en hebben een naam van betekenis opgebouwd in de Namibische toerisme wereld. Tijdens ons bezoek aan de Canyon Lodge bij de Fish River Canyon zijn we zo enorm door hun verwend dat we die betreffende week waarschijnlijk wel 2 kilo zijn aangekomen.

Savannah, Alain, Sonja en Marica

Inmiddels hebben wij Kaapstad ook al achter ons gelaten en zijn wij officieel aan de terugreis begonnen. Maar over Zuid Afrika en Kaap de Goede Hoop de volgende keer meer.

". . .the grand tour is just the inspired man's way of heading home." -Paul Theroux

Zebras in Etosha

Ik heb geen idee wat dit voor vogel is!

Jakhals op jacht in Etosha

Herero vrouw in Opuwo

Himba meisje bij Epupa Falls

Himba kindje bij Epupa Falls

Epupa Falls

Wellwitchia plant bij Brandberg

Jumping seal bij Cape Cross

Olive Trail in Namib Naukluft NP

Sosusvlei

Sosusvlei

Sosusvlei

Richard, Bill, Noel, Claire and Camilla. Marica achter de camera

Biggles

Free Style Jumping Richard, Bill & Noel

Papa struis met kids

Marica ready for Take-off over Fish River Canyon

Angola.....

2011-12-09T19:27:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Angola
Noqui - Mepala - Tomboco - N'Zeto - Caxito - Luanda - Sumbe - Lobito -Benguela - Cacula - Lubango - Namacunde;

Bij het voor de tweede keer binnenkomen van Angola worden we bij de Chef de Douane ontboden. Het is een tamelijk warme dag maar als we zijn kantoor binnen gaan staat het kippenvel plotseling op mijn armen. Het kantoor lijkt wel een koelcel, de airco staat op standje 'diepvriezen'. Aan de muur hangt een televisie die een aflevering van Roots speelt. Die serie over Amerikaanse slavernij naar het boek van Alex Haley, die bij ons begin jaren tachtig op TV was. Met de mededeling "We have a little problem here" heeft hij direct onze aandacht. Volgens de beste man hebben we het Angola visum al een keer gebruikt en dus kunnen we niet nog een keer op dat visum naar binnen! Hij denkt ons een poot uit te kunnen draaien. Maar omdat we immers van te voren al wisten dat we twee keer door Angola moeten hebben we een "double entry" visum aangevraagd en gekregen. Als we de brave borst daarop wijzen kijkt hij nog eens goed naar het visum en ziet dat we gelijk hebben. De teleurstelling is van zijn gezicht af te lezen. Daar gaat zijn bonus van die dag! Er volgt nog een preek waar we wel en niet naar toe moeten gaan in Angola en even later mogen we weer weg.

We zijn al door diverse mensen gewaarschuwd voor de slechte wegen in Angola maar het eerste stuk valt best mee. We kunnen gemiddeld een 50, 60 km per uur halen en dat is eigenlijk heel goed voor een onverharde weg. Het is duidelijk dat deze weg recentelijk is gexebgaliseerd. We overnachten in een Katholieke Missie en krijgen een voorproefje van de Angolese volksaard. De mensen zijn erg vriendelijk en zingen lijkt een soort nationaal tijdverdrijf te zijn. Overal hoor je mensen neurixebn en zingen. 30 jaar burgeroorlog heeft van de Angolezen survivors gemaakt want alleen een zeer positieve levensinstelling kan je door zo'n lange periode van ellende heen trekken. Bij de mensen is geen spoortje van trauma te ontdekken. Anders is het met de gebouwen en infrastructuur van het land.

Die zijn letterlijk aan flarden geschoten. Veel gebouwen hebben duidelijke kogelgaten of zijn met zwaarder geschut helemaal met de grond gelijk gemaakt. En hoe verder we naar het zuiden afzakken hoe slechter de wegen lijken te worden. De gevechten zijn in het zuiden dan ook het heftigst geweest.

In Luanda, de hoofdstad, bivakkeren wij bij de Jachtclub. Het klimaat is er zeer aangenaam en de tropische vochtige hitte heeft plaats gemaakt voor een drogere warmte. Het fraaie uitzicht over de baai doet vermoeden dat Luanda een moderne, welvarende stad is.

Dat is niet zo. De stad is oorspronkelijk ontworpen voor ca. 1 miljoen mensen maar nu leven er 5 miljoen. Het resultaat is enorme sloppenwijken, armoede, ziekten etc. Wij hebben uitzicht op een zwart flatgebouw aan de overkant van de baai. Dat gebouw blijkt het centrum te zijn van een flinke cholera epidemie. Dat er armoede heerst is duidelijk als je naar de prijzen kijkt van levensmiddelen en andere producten in de supermarkten. Omdat we in de jachthaven staan zien we ook de rijke kant van de samenleving. Als we in gesprek zijn met een beter bedeeld Angolees echtpaar wordt duidelijk hoe scheef de verhoudingen liggen. De vrouw geeft haar 2 jengelende kinderen 12 US$ om twee ijsjes te gaan kopen! Het maand salaris van een gewoon arbeider is 50 US$! We kunnen er met ons verstand niet bij hoe de gewone man hier nog overleven kan want deze krankzinnige prijzen vind je overal.

Luanda is echter wel een stad in opbouw en met potentie. Tegenover de stad licht een schiereiland dat vol is gebouwd met hotels en bars. De ligging, de blauwe zee en de sfeer doen erg denken aan de Florida Keys. Het is nog niet helemaal klaar maar ik zie daar in de toekomst wel internationaal toerisme ontstaan. Nu is het schiereiland nog het territorium van de beter bedeelde Angolese toerist. Het enige dat goedkoop is in Angola is de diesel, 0,29 Euro per liter! Tot nu toe zijn de diesel prijzen door heel Afrika veel hoger dan we van te voren hadden gecalculeerd. Uiteraard komt dat door de idiote hoge ruwe olie prijs. Angola is de speeltuin van meneer Santos, de president. Door de aanhoudende burgeroorlog zijn vrijwel alle grote boerderijen en plantages verlaten en vervallen. Meneer Santos heeft, na vlucht van de officixeble, veelal Portugese, bezitters zichzelf eigenaar verklaart van vele van deze landerijen. De vrouw van Santos heeft een groot aantal bedrijven in bezit waarvan de werknemers deels worden betaald in tegoedbonnen die ze kunnen inwisselen bij de supermarkten die in het bezit zijn van een dochter van meneer en mevrouw Santos. Zo maakt je het cirkeltje rond. Ik geloof dat dit 200 jaar geleden bij ons 'nering verplichting' heette, hetgeen sinds eind negentiende eeuw verboden is in Nederland. (Note; het bovenstaande is niet gecheckt op feitelijke correctheid maar is ons verteld door een Portugese NGO medewerker die reeds langere tijd in Angola werkzaam is) We zetten koers richting zuiden. Het zuiden van Angola is woestijnachtig en heeft wel een paar interessante dingen te bieden. Het gaat voorspoedig en het wegdek is nog steeds redelijk tot goed. Even ten zuiden van Luanda stuiten we op een prachtige canyon aan zee. Het doet wat denken aan Bryce Canyon in de Verenigde Staten.

Nog een stukje verder stuiteren we op nog een canyon maar deze zit helaas in de tot dan toe redelijk goede asfaltweg. Een greppel van een halve meter breed, een halve meter diep en over de hele breedte van de weg maakt een stuurmanoeuvre zinloos. Met 70 km/h knallen we erin. Dit is iets waar je eigenlijk continu bang voor bent maar nu is het zover. De klap is zo enorm dat ik vrees dat mijn hele vooras onder de auto vandaan is geslagen. 'Dit is het einde van de reis' schiet er door mijn hoofd als de auto aan de andere kant van de greppel met een rotklap land. Ik laat de auto uitrollen en neem de situatie snel in me op. We staan rechtop, hij rijdt nog, ik hoor geen gekke geluiden maar het stuur staat scheef..... Bij inspectie van de auto blijkt het gelukkig allemaal mee te vallen. De as zit er nog onder en zit zelfs nog min of meer op de originele plaats. Er is xe9xe9n bladveer gebroken, rechts voor, het bovenste blad. Dit is helaas ook het belangrijkste blad omdat deze de as op zijn plek moet houden. Tien km verder is een dorpje, Puerto Amboin, en met een sukkelgangetje weten we het dorpje te bereiken. We hebben al snel onderkomen in de tuin van een hotelletje. Volgens de plaatselijke garagist is er weinig kans dat we daar een reserve veer zullen vinden. Hij meent echter dat de bladveer wel gelast kan worden.

Het lassen van bladveren is technisch gezien wel mogelijk maar het is heel specialistisch werk en het moet gebeuren met speciale elektroden en volgens speciale procedures. Hoewel ik er niet zoveel vertrouwen in heb dat deze mannen dat allemaal weten gaan we er toch mee akkoord. We hebben niet zoveel keuze. Luanda is 300km terug en Lobito, de volgende grote stad, is 200km verder. Als we die maar weten te bereiken dan is het goed. Daar hebben ze vast wel een nieuwe bladveer. De bladveer is binnen 3 uur gedemonteerd, gelast en weer gemonteerd. De volgende ochtend vertrekken we vol goede moed richting Lobito. Ik zeg nog tegen Marica "als hij het 50 km houd, is dat al heel wat". Na 30 km hoor ik een droge tik en ja hoor, weer gebroken, op dezelfde plek. Het volgende dorpje, Sumbe, is 15 km verder. Sumbe is groter dan Puerto Amboin en we moeten daar maar proberen een ander veerblad te krijgen. Desnoods maar iets uit Luanda laten komen maar in ieder geval niet meer lassen. In Sumbe stoppen we voor een missie post waar een paar Landcruisers staan. We leggen uit wat ons probleem is en na enig geharrewar blijkt dat er in een container op nog geen 5 meter van waar we zijn gestopt, precies die bladveer te liggen die we nodig hebben. Africa works in mysterious ways! Voor 35 Euro mogen we hem hebben en drie uur en een lichte zonnesteek later rijden we weer, met nieuwe tweedehandse bovenste bladveer! Alles zal rech komme! De weg wordt inderdaad slechter en slechter. Het asfalt met gaten heeft plaats gemaakt voor gaten met asfalt. De potholes zijn zo groot dat een nijlpaard zich erin kan verstoppen. Er is sinds het begin van de burgeroorlog in 1975 niets meer aan onderhoud gedaan en de leger tanks hebben het wegdek volledig vernield. Zeer sporadisch is er een stuk asfalt dat nog redelijk intact is.

Op deze stukken zijn de ribbels van de tankrupsen duidelijk te zien en te voelen. Met regelmaat zien we oude vernielde tanks langs de weg liggen als stille getuigen van strijd. De weg naar het zuiden is erg moeizaam in Angola. Het is een continu optrekken, schakelen, remmen, terugschakelen, van links naar rechts slalommen, optrekken, remmen, terugschakelen, etc. We rijden maximaal 40 maar meestal niet harder dan 15 km/h. Zeer vermoeiend en irritant. De omgeving is echter wel mooi en de zonsondergangen zijn adembenemend.

Twee dagen nadat we de rechter voorste bladveer hebben gerepareerd breekt plotseling de linker achter topveer. Shit!! Door de klap van een paar dagen geleden is hij waarschijnlijk ook beschadigd geraakt en nu heeft hij het begeven. Dat belooft nog wat voor de andere veren. We zitten nu echter niet in de buurt van een dorp. En er komen ook geen dorpen tot aan Lubango, de volgende grote stad die 210 km verder ligt! Bij een benzine stationnetje krik ik de auto op waardoor de spanning van de veer af gaat. Met een stalen ketting bind ik de uitpuilende veer min of meer op zijn plek en zo moeten we het maar proberen. Mijn verwachting is dat het M6 boutje waarmee ik de twee einden van de ketting heb verbonden bij de eerste bult af zal breken. Maar dat is niet zo. Sterker nog. De auto rijd normaal, geen vreemde geluiden en na enkele tientallen kilometers durf ik wat meer gas te geven. Het gaat goed en anderhalve dag later komen we in Lubango aan. Daar hebben we snel een nieuwe veer gevonden en gemonteerd. We kunnen weer verder maar in Namibie moet er nog wel wat gebeuren want zoals al gezegd; hoe zijn de andere veren er aan toe? We vervolgen onze weg die nog steeds super slecht is. Wat echter hoopgevend is, is dat er honderdduizenden Chinezen is Angola bezig zijn met het vernieuwen van alle wegen. Een klus die ze in twee jaar moeten klaren. We zien inderdaad veel Chinezen, Chinese pick-up werkauto's, Chinese vrachtauto's, Chinese shovels, Chinese bulldozers, etc. Het is echt ongelooflijk maar die Chinezen hebben echt alles zelf. Geen stukje van al hun equipement komt uit het westen. Ik vind het een beetje beangstigend om te zien waar die Chinezen toe in staat zijn! De fauna in Angola heeft natuurlijk ook een knauw gehad van de oorlog. Er zijn wild parken maar er is geen wild. Dat is allemaal afgeschoten en opgegeten. Kleine dieren zien we wel. En je moet goed opletten want er zitten regelmatig Kameleons op de weg. Zo'n schattig diertje wil je niet plat rijden.

De laatste 400 km van Lubango naar de grens met Namibie is zeer vermoeiend en bijna zenuwslopend. We komen maar langzaam vooruit en we verlangen zo langzamerhand enorm naar 'vakantie' We doen er bijna drie dagen over. Reizen is soms tamelijk zwaar werk. We halen de grens zonder verdere incidenten. Op de grens treffen we een Belgisch en een Engels koppel die de route naar het noorden gaan doen, terwijl de regentijd er vol woedt. Wij zijn erg blij dat we hem achter ons hebben. Met het passeren van de Angolees - Namibische grens sluiten we een zeer memorabel deel (Kameroen-Gabon-Congo-Cabinda-DRC-Angola) van de reis af. Dit was het onzekere, 'gevaarlijke' en wilde deel van de reis. Reisboeken konden we niet vinden van DRC en Angola en wat de Lonely Planet over dit gebied zegt is min of meer "Don't Go There". Het was enerverend en vermoeiend maar ook een bijzondere ervaring. We hebben het niet als gevaarlijk ervaren en met uitzondering van Kameroen is in alle genoemde landen de bevolking en politie bijzonder vriendelijk en hulpvaardig gebleken. De grote challenge waren de slechte wegen, de modder en de vochtige hitte. De vele Missie Posten waar we altijd meer dan welkom waren en waar we konden kamperen hebben onze mening over missionarissen ook drastisch bexefnvloed en zonder hen had het een hxe9xe9l stuk moeilijker geweest. Angola... Je weet van tevoren niet wat je moet verwachten maar door de koloniale bouwsteil en de Latino-achtige bevolking deed het mij denken aan Zuid Amerika. Angola is een ex-Portugese kolonie en in tegenstelling tot ex-Franse kolonixebn, heeft de blanke en zwarte bevolking zich hier gemengd. Het resultaat is een bevolking is alle koffie kleuren die er bestaan van 'latte' via 'cappuccino' naar 'espresso'. Dat geeft een natuurlijk straatbeeld. In de ex-Franse kolonixebn van West Afrika zie je namelijk vrijwel alleen maar blanke ex-pats of NGO-medewerkers. Angola; mensen een 8, land een 7, highlights moeten nog bereikbaar gemaakt worden. Wegennet een dikke -10. Nu Namibixeb, nu vakantie!

"Travel is glamorous only in retrospect." -Paul Theroux

There's a rumble in the Jungle, in Za in Zaire...

2011-12-09T19:20:00.000+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Cabinda (Angola) / Dem. Rep. Congo (vroeger Zaire en nog vroegerder Belgisch Kongo)
Point Noire - Fouta - Cabinda - Yema - Muanda - Boma - Matadi

De grens passage gaat weer eenvoudig. In de politie en douane kantoren op de grensovergangen hangen meestal wel portretten van de zittende president en zo ook in het kantoor van de Angolese douane. Deze portretten hangen er meestal vele jaren omdat de presidenten in dit deel van de wereld vaak na verloop van tijd gaan denken dat het presidentschap van een Afrikaans land een "job-for-life" is. En als de bevolking een andere mening heeft dan maken ze het er wel van door grootschalige verkiezingsfraude of als dat ook niet meer helpt met behulp van het leger! Ik heb er een gewoonte van gemaakt om bij de grenzen het grens personeel terloops naar hun mening over de president te vragen. Soms zijn ze positief, zoals in Burkina Faso en Niger maar meestal word mijn vraag beantwoord met een schamper lachje. De Angolese douanier is ook vrij duidelijk. Angola is een mooi en rijk land (olie en diamanten) maar de mensen zijn arm en hebben niets. Meneer Santos, de huidige president is ook weer een cleptocraat van olympisch formaat! Maar daarover later meer. Cabinda passeren we relatief eenvoudig. In Cabinda stad komen we Andy tegen. Een Engels motorrijder die op weg is naar een bruiloft in Johannesburg. We zijn hem al eerder tegen gekomen in Gabon maar nu besluiten we gezamenlijk door de DRC te rijden, uit veiligheidsoverwegingen.

Op de grens Cabinda/DRC lijkt het ineens een beetje moeilijker te worden. De douanier heeft ontdekt dat Andy en Marica het zelfde visum nummer hebben. Andy heeft zijn DRC visum ook in Yaounde gehaald en naar blijkt ook nog eens op de zelfde dag. Iemand op de DRC ambassade heeft waarschijnlijk gedacht dat al hij het zelfde nummer 2 keer uitschrijft, hij de opbrengst van xe9xe9n van de twee in eigen zak kan steken. Het DRC visum was Euro 75,- dus een niet gering bedrag in een land waar een maand salaris ongeveer US$ 50,- is. De douaniers weten niet goed wat ze er mee aan moeten en zeggen dat we op hun chef moeten wachten. We installeren ons voor het kantoor, klappen de stoelen uit en maken iets te eten. Dit kan wel eens even gaan duren. Terwijl de tijd verstrijkt zijn wij getuige van 7 ruzies waarvan er bij drie ruzies klappen vallen. Het Congolese volk lijkt wat heet gebakerd maar het zorgt wel voor wat afleiding. We zorgen wel dat we uit de buurt van de vechtende menigte blijven. Rare vogels die Congolezen.

Drie uur later is de chef er en wordt ons probleem "opgelost". Ze hebben met de ambassade in Kameroen gebeld (ja ja) en het is niet onze fout..... Inderdaad het is niet onze fout en we kunnen verder. Ze proberen ons niet eens geld afhandig te maken. De douaniers verontschuldigen zich voor al de ruzies en leggen uit dat het allemaal over het zelfde onderwerp gaat. Door omstandigheden is er geen locaal transport maar wel veel mensen die weg willen. Als er dan toch xe9xe9n auto (voor 8 personen) blijkt te zijn, lopen de gemoederen hoog op en dat ontaard in een middagje Wrestle Mania voor een stel argeloze toeristen. Het is inmiddels laat in de middag en we gaan niet ver meer komen. De douaniers vinden het geen goed idee dat we op de grens slapen en een van de mannen gaat met ons mee om ons de weg de wijzen naar de Katholieke missie in het nabij gelegen Muanda. We slapen bij de broeders en zetten de volgende ochtend koers richting Matadi. De weg naar Matati schijnt niet zo goed te zijn dus we gaan vroeg op weg. "Niet zo goed" is wel weer een understatement want de eerste 90 km tot Boma kost ons 7 uur ! en de laatste 120 km tot Matadi 3 uur.

De weg tot Boma is xe9xe9n grote modderpoel en voor Andy een ware beproeving. Hij blijft af en toe in de modder steken en moet dan al zijn kracht gebruiken om er weer uit te komen. In de loop van de dag wordt hij steeds vermoeider en op een gegeven moment nemen wij wat zijn bagage in de auto omdat hij het bijna niet meer trekt.

Wij weten inmiddels al dat de Toyota niet zo makkelijk te stoppen is en we storten ons met vertrouwen we ons in de ene na de andere modder poel maar spannend blijft het wel.

Matadi is een verrassing. Het ligt aan de Congo rivier en de setting in adembenemend. Een zeer on-Afrikaanse brug verbind de ene oever met de andere.

Matadi ligt dicht bij de Angolese grens. We waren dus al eens in Angola geweest, namelijk in dat ene gexefsoleerde provincietje Cabinda. De Angolese douane doet moeilijk over een inentingsboekje van Andy. Zijn paspoort nummer klopt niet met wat er in het inentingsboekje staat en dus moet hij een nieuw boekje kopen! De logica daarvan ontgaat ons een beetje aangezien het om de inentingen gaat en niet om het boekje. Na een half uurtje ruzie maken met de grensbeambten mogen we door. Zonder een nieuw boekje te hebben gekocht. DRC, RDC, Congo Kinshassa, Zaxefre of Belgisch Kongo of hoe je het ook noemen wilt. Het land heeft een zeer geweldadige geschiedenis waar de Belgen hun steentje wel aan hebben bijgedragen. Koning Leopold heeft begin 20ste eeuw naar schatting 6 miljoen Congolezen laten vermoorden waarmee hij Hitler naar de kroon steekt. Maar daar hoor je nooit iets van in Europa. Dat waren Afrikanen en die tellen kennelijk niet mee! Tot in de jaren 60 is Congo onder Belgisch bestuur geweest waarna zij meester dictator Mobutu gexefnstalleerd hebben. Hij heeft het tot eind jaren 90 volgehouden door een bloedig bewind te voeren. Rebel Kabila heeft een eind gemaakt aan zijn dictatuur en momenteel is het de zoon van ouwe Kabila, die niet lang na zijn aantreden is overleden, die de scepter zwaait. In April zijn er democratische verkiezingen en wat daar uit gaat komen zullen we zien maar aangezien ook DRC een zeer rijk land is (mineralen, goud, diamanten) is een democratisch Congo m.i. een utopie. Er is eenvoudigweg te veel te jatten voor (corrupte) machthebbers! Arme mensen van Congo. Ze verdienen beter.

"It is not enough for a landscape to be interesting in itself. Eventually there must be a moral and historic interest." - Stendhal

Na Bongo de Congo

2011-12-09T19:16:00.002+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Congo (Brazzaville)
Doungila - Kibangou - MilaMila - Kakamoeka - Point Noire

Congo reisadvies op de site van Buitenlandse zaken:
Reizen buiten Brazzaville en Pointe Noire wordt ontraden. Reizen tussen Brazzaville en Pointe Noire is alleen mogelijk per vliegtuig, aangezien de (spoor)wegen onveilig zijn. De trein tussen deze twee steden wordt regelmatig aangevallen door rebellen. Daarnaast is reizen via de weg erg moeilijk wegens gebrekkige infrastructuur en onveilige situaties. De dichtbeboste Poolregio ten westen van de hoofdstad Brazzaville is onveilig, omdat gewapende bendes daar actief zijn. Aangeraden wordt deze regio te mijden. In het noordoosten zijn de grensstreek met de Democratische Republiek Congo aan de Ubangi-rivier, alsook de grensstreek met de Centraal-Afrikaanse Republiek onveilige zones. In de regio Cuvette Ouest zijn opnieuw besmettingen met het Ebola-virus geconstateerd. Alhoewel de Wereldgezondheidsorganisatie in juli 2005 heeft verklaard dat de epidemie tot staande is gebracht, wordt geadviseerd dit gebied te mijden met het oog op mogelijke toekomstige besmettingen. De hoogste tijd om die kant op te gaan dus !! :-)

Het stukje Afrika waar we nu doorheen komen is geografisch nogal een warboel. We staan aan de grens van Congo maar er zijn twee Congo's. Namelijk de Volks Republiek Congo en de Democratische Republiek Congo, voorheen Zaire. De eerste wordt in de volksmond Congo Brazza(ville) genoemd en de tweede Congo Kinshasa of DRC of RDC in het Frans of nog steeds Zaire. Verder heb je er nog Cabina wat een stukje Angola is dat niet aan het land Angola vast zit maar geheel omsloten is door de beide Congo's. Dus we gaan eerst Congo Braza in, daarna moeten we door Cabinda (Angola), vervolgens komt de DRC en tenslotte weer Angola en dat alles binnen een paar dagen. Het heeft even geduurd voordat we dit onder de knie hadden en ook daadwerkelijk wisten tussen welke landsgrenzen we ons bevonden.

De grens overgang is weer eens probleemloos en dat geeft vertrouwen. Ook de mensen lijken ons niet direct te willen vermoorden en groeten zelfs vriendelijk. De weg is echter nog minder dan in het laatste deel van Gabon en de dikke rode streep op onze landkaart, die normaal een doorgaande hoofdweg symboliseert, is niet meer dan een karrenspoor met een soms wel halve meter hoog gras in het midden tussen de twee sporen. En er ligt nog meer water op de weg dan in Gabon en water op een onverharde weg betekend dus modder. Maar het goede nieuws is dat we er al een paar uur op hebben zitten in de Congo en we leven nog dus het gaat redelijk tot nu toe, zou ik zeggen. Dan is het smalle pad plotseling versperd met een barricade. Achter de barricade staan een stuk of 10 knapen van rond de 20 jaar en een paar van hen hebben bivakmutsen over hun hoofden getrokken. Het pad is aan weerskanten afgezoomd met een meters hoge groene jungle muur en omkeren is vrijwel onmogelijk. Marica en ik hadden in Kameroen wel een wat meningsverschillen over wel of niet betalen in geval van corrupte politie maar dit was wat anders. Dit was geen politie en we bevonden ons 'in the middle of nowhere'. Mijn besluit stond al snel vast. Betalen wat ze vragen en wegwezen. Een van de knapen was inmiddels naar mijn raam gekomen en begon zijn verhaal af te steken. Ik begreep er niet veel van maar het kwam op het volgende neer; of ze alsjeblieft wat geld konden krijgen zodat ze een kop koffie konden gaan kopen! Huh, bedelende struikrovers. Weer eens wat nieuws. Wanneer we de jongens 1000 CFA (Euro 1,50) geven druipt het ongeloof van hun gezichten en ze barsten haast in juichen uit! Ze weten niet hoe snel ze de barricade moeten verwijderen en zwaaien ons uitbundig na als we er vandoor gaan. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat 1000 CFA wellicht iets te veel is geweest. Een paar uur en ettelijke modderpoelen later stuiten we op de volgende barricade, weer met een groepje jongelui erachter. Het lijkt erop dat de Congolese jeugd een bijbaantje heeft gevonden. Tol heffen voor modderpaden. Deze keer zijn we minder makkelijk en aanvankelijk weigeren we om te betalen. We willen er achter komen wat het gangbare struikrovers tarief is in Congo. Aanvankelijk vragen ze 500 CFA maar dat weigeren we. De prijs zakt al snel naar 300, 200 en tenslotte 100 CFA. Over deze 15 Eurocent wil ik niet langer zeuren en we geven ze 100 CFA. De barricade wordt weg gehaald en we kunnen onze weg vervolgen. Bij de derde barricade van die dag pak ik het weer een beetje anders aan en geef gewoon gas en rijdt, vriendelijk zwaaiend, dwars door de balk. De balk op de ton maakt een zwieper en draait een fraai rondje op de ton. Is zo'n bull bar toch nog ergens goed voor. Een deel van het boeventuig kijkt verbouwereerd toe maar een paar barsten in lachen uit en zwaaien zowaar terug. We komen regelmatig op splitsingen en kruisingen van Jungle wegen en vrijwel op elke kruising is een politie post. Maar in tegenstelling tot wat we vreesden is de politie uiterst vriendelijk en als je zegt dat je toerist bent dan salueren ze zelfs om de een of andere reden. Ze schijnen het erg leuk te vinden dat er toeristen komen en ze doen erg hun best om ons de weg te wijzen en er voor te zorgen dat we niet verdwalen.

De weg naar Point Noire wordt echter steeds slechter met steeds diepere modder poelen en regelmatig houd ik mijn adem in wanneer we weer een plas in rijden. Je kunt onmogelijk bij iedere plas uitstappen om te peilen hoe diep het is want dan kom je nooit op je plaats van bestemming aan. Je rijd er gewoon voorzichtig in en hoopt dat de neus van de auto niet helemaal onderwater verdwijnt. Meestal is dat ook het geval. Soms niet en dan moet je snel je raampje dicht draaien. De laatste 30 km voor Point Noire is volgens de kaart een geasfalteerde weg en daar verheugen we ons inmiddels behoorlijk op. De weg blijkt inderdaad geasfalteerd meer dat is al weer een poosje geleden. Ik denk zo'n 30 jaar. De laatste 5 km is helemaal niet meer geasfalteerd en wij hebben ook nog eens het geluk dat het de dag ervoor uren lang knetterhard geregend heeft. De weg is veranderd in een rivier met de afmetingen van de IJssel met ongeveer de zelfde diepte. De modderpoelen zijn enorm en het enige wat ik kan doen is gas blijven geven. Op een bepaald moment moeten we door een enorme plas en de boeggolf van de auto spoelt compleet over het dak van de auto en alles wordt donker maar na een paar seconden en een paar klappen van de ruitenwisser komt het licht weer door de voorruit en komt de overkant van de plas in zicht. De Landcruiser doet het als onderzeeboot ook lang niet slecht. Nog een kilometer of 3 en we zijn in Point Noire. We vechten ons zonder al te veel problemen door de overige modder heen en bereiken tegen schemer de stad. Omdat het al laat is gaan we direct naar een Jachthaven waarvan we weten dat ze Overlanders laten kamperen.

Point Noire is een redelijke overzichtelijke stad aan een mooie baai maar we vertrekken de volgende dag alweer naar Cabinda, die provincie van Angola die niet vast zit aan het land zelf maar omsloten is door de beide Congo's. Het is slechts 30 km tot de grens en de weg is eindelijk weer eens normaal verhard. We doen de 30 km in 20 minuten en dat is echt een verademing als je de laatste tijd steeds 2 tot 3 uur nodig hebt gehad voor dezelfde afstand. Ook van Congo Brazza kan ik niet veel zinnigs zeggen behalve dat het een opluchting was dat het er niet half zo gevaarlijk was als men wel zegt en dat de politie enorm behulpzaam en vriendelijk was. Nu nog door DRC en Angola!!

"There are no foreign lands. It is the traveller only who is foreign." -Robert Louis Stevenson

De tamtam van Bongo

2011-12-09T19:11:00.001+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Gabon
Bitam - Lalara - Bifoum - Libreville - Lambarene - Ndende - Tchibanga - Doungila

Gabon ???? !!!! Wat moet je daarvan verwachten. De naam Gabon is afkomstig van Gabao, Portugees voor lange jas ? Waarom ze een land naar een lange jas vernoemen, daar kunnen we alleen maar naar raden maar het zal wel iets met de regen te maken hebben. We hadden er in Kameroen al een beetje last van gehad, van regen. Volgens de lokale bevolking is het regenseizoen dit jaar te vroeg en dat zou nog wel eens voor complicaties kunnen gaan zorgen. Gabon is een klein landje aan de centrale west kust. Het wordt al een jaar of 25 geregeerd door Omar Bongo, een dictator uit de Walt Disney klasse. Vrijwel alle grote gebouwen, pleinen en straten in de hoofdstad heeft hij naar zichzelf vernoemd maar desondanks is Gabon eigenlijk het Zwitserland van Afrika. Libreville is een uiterst moderne stad waar we geen sloppen wijken kunnen ontdekken. De supermarkten zijn groot, modern en overvol en de stad is schoon en overzichtelijk. In de patisserie hebben ze lekkere koffie en goed gebak. En de politie is tot dusverre aardig en niet corrupt. Libreville is een prettige stad en we kunnen ons even te goed doen aan westerse luxe producten. Wat ons echter zwaar valt is de enorm hoge luchtvochtigheid in combinatie met de redelijk hoge temperaturen van soms wel 38 graden. Reizen is niet altijd vakantie en dat gaan we de komende weken beleven. Hier in het tropische hart van Afrika zweet je de hele dag en alles voelt klam. De was droogt nauwelijks meer en alles gaat muf stinken maar het moeilijkste deel moet nog komen. Dat is het gedeelte waar het asfalt ophoud. En geen asfalt betekend modder. Na onze negatieve ervaringen met de corrupte politie in Kameroen knijpen we hem wel een beetje voor Gabon, Congo, Zaxefre en Angola. De namen van de landen alleen al staan over het algemeen al garant voor zorgelijke gezichten en opgetrokken wenkbrauwen. De weg naar Libreville is echter geasfalteerd en daardoor probleemloos want asfalt heeft niet zoveel last van het hemelwater. Voorlopig gaat het voorspoedig in Gabon. Geen problemen aan de grens en correcte politie agenten. We passeren de evenaar 2 keer alleen is de evenaar vreemd genoeg niet daar waar het grote Equator bord staat maar 5 km verder. We hebben het met 2 GPS'en gecontroleerd dus het bord staat echt helemaal verkeerd. Anyway, in Libreville gaan we een poging doen om het visum voor Angola te halen. Het laatste nieuws is echter dat ze alleen op maandag visa uitschrijven en het is donderdag maar na 3 keer voor nop terug gekomen te zijn laten we ons nu niet weer weg sturen en we besluiten tot een sit-in actie. We gaan gewoon niet meer weg en blijven maar door praten en warempel, na een uurtje of zo zijn ze ons zo zat dat we de volgende dag het visum kunnen ophalen en dat voor de normale prijs! In gezelschap van Martin, een Duitse motor rijder die ons vergezeld sinds Yaounde in Kameroen, begeven we ons richting het zuiden. Op weg naar het hol van de leeuw.

Doordat het regen seizoen dit jaar vroeg is begonnen hebben we besloten om niet te lang te treuzelen in Gabon en dat betekend dat we helaas geen tijd hebben voor de nationale parken die nogal bijzonder schijnen te zijn en waar men laagland gorilla's en jungle olifanten kan zien. Wij niet dus want wij gaan snel op weg naar het zuiden om zo te proberen het regenseizoen weer een beetje in te halen. De wegen worden almaar slechter en het asfalt heeft allang plaats gemaakt voor gravel en modder. Het probleem is dat er veel trucks onderweg zijn en als zo'n truch vast komt te zitten dan is het maar afwachten hoe lang het gaat duren voor dat je er langs kunt. En dat kan enorm lang duren. Soms zitten er meerdere trucks tegelijk vast en dan houd alles op en kun je je tentje wel op gaan zetten.

Ook de Afrikaanse bruggen zijn ook niet altijd wat ze zouden moeten zijn en soms heb je ineens heel erg de behoefte om er even over te lopen en er een keer op te springen.

Martin rijdt meestal een eind voor ons uit. Maar nu staat hij langs de kant van de weg en kijkt beteuterd naar zijn motor. "Ich habe ein riesen Problem" stamelt hij. Zijn achtervork is compleet afgebroken en zijn normaal gesproken hoge cross motor ziet eruit als een Amerikaanse low rider. Het is gelukkig slechts 4 km naar het volgende stadje Tchibanga en het is allemaal berg af. We weten al snel een garage te vinden die gerund wordt door een Fransman die wel wat contacten heeft. Maar na wat heen en weer gebel met Libreville moeten we tot de conclusie komen dat en dergelijke achtervork niet in Gabon te krijgen is. Gezien het regenseizoen "probleem" besluiten we na 2 dagen afscheid te nemen van Martin en vervolgen we onze weg. De weg wordt steeds natter en er verschijnen steeds meer moddergaten en grote plassen. De auto doet het echter prima en met de BFG modder banden ploegen we overal doorheen. We bieden nog wat lokalo's die vast zitten in de modder de helpende hand en zo komt Congo almaar dichterbij.

De check out bij de Gabonese Douane is memorabel. Ze willen een kopie van ons paspoort. Want, zo verklaard de douanier, als we in Congo vermoord worden dan hebben ze tenminste bewijs dat we hxfan land hebben verlaten. Mmmm!!! We zijn eigenlijk maar kort in Gabon geweest maar de mensen zijn OK en het lijkt een tamelijk stabiel en welvarend land met weinig corruptie maar we hebben helaas niet dieper kunnen kijken dan ca 1 cm onder het oppervlak van de Gabonese samenleving.

"Eat dessert first, Life is uncertain" -Anonymous

bananen streken !!

2011-12-09T19:07:00.001+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Kameroen
Kouseri - Waza - Rumsiki - Maroua - Garoua - Ngaoundere - Tibati - Banyo - Foumban - Bamenda - Mnt Cameroon - Yaounde

Kameroen is land nummer 10!

En wederom hebben we een kompleet probleemloze grens passage. Geen enkel teken van corruptie of slechte bedoelingen anderszins. Maar dit zal niet meer lang zo blijven! In Kameroen gaan we onze portie corruptie snel inhalen. In het noorden bezoeken we Parc National du Waza. Wederom een safari maar hier zitten voor het eerst giraffen en die leuke kleurrijke beesten hebben we nog niet eerder gezien.

We zien inderdaad veel Giraffen en ook nog weer een paar olifanten, van heeel dichtbij!

En natuurlijk stapels antilopen, gazellen en andere dieren. Ook zien we een kadaver van een olifant. Het is feest voor de gieren en de lucht in de omgeving van de olifant is niet te harden. Je kunt het kadaver alleen met de wind in de rug naderen anders word je niet goed van de stank. In het kamp van het park ontmoeten we Trevor, een Nieuw-Zeelandse missie arts die in het noordwesten van Kameroen in een ziekenhuis werkt. Het is een zeer geschikte kerel die we later nog eens tegen komen in Rumsiki, een bergachtig gebied waar je erg mooi kunt wandelen.

We besluiten om het ziekenhuis op te zoeken als we er eventueel in de buurt komen. Het midden deel van Kameroen heeft verder niet veel interessants en daarom zakken we af richting zuiden, het meer tropische deel. Ergens onderweg worden we aangehouden door een politie agent die de papieren wil zien. Ik vraag welke papieren hij precies wil zien want we hebben heel veel papieren bij ons. Dit irriteert hem. ID kaart blaft hij! Hebben we niet zeg ik, want Nederlanders hebben geen ID kaart leg ik uit, alleen een paspoort. Nu is hij al helemaal kwaad. Het gaat van kwaad tot erger en ik stap uit om hem een beetje te kalmeren. Rijbewijs brult hij en ik geef hem mijn rijbewijs. Hij grist het uit mijn hand en steekt hem in zijn zak. Zo! zegt hij. Je krijgt een bekeuring voor het niet dragen van je veiligheidsgordel en voor het weigeren van het overhandigen van de papieren en je krijgt je rijbewijs pas terug als je 5000 CFA (Euro 7,50) betaald! We zijn met stomheid geslagen en ik zeg hem dat ik zeker geen 5000 CFA aan hem betaal en als ik dan toch een volslagen onzinnige bekeuring krijg (er is geen hond die zijn gordel draagt in Kameroen en het is waarschijnlijk niet eens verplicht) dan ga ik hem wel op het buro betalen! Dat vindt hij duidelijk jammer maar hij moet ermee instemmen. Op het buro wordt de boete echter zonder blikken of blozen opgehoogd tot 9000 CFA en het wordt ons wel duidelijk dat hier een corrupt systeem aan het werk is. En helaas gebeuren dit soort incidenten nog een paar keer. Steeds volgens het zelfde patroon. Je word gestopt voor een routine controle en men vraagt je papieren. Die kun je niet weigeren dus je geeft je papieren ter inzage. Vervolgens krijg je het meeste terug maar xe9xe9n ding houden ze vast en dan komt de aap uit de mouw.... "U krijgt een bekeuring voor te hard rijden"! - Maar ik reeds maar 25 km/h!..... vanwege die enorme hoge verkeersdrempel....... "U krijgt uw kenteken bewijs alleen terug als u betaald heeft... 30.000 CFA, op het kantoor in de stad. Maar uuhhh u kunt ook 10.000 hier betalen hoor, dan lullen we nergens meer over". Ik had gelukkig het internationale kentekenbewijs van de ANWB afgegeven en die ligt nu dus nog in Kameroen. Dit was echter de spreekwoordelijke druppel en voor ons reden om onze menig over Kameroen onverkort negatief door te laten slaan. Gelukkig hebben we ook nog wel een leuke dingen beleefd in Kameroen. We zijn in Foumban in het palijs van een lokale Koning geweest en hebben de wekelijkse markt bezocht. Leuk en aangenaam.

En zo zijn we inderdaad nog naar het missie ziekenhuis geweest en hebben een dagje op het ziekenhuis terrein gekampeerd. De overwegend Amerikaanse artsen die daar werken doen goed werk en offeren een groot deel van hun leven op om de lokale bevolking te helpen. Sommigen wonen er al meer dan 20 jaar!

Er was net een nieuwe chirurg gearriveerd die nog op zijn spullen van thuis zit te wachten. Net de dag dat wij er zijn arriveert de container met zijn huisraad en met een enorme berg gedoneerde medische apparatuur. Maar helaas is ook hier de corruptie weer alom aanwezig want ook al zijn het gedoneerde goederen, de container kon pas uit de haven mee genomen worden na betaling van US$ 10.000,- aan "invoerrechten". Zeer frustrerend voor deze mensen maar ze zijn eraan gewend geraakt. Wij nog niet! Na het ziekenhuis zijn we naar Mount Cameroon geweest. Met ruim 4000 meter de hoogste berg van West Afrika. We hadden serieuze plannen om hem te gaan beklimmen maar daar kwam gelukkig wat tussen. Net als wij daar zijn wordt de Mnt Cameroon Race gehouden. Een marathon naar de top en terug. De beste lopers doen het in 4 xbd uur! Dat zijn dus 42 km met 3500 hoogte meters. In het hostel van de camping waar wij verbleven troffen we Christoff aan. Een Duitse deelnemer die voor het eerst deel nam aan de race. We zijn acuut supporters geworden en hebben hem aangemoedigd en van enige verzorging voorzien. Christoff heeft de race uitgelopen in een tijd van 6 xbd uur! Een normale marathon loopt hij in 2 uur en 40 minuten!

We vonden het na 3 dagen tegen die berg aan gekeken te hebben wel mooi geweest en zijn richting Yaoundxe9 vertrokken waar het nodige werk op ons lag te wachten. We hadden namelijk 3 visa nodig; Gabon, Kongo en Democratische Republiek Kongo (vroeger Zaxefre). Tot onze verbazing was dit allemaal geen probleem en in een record tijd van 2 dagen was alles geregeld. We hebben nog een bezoek gebracht aan de Nederlandse Ambassade om onze gal te spuien over de corruptie in Kameroen. We werden uiterst vriendelijk ontvangen en hebben o.a. een poosje met de Ambassadeur gesproken over wat er zoal mis is in Kameroen. Dat blijkt redelijk veel te zijn hoewel er wel wat beweging in zit en het erop lijkt dat de wijd verbreide corruptie momenteel wordt aangepakt. Een krant heeft recentelijk een namen lijst met foto's gepubliceerd van de 30 meest corruptie politici en ambtenaren en er zijn al een paar ontslagen en er zijn zelfs al arrestatie verricht. Kameroen is echter een ouderwetse dictatuur en aangezien Meneer de President Paul Biya al 23 jaar aan de macht is zal hij die macht voorlopig wel niet uit handen willen geven. De manier waarop nu ineens de corruptie wordt aangepakt getuigd m.i. wel van een enorme plak boter op het hoofd van deze meneer. De echte reden van het plotseling anticorruptie beleid zit hem waarschijnlijk in het feit dat de heren die momenteel worden opgeruimd wellicht te veel macht hebben verworven of niet meer naar de pijpen van meneer Biya willen dansen! Maar zo hoort dat natuurlijk ook in een ouderwetse Bananenrepubliek. En daar wil ik maar bij laten. De gewone mensen zijn heel aardig maar dankzij de politie is Kameroen voor toeristen een k.. land. Wij zijn in ieder geval blij dat we nu in Gabon zitten hoewel dat ook een echte dictatuur is. Maar daarover de volgende keer meer.

"Stripped of your ordinary surroundings, your friends, your daily routines, your refrigerator full of food, your closet full of clothes - with all this taken away, you are forced into direct experience. Such direct experience inevitably makes you aware of who it is that is having the experience. That's not always comfortable, but it is always invigorating." -Michael Crichton

Het korte lontje van Mohammed in Tsjaad

2011-12-09T18:40:00.001+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Tsjaad
Nguigmi - Liwa - Bol - Doum-doum - Thourba - Hedjer El Hamis - Douguia - N'djamena

We hadden wederom een zeer eenvoudig 'border crossing' zonder enig gezeur en dus 'so far so good'. De route rond Lake Chad' is heel mooi en we komen door piep kleine dorpjes waar vrijwel nooit toeristen komen. De mensen zijn er enorm schuchter en soms zelfs bang voor ons.

De wegen rond het meer zijn echter heel stoffig! Het hele fijne soort stof dat overal in kruipt. Het is grijs en het lijkt wel een beetje op cement poeder. En dat dachten de Tjadinezen ook.... Hxe9, het lijkt wel cement poeder, laten we daar eens wegen van gaan maken! Wat een ramp. Dat spul is dus absoluut niet geschikt om wegen mee te maken maar kennelijk hebben ze niets anders. Het resultaat is een dramatisch slecht wegdek met enorme gaten die zich vullen met stof waardoor je niet goed kan zien hoe diep die gaten zijn. De gevolgen kunnen desastreus zijn. Menigeen heeft zijn wiel ophanging kapot gereden in dit soort gaten.

Gelukkig weten wij de boel heel te houden en bereiken na drie dagen N'djamena, de hoofdstad van Tsjaad..

N'djamena doet vriendelijk aan en we vinden al snel een geschikte camping. Hoewel camping misschien een wat groot woord is. Het is een openlucht bar met een grote tuin en die avond is er zelfs een bruiloft. Een paar uur later stromen de mensen binnen en men kijkt wat vreemd naar de Toyota en de Nissan want we staan in feite midden tussen de bruiloft gasten. Men is echter wel wat gewend in Afrika en het nieuwtje van de blanken is er snel af. De feestgangers druipen echter om een uur of half negen 's avonds al weer af en zo hebben we toch nog een rustige nacht. De volgende dag gaan we stad in om geld te pinnen voor het visum voor Kameroen dat behoorlijk duur is. Als we echter met de auto de straat met alle banken in draaien gaat het ineens mis! Recht voor ons staat een demonstrerende menigte van een paar honderd mensen en we rijden er recht op af. Als ze de auto zien en ontdekken dat we (blanke) toeristen zijn beginnen ze te schreeuwen, stormen ze op ons af en beginnen met stenen te gooien. Ik kan op dat moment maar een ding doen en dat is terugschakelen, plankgas geven en een zijstraat naar rechts in duiken. Ik kan echter niet voorkomen dat een paar flinke stenen de auto raken. Een paar straten verder staat politie en ik stop om te vragen "what the f@ck" er aan de hand is en om de schade te inspecteren. De schade valt mee. Een paar kleine deukjes en een van de aluminium blinderingruiten is verbogen. Gelukkig hebben ze geen echte ruiten geraakt. De politie is redelijk nerveus en brabbelt iets over een karikatuur van Mohammed en dat het een demonstratie is van moslims tegen het Westen !! De demonstratie was aangekondigd maar niemand heeft ons gewaarschuwd om niet het centrum in te gaan. Typisch geval van op het verkeerde moment op de verkeerde plek zijn! We worden door de politie naar het nabij gelegen vliegveld gestuurd waar we een paar uur moeten wachten tot de boel weer genormaliseerd is. Ik gebruik de tijd om het aluminium paneel weer een beetje uit te deuken. Dat lukt goed en als het klaar is de schade bijna niet meer zichtbaar en is ook het centrum weer rustig. We gaan terug naar de camping en steken onze neus de rest van de dag niet meer buiten de poort. De schrik zit er wel een beetje in en we besluiten om maar zo gauw mogelijk door te reizen naar Kameroen. Als we bij de grens komen blijkt echter dat we eerst een visum hadden moeten op de ambassade van Kameroen. De stad is gelukkig slechts 15 km terug dus dat is niet zo'n ramp. Het visum duurt echter 24 uur en zo kunnen we pas een dag later Tsjaad verlaten. Tsjaad; geen mening, te kort geweest. De moslims in N'djamena hebben een kort lontje en kunnen slecht relativeren hoewel dat eigenlijk een eigenschap is van alle moslims. En dat is geloof ik ook de essentie van de karikatuur die die Deense journalist heeft gemaakt van Mohammed.

"One always begins to forgive a place as soon as it's left behind." -Charles Dickens

Is there anybody out there?

2011-12-09T18:19:00.002+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Niger
Niamey - Zinder - Agadez - Dirkou - Bilma - Nguigmi.

Niger begint goed. We komen op het douane kantoor aan om 17.30uur, officieel sluitingstijd. De beambten doen echter nergens moeilijk over en via een vriendelijk praatje loodsen ze ons Niger binnen. In Niamey (hoofdstad) komen we op een camping terecht die zo groot is dat je een lunch pakketje mee moet nemen als je er omheen wilt wandelen. In Niamey rusten we wat uit, doen inkopen en maken de plannen voor de komende weken. We hebben 20 Januari in Agadez afgesproken met de Zwitsers omdat we een serieuze woestijn doorsteek willen maken en daarvoor moet je minimaal met 2 auto's zijn. We gaan via Zinder hoewel dat behoorlijk om is en een veel slechtere weg is. Op weg naar Zinder komen we door vele schilderachtige dorpjes met vriendelijke mensen.

De reden voor deze omweg is de donderdag markt van Zinder, de oudste stad van Niger. De mensen komen uit de verre omstrek naar de stad om te kopen en te verkopen. De producten komen en gaan tot zover als Benin, Togo en Nigeria.

De markt is inderdaad gigantisch maar het meest indrukwekkende is als we ons donderdag ochtend posteren aan xe9xe9n van de invalswegen. Hele optochten van ossenwagens, ezels, paarden en dromedarissen trekken voorbij. Al dan niet beladen met handelswaar. Allen gaan richting het markt centrum van Zinder. Als we zelf later ook op de markt zijn lopen we uren rond zonder 2 keer op de zelfde plek te komen. Erg indrukwekkend. We willen ook het paleis van de Sultan bekijken maar dat loopt anders dan gepland. Tijden het parkeren rijd ik een stuk uit de paleismuur. Ik had niet gezien dat de laatste meter voor de muur een soort goot was en auto schiet vooruit en komt met een klap op de muur terecht. De bullbar is wel bestand tegen een paleismuurtje maar andersom is het wat minder degelijk. Weer die mud-bricks! Kan niet eens tegen een regenbuitje, laat staan een Landcruiser. 'n Pas de Problem zegt de parkeerwachter. Het gaat echter nog fouter.....Bij de ingang worden we opgewacht door een ....persoon.....zeg maar!! Op tamelijk lompe wijze wordt ons verteld dat we het paleis kunnen bezichtigen en aansluitend een rondgang krijgen door de oude wijk. Maar we willen niet naar de oude wijk want die hebben we al gezien en willen alleen het paleis bekijken. Maar dat blijkt niet begrepen te worden en de man herhaalt zijn boodschap dat we alleen het paleis kunnen bekijken als we aansluitend ook de oude wijk gaan bekijken. Wij herhalen onze boodschap ook! Wel paleis, niet de oude wijk. Hij blijkt onvermurwbaar. Wij echter ook! Alleen het paleis of anders niets. Dus dat werd niets. Later horen we dat de man in kwestie, die we waarschijnlijk diep beledigd hebben door op een bepaald moment gewoon weg te lopen, een prins is en inderdaad wel bekend staat als een 'hufter'. We bezoeken nog de veemarkt en leren dat een goede dromedaris 200 tot 300 euro kost. Ongeveer evenveel als een grote stier.

We zetten koers naar Agadez, een echte woestijnstad met een lange historie als stop plaats voor de zout karavanen die de verschillende handelsroutes door de Sahara onderhouden. De route die we volgen is deels onverhard en gaat door semi-woestijn. We stuiten op een minibusje met panne. Ze staan er al sinds gisteren en er is nog niemand langs gekomen. We nemen de chauffeur inclusief kapotte radiator mee naar Agadez. We treffende Zwitsers weer en trekken een paar dagen door de Air bergen. Een erg afgelegen maar mooi gebied en domein van de Touaregs.

Ook hier moet je niet met een xe9xe9n auto heen gaan. In een oase kopen we een berg sinaasappels en grapefruits. De Air bergen zijn erg fraai maar door de Harmatan (koude wind) is er veel stof in de lucht.

Als we weer terug zijn in Agadez gaan we ons voorbereiden op de doorsteek van de Txe9nerxe9 woestijn van Agadez naar Bilma. 700 km zand! We gooien de tanks vol water en diesel en de proviand word aangevuld tot en niets meer in de kisten bij past. In Bilma zal niet veel te krijgen zijn en vandaar volgt er nog 700 km zand maar nu met duinen. De tocht naar Bilma verloopt gladjes maar het navigeren in de Txe9nerxe9 is moeilijk. Er is nauwelijks een horizon en alles is vlak en geel, geel en nog eens geel. Geen enkele referentie, geen gras sprietje, geen boom, nog geen bobbel in het landschap. Een enorme leegte, ongelooflijk eentonig en toch boeiend.

De weg is aangegeven met bakens en dat is nodig ook. Zonder de bakens zou je waarschijnlijk al gauw rondjes aan het rijden zijn! Halverwege de route staat de beroemde Arbre du Txe9nerxe9. Het is een metalen replica van de laatste oeroude Acacia boom van een oud bos dat hier eens is geweest. Deze laatste boom is in 1975 door een Libische vrachtwagenchauffeur uit de grond gereden! Men heeft geprobeerd een nieuwe boom te planten maar die is niet aangeslagen.

We stuiten op een paar trans Sahara trucks die zo hoog opgeladen zijn dat je alleen nog maar in opperste verbazing kunt toe kijken hoe ze zich met 20 km/uur door het zand worstelen. Boven op de trucks zitten hele dorpen aan mensen, meestal arbeiders die terug komen uit Libixeb om hun familie te bezoeken. Of ze zijn op weg naar Libixeb op zoek naar werk of op de terugweg naar hun slecht betaalde baantje. We stuiten 100km voor Dirkou op een truck met panne. Zelfde verhaal maar nu staan de mannen al 2 dagen en hebben geen eten en drinken meer. Ze zijn redelijk desperaat. We moeten oppassen want er staat al een hele groep klaar om onze auto te enteren. We kunnen ze overtuigen dat we geen plaats hebben en dat we maar xe9xe9n man mee kunnen nemen. We delen eten en water uit en nemen wederom de chauffeur mee inclusief het kapotte motor onderdeel.

We halen Dirkou net voor het donker wordt. Na 3 dagen over een volstrekt vlakke zandvlakte te hebben gereden is het ongelooflijk indrukwekkend om plotseling uit het niets een enorme oase te zien opduiken. Echt een magisch moment. We droppen de chauffeur en worden door de politie naar de burgemeester Bou Bakar gebracht. Hier gaan we de nacht door brengen, zo wordt ons medegedeeld. Bij gebrek aan een hotel of camping is de achtertuin van de burgemeester tot camping benoemd voor travellers zoals wij. Gratis wel te verstaan. We willen de volgende dag door Bilma en moeten tanken. Ook dat kan bij de burgemeester. Bij gebrek aan een officieel tank station, drijft hij er nog een diesel en benzine handeltje naast! De diesel komt uit 200 liter vaten maar ze hebben geen pomp en alles moet geheveld worden. Het gaat uiterst moeizaam allemaal en de jongen die het moet doen krijgt volgens mij wel een liter diesel binnen. Het vol tanken duurt wel 3 uur en de jongen gaat er steeds groener uitzien. Hij rookte gelukkig niet want dat was op dat moment niet erg verstandig geweest. De volgende 45 km naar Bilma gaan soepel en het landschap is inmiddels wat bergachtig geworden.

In Bilma zoeken we een gids voor de doorsteek van de Grand Erg du Bilma. Volgens ons reisboek de moeilijkste Sahara piste die op de Michelin kaart van West Afrika staat. De piste voert door 250 km hoge zand duinen en aansluitend nog 450 km iets vlakkere woestijn. We hebben de keuze uit 2 man. De xe9xe9n is erg duur en de ander erg stil. We nemen de stille. Hij heet Moli Sidi en spreekt 4 woorden Frans; Pas de Problem en Dangereux ! Erg handig zoals later blijkt. Verder heeft hij veel ervaring en heeft de Erg al tientallen malen doorkruist....met zijn dromedarissen!

Moli begint erg voorzichtig en bij elk duintje stapt hij uit om te kijken. Dit gaat veel tijd kosten en al snel besluiten we om zelf ook maar eens te gaan kijken. We ontdekken dat Moli ons om duinen heen leidt waar we makkelijk overheen kunnen. We protesteren en gaan toch over de betreffende duin. Moli stapt uit en protesteert met "dangereux!", "dangereux!". Wij voeren "pas de problem" als tegen argument aan en nemen de duin zonder problemen. In opperste verbazing kijkt Moli toe hoe we van de 45 graden steile helling van de duin af glijden. "Pas de problem" bevestigd hij nu ook maar hij blijft ons om duinen heen leiden waar we makkelijk overheen kunnen.

We besluiten meer onze eigen koers te varen zolang de duinenrijen niet hoger zijn dan een meter of 10 en netjes parallel liggen aan elkaar. Moli stapt echter steeds weer uit. Als we de 2de dag echter op een duinenveld van kort op elkaar liggende duinen stuiten wil hij ons daar dwars door heen sturen. Volstrekt onverantwoord en waarschijnlijk ook volstrekt onmogelijk. We komen tot de conclusie dat Moli geen flauw benul heeft van wat een auto wel en niet kan en waarschijnlijk meer verstand heeft van dromedarissen dan van auto's en besluiten zijn adviezen maar helemaal te negeren. We hebben gelukkig onze GPSen en een route door de duinen die door het Russische leger in kaart is gebracht. Deze route is echter wel tussen de 30 en 50 jaar oud. We weten niet of duinen in die tijd zijn verplaatst.

Sommige woestijnen hebben wandelende duinen en andere verplaatsen zich nauwelijks. De Erg du Bilma blijkt van de laatste categorie! We vinden de Russische route al snel en de ene na de ander doorgang openbaart zich voor ons. Moli zegt niets meer. Ode aan de Russen!! De duinen op zich zijn niet zo moeilijk maar de dalen tussen de duinen zijn erg verraderlijk. Zo rijd je 50 km/h en zo sta je tot je assen in het zeer zachte zand. Er moet veel gegraven worden en de zandladders moeten veelvuldig van het dak van de auto gehaald worden. We hebben de bandenspanning op 1 bar en lager wil ik niet gaan want dan kan de band van velg lopen. Het is 3 Februari en ik ben die dag toevallig jarig. Het is een prachtige dag en als de nieuwe gekozen strategie goed blijkt te werken klaren alle humeuren op en we kamperen die avond nog xe9xe9n keer tussen de duinen.

De volgende dag laten we de duinen achter ons en is de Erg du Bilma in feite beslecht hoewel het dan nog zeker 300 km is naar Nguigmi. Nguigimi is weer zo'n schimmig grensplaatsje waar we onze tanks weer met water en diesel vullen. De diesel komt weer uit 200 liter vaten en de kwaliteit is dubieus maar we hebben weinig keuze. Het is de enige plek waar ze diesel verkopen. Niger ligt al weer achter ons en we zetten koers richting Tsjaad. Niger; aardige mensen, een 7,5. Mooi landschap, veel woestijn, 8. Bezienswaardigheden zijn er buiten de paar dingen die we gedaan hebben niet echt maar als je van woestijn houd kom je aardig aan je trekken.

"The use of travelling is to regulate imagination by reality.. -Samuel Johnson

You do Voodoo?

2011-12-09T18:07:00.001+01:00

Tekst Noel, Fotografie Marica

Togo / Benin
Kpalime-Tsevie-Lome-Aneho-Cotonou-Abomey-Natitingou-Parc National Penjari

Vlinders, hadden we gedacht...... De eerste bestemming in Togo is Klouto. Moeilijk te vinden omdat het eigenlijk niet bestaat, zoals achteraf blijkt! Het dorpje waar we terecht komen is Kouma maar is wel wat we zochten. De regio blijkt Klouto te heten en is bekend vanwege de vele vlinders in de jungle. Lang leve de Lonely Planet.
Bij het passeren van de Ghana-Togo grens hebben we wederom geen enkel problem gehad en we hoefden zelfs geen Carnet de Passage in te laten vullen. De omgeving is rap veranderd van redelijk jungleachtig naar flinke jungle. De vegetatie is dik en groen en de smalle asphalt weg vol gaten slingert door een heuvelachtig terrein. Togo begint mooi.
In Kouma vinden we echter geen vlinders. Ze zullen wel ergens anders zitten denkt de gids..... Dat denken wij ook. Het leven kan soms erg eenvoudig in elkaar zitten, vooral in Afrika!
Togo past eigenlijk niet echt goed in ons reis schema omdat we in het zuiden binnen komen en in het zuiden de grens over willen naar Benin. En aangezien Togo 100 km breed en 1000 km lang (noord/zuid) is, is dat wat onhandig. We besluiten om maar door te rijden richting Benin en dat betekend dat we maar 2 dagen in Togo zijn.

Onderweg passeren we nog een stadje met een grote groenten en fruit markt en ik koop een mooie ananas terwijl Marica op zoek gaat naar groenten. Ik weet de prijs omlaag te onderhandelen tot 300 CFA (50 Euro cent) en wil net weglopen als de vrouw me terug roept en me duidelijk maakt dat ik mijn andere 2 ananassen niet moet vergeten! Drie grote ananassen voor 50 cent!! Een record! Even later komt Marica aangelopen en zegt, wat me nu is overkomen en laat een zak vol avocado's zien. Ik dacht dat ik er xe9xe9n gekocht had lacht ze. Ik weet het zeg ik en laat mijn 5 kilo aan ananassen zien. We liggen in een deuk! Togo is een groente en fruit land.

De reis naar Lome ( hoofdstad) verloopt verder zonder veel opmerkelijks. We kamperen weer op het strand en onze buur jongen klimt in een palmboom om een paar kokosnoten te plukken.

In Lome bezoeken we de Fetisj markt. Hoewel Benin het Voodoo land van West Afrika is heeft Lome de grootste Fetisj markt. Dat is een markt waar allerlei Voodoo artikelen verkocht worden. Allen zogenaamd voor medicinale toepassing. Voorbeeld; gemalen apen koppen voor een goed geheugen, gemalen vleermuis als Viagra, gemalen hondenkop tegen hondsdolheid, gemalen schildpad tegen astma, gemalen papegaai voor een mooie stem, een leeuwenkop om het huis te beschermen en ga zo maar door! De haren reizen je te bergen als je al die dode dieren ziet. Echt helemaal van de pot gerukt! Maar ja wie zijn wij om daar over te oordelen.

We gaan richting Benin en dat betekend dat we effectief 2 dagen in Togo zijn geweest. Well you can't have it all. De grens overgang naar Benin gaat soepel en we hoeven geen Carnet de Passage (tijdelijke invoer van de auto) af te laten tekenen. Iets dat ons later nog van pas zal komen. Via de kust van Benin gaan we naar Cotonou of meer precies naar Ganvie. Daar woont de gehele bevolking van 25000 mensen in paal woningen die in een meer staan. Een fraai gezicht en het doet enigszins Aziatisch aan.

We bezoeken ook een Voodoo museum en leren iets van de achtergronden van de Voodoo. Het Voodoo zoals wij dat kennen is in feite een door Hollywood gedemoniseerde versie van de Haitiaanse Voodoo. Die vorm van Voodoo is afgeleid van de Benin versie die in de Cariben is beland door de slavenhandel. In Benin heet Voodoo eigenlijk Voodoun en is niets meer of minder dan een Animistisch geloof. Vrijwel de gehele bevolking in deze regionen gelooft er heilig in. De Voodoun gaat ook niet over het uitspreken van vervloekingen en prikpoppen en zo. Dat beeld is geschapen door Hollywood. Het gaat echter helaas wel in grote mate over poedertjes en zalfjes voor allerhande toepassingen, die vrijwel allemaal gemaakt worden van dieren. Meestal natuurlijk bedreigde diersoorten!
We bezoeken ook een Unesco World Heratige site; Het paleis van de Dahomey Dynastieen, eens een paleis van 4 bij 4 km! . Er is niet veel van over hoewel het pas 300 jaar oud is. Plotseling realiseren we ons dat er eigenlijk heel weinig ruines zijn in Afrika. In Zuid en Midden Amerika wemelt het van de Inca en Maya ruines maar in Afrika zijn er bijna geen ruines! How come? De oude beschavingen zijn er wel geweest, zoals de Ashanti koningen en de Dahomey Dynastien maar die hebben weinig nagelaten. Het antwoord blijkt eenvoudig ...
Men bouwt in Afrika als eeuwen met mud-bricks, ofwel Adobe. Als dat niet regelmatig onderhouden wordt dan spoelt het gewoon weg. Dat zagen we ook al bij de grote moskeexebn die we bezocht hebben. Die moeten ook jaarlijks na de moesson tijd grondig gerepareerd worden omdat er hele stukken weg zijn gespoeld. De Afrikaanse ruines zijn dus veelal gewoon weggespoeld. We zijn beide toch geen echte ruxefne fans dus we kunnen er niet wakker van liggen.

We zetten koers richting het noorden van Benin en bezoeken de Somba. De Somba leven in een soort smurfen kastelen. Erg fraai om te zien. Op de begane grond leven de dieren en op het dakterras leven de mensen. Op dat dakterras staan weer kleine hutjes waarin men slaapt en graan en maxefs bewaard. Deze hutjes die als een soort wachttorentjes boven op het dak staan geven de huizen het aanzien van kleine fortjes. Het ene fortje ziet er nog fraaier uit dan het andere.

De gezichten van de Somba zijn een soort van "creatief met kurk snijwerkjes". Elke familie heeft zijn eigen patroon. De lidtekens worden op jonge leeftijd aangebracht en je vind het in heel West Afrika maar meestal is het beperkt tot 1 of 2 lidtekens op de wangen. Bij de Somba zijn het er echter tientallen en het hele gezicht is er mee bedekt.

Next stop; Parc National de Penjari, we gaan weer op safari. We horen van een jacht kamp dat vlak bij het park ingang ligt en besluiten daar te overnachten. Hans, de Duitse eigenaar, ontvangt ons met open armen en zegt dat we gratis kunnen kamperen. Er is verder niemand en Hans blijkt jarig te zijn die dag. Hij nodigt ons uit voor het avondeten en later die avond doet hij er nog een hotel kamer bij, voor noppes, omdat ie jarig is! Hans is een heel aardige vent, vinden wij beiden! Het Park is vrij groot en al na xe9xe9n km ofzo stuiten we op een kudde olifanten die net zo schrikken van ons als wij van hun. Ze zetten het op een rennen en al verdwenen voor Marica een foto kan maken. De rest van de dag zien heel veel apen, zwijnen, antilopen en gazellen.

We willen de nacht doorbrengen in het park hotel maar daar mogen we niet kamperen. De hotel kamers zijn veel te duur en het is al te laat om terug rijden naar een van de ingangen waar een camping is. Het park ligt op de grens met Burkina en we besluiten om dan maar Burkina in te gaan hoewel er geen officixeble grensovergang is. Er is wel een pad door het bos met een slagboom (zonder slot!) en een riviertje dat we moeten oversteken. De rivier is de natuurlijke grens tussen Benin en Burkina. Aan de Burkina kant ligt het dichtstbijzijnde dorp op 30 km afstand en dat kunnen we nog wel halen. Eenmaal in dat dorp aan beland blijken daar ook geen overnachtingsmogelijkheden te zijn en we gaan nog een stukje verder. Daar moet weer een jachtkamp liggen. We bereiken het kamp in de schemer het belanden in de vage wereld van de trofeexebn jagers. In tegenstelling tot het kamp van Hans de Duitser is dit kamp niet leeg. Er zijn 3 gasten die er uitzien als een kruising tussen paramilitairen en Rambo met grote messen aan de riemen en geweer over de schouder. Hele foute types, zeg maar!
Natuurlijk Fransen. Ze zijn wel aardig en we mogen blijven slapen.
Het illegaal de grens oversteken is ons goed bevallen (weinig rompslomp, als het goed gaat en we zetten de volgende dag koers naar Parc National du W wat op de grens van Burkina en Niger ligt. We hebben Benin verlaten zonder uit te checken en Burkina binnen gekomen zonder in te checken. Als we Burkina ook weer zo kunnen verlaten scheelt dat weer aan rompslomp. Op de kaart staat een pad die door het park van Burkina naar Niger voert en dat gaan we proberen. We kunnen het pad echter niet vinden en verdwalen een beetje. Uiteindelijk gaan we dezelfde weg terug en besluiten dan maar via de reguliere weg Burkina te verlaten en Niger binnen te gaan. Op de grens doet de Douane van Burkina nergens moeilijk over en stempelt ons uit hoewel we nog niet eens in-gestempeld zijn. Ook de Niger kant gaat we vlekkeloos en wederom geen spoor van corruptie! We zijn in Niger!
Togo en Benin, geinige landen, klein maar fijn en aardige mensen. Landen een 7, mensen een 7, fruit een 10 !!

". . .travel is more than the seeing of sights; it is a change that goes on, deep and permanent, in the ideas of living." -Miriam Beard

Ghana, Joooh what's up bro!

2011-12-09T18:04:00.001+01:00

Tekst Noel & Marica, Fotografie Marica

Ghana
De grensovergangen worden alsmaar eenvoudiger. Er wordt niet eens meer naar smeergeld gevraagd. Hoewel we erg positieve verhalen hebben gehoord van andere reizigers is onze eerste indruk van Ghana niet bijzonder goed. Het lijkt alsof het hele land in brand staat. Overal zijn kleine en soms grote bosbranden die meestal zijn aangestoken.

Ontbossing lijkt hier een groot probleem te zijn. Van de mooie bossen die we in Burkina zagen is hier in het noorden van Ghana niet veel meer over. In grote zakken liggen de bomen in de vorm van houtskool langs de kant van de weg. Tot nu toe hadden we helemaal nog geen houtskool industrie gezien. In Burkina en Mali koken de meeste mensen op sprokkel hout en op gas uit flessen. In het noorden van Ghana lijkt iedereen op houtskool te koken. Reclame borden waarschuwen de mensen; "Brand de bossen niet af, je leven is er afhankelijk van". Kennelijk inderdaad een groot probleem in het noorden van Ghana. De veelal zwartgeblakerde natuur ziet er niet erg aantrekkelijk uit.
In het Mole Nationale Park gaan we op safari. Marica rijdt en er zit een gewapende ranger naast haar. Ik zit eerste rang op het dak van de auto samen met Anderea en Michael. Warthhogs (wilde varkens) trekken zich niets van ons aan, de bavianen houden even op met waar ze mee bezig zijn en verschillende herten en antilopen staren ons aan alvorens ze het hazenpad kiezen. Anti-lopen .... een vreemde naam voor dieren die zo kunnen rennen en springen.

En dan opeens zijn ze daar, eindelijk! Drie grote olifanten staan met hun grote grijze oren te klapperen. Ze laten zich rustig fotograferen en keren ons dan hun grote grijze kont toe.

We zakken af naar het zuiden van Ghana. Ten zuiden van Kintampo komt de grote ommekeer. De zwartgeblakerde bossen maken plaats voor een groene dichtbegroeide jungle.
Wat opvalt is dat de mensen minder spontaan en vriendelijk zijn dan in Mali en Burkina. Dat heeft wellicht iets te maken met de Engelse koloniale tijd! In zijn algemeenheid is het zo dat de Francophone landen een stuk gemoedelijker zijn dan de Anglophone landen. Francophone landen zijn die landen waar de Fransen hebben gezeten en men nu nog Frans spreekt waaronder dus Mali en Burkina. Onze gevoelens worden bevestigd door andere reizigers.

Wat ook erg opvalt zijn de totaal krankzinnige geloofsexpressies! Auto's met "Jesus Blood", "Jesus is the one and only", "God is my savier" etc zijn meer regel dan uitzondering. Ook bijna alle bedrijfsnamen zijn erdoor geinspireerd, The Holy Angels of Christ Welding Shop!, Last Stop Salvation Praying Camp!, The Holy Spirit Travel Angency, enz. enz!!
Waar gaat dit in vredesnaam over? Het maakt op ons een wat hysterische indruk.
Het is de bedoeling om vanavond in de bush te kamperen met Michael en Andrea maar het oerwoud is zo dichtbegroeid dat we de auto nergens kwijt kunnen! We nemen een zijweg van de hoofdweg en volgen een boerenweggetje dat precies zo breed is als de auto's. Het leidt naar een klein akkertje. De maxefs is reeds geoogst en we vinden een plek net groot genoeg voor de twee auto's. De tafels staan midden op het pad en op het moment dat wij zitten te eten, komen er een aantal lokale mensen langs, op weg naar huis. We worden even met vreemde ogen aangekeken, maar ze lachen vervolgens vriendelijk en vinden het geen probleem dat er een paar blanken op hun weg kamperen. Het wemelt er wel van het ongedierte.

We hebben tot nu toe nog geen echte miljoenensteden hoeven doorkruisen in Afrika, maar Kumasi in Ghana komt in de buurt. We verdwalen in de chaos van auto's en mensenmassa's en belanden met de auto midden op de markt. Het liefst zouden we om deze stad heen rijden, maar we hebben geld nodig. We hebben zelfs geld nodig om te tanken, om hier weg te kunnen, dus we moeten wel de stad in en de banken met pinautomaten zitten helaas in het centrum.

We ontvluchten de markt en rijden om het centrum heen om het van de andere kant nog eens te proberen. Op het moment dat we weer helemaal vast staan parkeren we de auto bij een hotel en gaan lopend op zoek naar een bank. Bij ongeveer de vijfde pinautomaat krijgen we eindelijk geld. We kunnen maximaal 80 Euro per persoon pinnen, 800.000 Cedi. Dit zijn namelijk 40 briefjes van 20.000, de grootste denominatie. De stapel is zo dik, meer dan 40 briefjes tegelijk kan de machine niet uitspugen.
Aan de kust van Ghana staan nog een aantal grote forten, die ons herinneren aan de tijd van de slavenhandel. In het Cape Coast Castle komt bij mij het kippenvel. Honderden slaven werden hier gevangen gehouden in kerkers, wachtend op transport naar de grote plantages elders in de wereld. Ze verdwenen door de 'door of no return' en werden daarmee gedwongen hun thuisland te verlaten.

Wij gaan op zoek naar een gemoedelijke thuisbasis ergens aan het strand om daar kerst en oud en nieuw te vieren. Zo'n 30 km ten westen van Accra vinden we Big Milly's, een leuk hotel met camping waarover we positieve dingen hebben gehoord. Kerstavond brengen we door met een barbecue aan het strand en op eerste kerstdag eten we bij kaarslicht in de tuin van het complex, met alle gasten.

De kerstliedjes hebben hier allemaal een reggae beat en de kans op een witte kerst is hier niet zo groot. In korte broek en t-shirt is het niet helemaal kerst, maar wel uiterst aangenaam! De lokale bevolking is met een sterk Rasta sausje overgoten en af en toe hebben we het idee dat we op Jamaica zitten in plaats van in Ghana. De weersverwachting voor de komende dagen... aanhoudende dooi!!

We hebben een kleine pauze ingelast om alle indrukken van de afgelopen 10 weken te verwerken. We hebben de laatste week van het jaar niet veel meer gedaan dan zwemmen, luieren in de zon liggen en een boek lezen. De kerst wordt gepast aan het strand doorgebracht en 's avonds is er een groot buffet en een cultureel verzetje in de vorm van traditionele muziek en dans. We hebben ons voorgenomen om met Oud en Nieuw in ieder geval een paar oliebollen te eten. Dat idee is geboren doordat we een lokaal Ghanees bolletje hadden gevonden dat erg veel op onze oliebol leek. Alleen nog rozijnen en poedersuiker en de Ghaneese beignet zou een heuse oliebol worden.

Met zelf gekochte rozijnen hebben we op 31 december een bak-mevrouw gevraagd de olie bollen te maken en met een kopje suiker en een hamer was ook de poedersuiker binnen handbereik. We hadden onze oliebollen en ze smaakten nog ook. Ook op Oudejaarsavond had men een groot buffet georganiseerd en de jaarwisseling werd net als bij ons met vuurwerk ingeluid.
Maar helaas. "No joy lasts forever" en dus ook aan ons verblijf in Big Milly komt een eind. Op 2 januari '06 zetten we koers richting de Volta regio aan de oost kant van Ghana. Via de uiterst aangename Waterfall Lodge van de zeer vriendelijke uitbaters Sabiene en Bernhard gaan we Togo in om te zien wat dat voor ons in petto heeft.

Ghana; het land is in tweexebn gedeeld. Het droge noorden is praktisch plat gebrand is en het tropische zuiden wordt ernstig ontbost. De Volta regio is landschappelijk wel erg fraai maar ook hier worden hele gebieden afgebrand en omgekapt. Ghana; het land een 6, de bevolking een 6 en de high lights een 6.

"To travel is to discover that everyone is wrong about other countries." -Aldous Huxley

Ghana (english)
The border crossings seems to get easier all the time. The Ghanaian Customs officers don't ask for a bribe either and they seem to have a good sense of humour. Our first impression of the country itself however is not so good. The whole country side seems to be on fire. This goes on for hundreds of kilometres. As we move on it gets worse and we also discover the reason why everything is on fire. Char coal! Everything is converted into char coal. Huge signs on the road side say "don't burn your forest, your life is depending on it". But obviously the people don't care, can't read or have other worries! Probably the last!
In the Mole National Park we go on a safari! Marica gets behind the steering wheel and an armed ranger sits besides her. Michael, Andrea and myself take place on the roof of the Toyota. The warthogs and Baboons do not seems to upset about our presence but the antelopes look at us and take of in a panic.
But then they are there! Three big elephants. They don't seem mind our presence but we stay in a safe distance. They flap their ears a bit and turn their big grey buts to us and walk of slowly.
We slowly decent toward the south of Ghana. South of Kintampo the landscape suddenly turns from arid Sahel bush land into thick tropic jungle. This change is very sudden and takes place within a distance of 25 km. Truly remarkable. The climate changes too from hot and dry to hot and humid. Very humid indeed and everything feels sticky and damp after a while. We did not have anything of the kind so far. Very hard to tolerate. Even on the coast it is humid and sticky.
What we have also noticed is that the people in Ghana are not as open and friendly as in Burkina and Mali although the Ghanaian have the name to be extremely friendly.
What we also notice are the outrageous religious expressions; Car with prints saying "Jesus Blood", "Jesus is the one and only", "God is my saviour" are more rule than exception and the same applies to company and business names; The Holy Angels of Christ Welding Shop!, Last Stop Salvation Hair Dressers, The Holy Spirit Travel Agency, etc.
We intend to bush camp that night but the vegetation is so thick that it is almost impossible to find a spot directly on the road side, which is easy in the Sahel bush land. We find a little dirt road that leads to a village and from that road take another narrow path into the bush. The path is just wide enough to pass with the cars and we find a small open spot on a maize field which has already been harvested. We camp virtually in the middle of the path and are having our evening diner as some locals boys come by with a ghetto blaster on their shoulders. They look surprised but they don't mind that we camp virtually on their doorstep because from them we learn that just around the next corner there is a small village. More people will pass during the evening coming from the larger village nearby and going home. They are all friendly.
Up to now we did not yet have to pass real large cities in Africa. The capitals of Mauritania, Mali and Burkina are big but manageable. Kumasi in Ghana is not and its not even the capitol! The centre around the huge market is a mad house which seems to be a 24/24 hour traffic jam. We get lost in the chaos of cars and people looking for a bank. We need money and so we have to get into the city centre to find an ATM. We decide to turn around and approach the centre from the other side but there too all traffic is jammed. We park the car at a hotel and continue by foot. We find our ATM but as we try to get 300 Euro in local currency, the Cedi, we see that we can get only the equivalent of 80 Euro. That however is 800.000,- Cedi and consists of a stack of 40 notes of 20.000 Cedi!! The stack of bank notes is more than a centimetre thick! We cant get more out of the ATM machine because it has reached its physical limits.
We are approaching the coast and the atmosphere is getting thicker and more humid by the mile. The Ghanaian cost is dotted with colonial forts which served a sad purpose during the period of the slave trade. Over the years, millions of slaves were detained in these forts under unimaginable circumstances, before they were where shipped to South America, the Caribbean and North America. We visited Cape Coast Castle, once an British fort. It was impressive but very depressing. Not really a cheerful event, to put it mildly. The are also some Dutch remnants although the Dutch concentrated mainly on the over seas transport of the slaves. What we found remarkable though about the slave trade is that it started long before the Europeans arrived and it seems that even in Roman times, there was slave trade with West Africa. Also the majority of the slaves that were shipped to the America's were captured as prisoners of tribal wars and sold to the Europeans by their own people.
The coastal road leads us toward Accra, Ghana's capital. The traffic gets more hectic and the roads worse. We go look for a good spot to spent Christmas and New Year's eve. We end up in Big Milly's Backyard, a nice camping on the beach. We decide to stay there for at least a week. So we spent the holidays under the palm trees on the beach well catered by Big Milly's Chef Cook who prepared a huge buffet for the entire camping. We were also treated on some cultural music and dance.
But alas, "no joy lasts forever" so our stay at Big Milly's ends on the second of January and we head for the Volta region. We end up in a place called Mountain Paradise and for us it really was. The climate changed drastically and for the first time in two weeks we could sleep under our sleeping bags and the bed linen and our clothes felt dry again. Our last day in Ghana we spent in the Waterfall Lodge of Sabine and Bernhard a German couple who have built their own little paradise on the Ghanaian Togolese border.
In conclusion; Ghana is a land divided in two part. In the dry northern part the country has been burned and converted into charcoal and the southern part is green and tropic but humid and therefore not so pleasant. The Volta region is very pretty but here too, deforestation is a problem and bush fires are very common.

Burkina Faso, Land of the Honorable Men

2011-12-09T17:58:00.001+01:00

Tekst Noel & Marica, Fotografie Marica
English version at the bottom.

Burkina Faso

We hebben Mali verlaten en de wegen worden meer weg. We kunnen zonder al te veel inspanning op de juiste route blijven. De pistes in Burkina zijn breed en redelijk goed geprepareerd. Burkina Faso is voor ons een aangename verassing. Volgens de statistieken is dit het op twee na armste land ter wereld. Maar de infrastructuur is dus behoorlijk goed. Keurige tweebaans tolwegen, waar niet veel verkeer rijdt. En we hebben nog niet eerder een land bezocht waar de mensen zo vrolijk en vriendelijk op ons reageren. In Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina, gaan we op jacht naar het visum voor Ghana. In Ouagadougou is men duidelijk al in de kerst stemming.

We hadden van te voren eigenlijk niet zo nagedacht over wat we in Burkina zouden gaan doen en waren van plan om er min of meer dwars door te rijden op weg naar Ghana. In Ouagadougou besluiten we om iets meer van Burkina mee te pakken en gaan richting het westen naar Bobo Dioulassou, de tweede stad van Burkina Faso. Ik ken Bobo van naam omdat de Parijs - Dakar Rally er al een paar keer langs is gekomen. De weg naar Bobo leidt langs talloze katoen plantages waar de het oogsten van de watten bolletjes in volle gang is.

In Bobo worden we aangesproken door een jonge Burkinabxe9. (zo heten de mensen uit Burkina en dat spreekt gelukkig ook wat makkelijker uit dan Burkina Fasoenaar) Zijn opa is gestorven en hij nodigt ons uit voor de begrafenis. Zijn opa was een belangrijk man en de begrafenis is een gemaskerd feest. Onze nieuwsgierigheid is gewekt en hoewel we eigenlijk die dag al wilden door reizen besluiten we te blijven. We gaan in de namiddag naar de afgesproken plek. Met nog een paar blanken nemen we tussen honderden donkere kopjes plaats op een klein pleintje. Er heerst eerder een feest stemming, dan een begrafenis sfeer. Mannen gehuld in boomschors en bladeren, dansen en springen op de ritmische klanken van trommels. Na een uur moeten de toeristen, wij dus ook, het toneel verlaten. De officixeble ceremonie mogen wij niet bijwonen.

Op 85 km van Bobo, in de buurt van Banfora zijn watervallen. Het is te merken dat er in deze omgeving meer water is. Het schijnt dat bij deze watervallen zelfs opnames gemaakt zijn voor Tarzan films met Johny Weismuller!! Waar of niet, de entourage is er in elk geval toereikend voor.

De omgeving is erg groen en er wordt veel aan landbouw gedaan. De weg voert ons langs grote rietsuikerplantages. Om het wegdek wat te verharden en het opwaaiende stof tegen te gaan is het afvalwater van het suikerriet over de weg gesproeid. Het kleverige spul blijft aan de onderkant van de auto plakken en na korte tijd stinkt de auto als een mega-suikerspin.
Die avond kamperen we in de buurt van vreemde spitse bergen, de Sindou Pieks. Een mooi decor en een heilige plek voor de lokale bevolking. Hier worden ook offerandes uitgevoerd. Al snel hebben een aantal kinderen ons ontdekt maar ze blijven op een afstandje staan. Het worden er steeds meer en de meeste zijn er al bij gaan zitten. Marica staat te koken op het gasfornuis dat aan de achterdeur van de auto hangt en de douchekraan is aan de buitenkant van de auto bevestigd. De kinderen kijken naar ons alsof wij het televisiescherm zijn. Ze zeggen niets, ze kijken alleen maar. Wij zijn die avond het entertainment. Soms hebben we het idee, dat wij net zo'n grote attractie zijn voor hun, als het bezoeken van hun land is voor ons. We slapen wat onrustig op deze heilige offerplek en worden 's morgens gewekt door een auto. Twee mannen stappen uit en xe9xe9n van hen heeft een levende kip in zijn hand. Ze verdwijnen tussen de spitse pieken. Die kip heeft zijn langste tijd gehad!
We maken het rondje door zuid west Burkina af. De omgeving is prachtig en ademt een en al authenticiteit uit. Traditionele dorpen geheel gebouwd met mud bricks met rieten daken. Ontelbare kleine traditionele graan silootjes waar de oogst overschotten bewaard worden voor magerdere tijden.

We gaan terug naar Bobo om van daar uit richting Ghana te gaan. We komen Michael en Andrea, de Zwitsers die we in Marokko hadden ontmoet, weer tegen en besluiten gezamenlijk op weg te gaan richting Ghana.
Burkina is eigenlijk een weinig opmerkelijk land maar de sfeer is er uiterst aangenaam, de mensen ontzettend vriendelijk, de infrastructuur beter dan in welk omringend land ook en het aanbod van groente en fruit op de markt zeer ruim. Al met al is Burkina een zeer aangename verrassing! Burkina Faso, het land een 8, de mensen een 9 en de highlights een 7.

"Travel without expectations and you won't be disappointed"-Anonymous

Burkina Faso (english)
We have left Mali and the roads are getting better. Passing the Burkina border was easy. The Customs were friendly and correct. No bribes were asked but then again, Burkina Faso means Honest Man or Honourable People! De route is clear and it is easy to find our way. The dirt roads in Burkina are wide and reasonably well maintained, so far. Burkina Faso is a nice surprise. According to the statistics, Burkina is the third poorest country in the world but it does not seem that poor to us. Good infrastructure, very friendly and relaxed people, a lot of fruit and vegetables on sale etc. In Ouagadougou Burkina's capital, or Ouaga as they call it, we apply for the visa for Ghana. Ouaga is a friendly, not too hectic city with wide lanes and modern buildings. Upfront we did not have any expectations on Burkina and intended to only cross it on our way to Ghana. But the country is so appealing to us that we decide to see a bit more of it. And so we head for Bobo Dioulassou (a.k.a. Bobo), Burkina's second city. I know the name Bobo Dioulassou because the Paris - Dakar Rally passed there a few times. In Bobo we are invited to the funeral of a so called "Griou", an important elderly musician. Because the man has reached a high age, the funeral is more of a celebration than a sad occasion. The people make music, laugh, dance with masks and sing. All and all new experience to us.
At 85 km from Bobo, in the surroundings of Banfora there should be a large waterfall. As we drive through the area we notice that everything is very green and fertile and we pass kilometres of sugar cane fields. The waterfalls are pretty and it seems that some Tarzan movies with Johnny Weismuller have been filmed there. True or not, the setting is suitable for it.
That night we sleep at the foot of the Sindou Peaks. A strange and mysterious place, sacred to the locals and used for sacrificial purposes. But we are allowed to camp there so everything should be ok. A group of local children have discovered us and we serve as their evening entertainment while we do our thing. We have a restless night of sleep and the next morning we are awoken by a car. A man steps out of the car with a live chicken in his hand and disappears between the peaks. I think the chicken has had its longest time.
We complete our round trip through the south west of Burkina to get back to Bobo. The area is beautiful and very authentic with mud brick houses and small mud brick silo's where they store their maize and grain. The people are as friendly as ever in Burkina. In Bobo we meet up again with Michael and Andrea, a Swiss couple who we have met on several occasions before. We decide to ride together and head for Ghana.
Burkina is a little remarkable country but its biggest asset is its people! We have never met people more friendly than the Burkinabxe9, as they are called.

By the way!!!

2011-12-09T17:53:00.002+01:00

Dit wordt de omslag van het boek van Marica dat in Mei 2006 in de winkel ligt!!